เมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมาผมได้มีโอกาสไปที่โรงพยาบาลศิริราชอีกครั้ง โอกาสในครั้งนี้ก็คือผมมีอาการปวดหลังและร้าวลงขาด้านขวา กว่าหนึ่งเดือนที่ผมทนอาการปวดดังกล่าวเพราะเข้าใจว่าตนเองต้องเป็นโรคหมอนรองกระดูกสันหลังเคลื่อนทับเส้นประสาท โรคที่ผมเป็นและรักษาด้วยการผ่าตัดมาเมื่อ ๒๕ ปีที่ผ่านมา
เมื่อไปถึงตึกผู้ป่วยนอกและลงทะเบียนได้รับบัตรคิวเป็นที่เรียบร้อย ผมเองก็เดินลงมาทานอาหารและเดินไปนั่งพักบริเวณ ศิริราชกับผมนั้นคุ้นเคยกันดีครับ เพราะผมและคนในครอบครัวต่างก็เข้ารักษาตัวที่นี่เมื่อป่วยแทบทุกครั้ง โดยเฉพาะแม่ของผมในสมัยที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ก็รักษาอาการป่วยที่ศิริราชนี้อยู่นานหลายปี แม้แต่วันที่ท่านลาจากโลกนี้ไปท่านก็จากไปที่ ศิริราช นี้เช่นกัน
ตึกอัษฏางค์ ... คืออาคารผู้ป่วยหนักที่แม่ของผมเข้าพักรักษาตัวที่นี้หลายครั้ง และผมก็กลับบ้านพร้อมแม่ทุกครั้งเพราะแม่หายดี จนครั้งสุดท้ายแม่จากผมไปเมื่อวันที่ ๖ มกราคม ๒๕๔๘ เวลา ๑๙.๒๕ น. แม่จากผมไปอย่างไม่มีวันหวนคืน
ผมนั่งมองตึกนี้อยู่นานด้วยความคิดถึงท่านสุดหัวใจ
ภาพผู้คนจำนวนมากต่างพากันมากราบไหว้พระราชานุสาวรีย์พระราชบิดา
ผมเคยมากราบไหว้ขอพรท่านทุกวันเพื่อให้แม่ที่กำลังป่วยหนักรอด
แ่ต่ปาฏิหาริย์ไม่มีจริง
ผมนึกย้อนไปเมื่อครั้งที่ผมผ่าตัดหมอนรองกระดูกสันหลังเคลื่อนทับเส้นประสาท ครั้งนั้นผมเข้ารักษาตัวที่ รพ.ศรีวิชัย ในวันผ่าตัดนั้นผมอยู่เพียงลำพัง เพราะพี่สาวและแม่ยังไม่มา ผมรู้สึกกลัวมากและกังวลใจว่าแม่ยังไม่มาสักที ผมคิดถึงแม่มากจนถึงเวลาเข้าห้องผ่าตัดและหลับไปด้วยฤทธิ์ยาสลบ
ผมไม่รู้ว่าใช้เวลานานแค่ไหน ผมจำได้ว่าผมรู้สึกตัวตื่นและหลับต่อหลายครั้งด้วยฤทธิ์ยาสลบ จนที่สุดผมก็ตื่นขึ้นมาเห็นแม่นั่งอยู่ข้างเตียง ผมดีใจและรู้สึกอบอุ่นยิ่ง
ในครั้งนั้นญาติผู้ป่วยข้างเตียงผมมาพูดกับผมว่า ในขณะที่ผมยังไม่ตื่นจากฤทธิ์ยาสลบนั้น ผมร้องละเมอหาแม่อยู่ตลอดเวลา
แม่ แม่ ...แม่มาหรือยัง
มาวันนี้ผมต้องมาผจญกับโรคเดิมอีกครั้ง และอาจต้องเข้ารับการรักษาผ่าตัดอีก
ผมอาจละเมอหาแม่เช่นเดิม
เพราะแม่ไม่เคยจากผมไปไหน แม่ยังอยู่ในจิตใจของผม... นิรันดร์