E-book มีจำหน่ายที่ Meb ร้านนายอินทร์ แอปนายอินทร์ปัณณ์และ ebooks.in.th ค่ะ
Group Blog
 
 
สิงหาคม 2563
 
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
8 สิงหาคม 2563
 
All Blogs
 

ตอนที่ 4 ตระกูลเอ็กซ์เซล @theexcel โดย ภูระริน

4



บาร์บี้กลับมาถึงร้านอีกครั้งก่อนสามทุ่ม วันนี้เขาทำงานได้เยอะมาก เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความเมื่อมีเสียงเตือน “กรี๊ด 2,000 เงินเข้า แม่เจ้าวิ่งได้ 20 เที่ยว ไม่รวยชาตินี้อีบาร์บี้จะไปรวยชาติไหน” เจ้าตัวหัวเราะร่วน ก่อนจะเต้นเข้าจังหวะอย่างรวดเร็วราวกับเป็นนักเต้นมืออาชีพ “เจ้าแม่จงเจริญ เจ้าแม่จงเจริญ เย้ ! ”

“บี้เธอรวยล่ะสิวันนี้ คุณเจ้าโอนเงินเมื่อกี้” เป็ดถามเมื่อเดินเอาของมาเก็บหลังร้าน “เหม็นสาบคนรวยจัง”

“เหม็นสาบคนจนค่ะ ! ไปดีกว่านางวิคจะพาไปท่องราตรี” บาร์บี้สะบัดหน้าใส่ แล้ววิ่งออกจากหลังร้านไปทันที



บาร์บี้วิ่งมาหาผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่เบาะหลังจักรยานเก่า ๆ คันหนึ่งที่จอดอยู่หน้าร้าน “ไอ้วิค ไม่เข้าไปจ๊ะ เจ้าแม่ถามหาอยู่”

อีกคนส่ายหน้า “เราพ่ายแพ้วันนี้ ไม่มีหน้าไปสู้เจ้าแม่”

บาร์บี้กะพริบตาปริบ ๆ “ไม่เลวร้ายขนาดนั้นหรอก นางก็เล่นเกมขำ ๆ จิบกาแฟเพลิน ๆ แกแพ้เขาก็ไม่แปลก ขอบใจนะที่ไม่มาทำงาน ฉันเลยได้เงินเยอะมากเลย ว่าแต่ว่าท่องราตรีอะไรของแก แต่งตัวไล่แขกมาก เสื้อยุ่ยขนาดนี้ จับแล้วจะซึมเข้าร่างฉันได้ไหมเนี่ย” บาร์บี้หัวเราะอย่างอารมณ์ดี อีกคนกัดเล็บไม่ตอบโต้ ‘บวร’ มีชื่อเล่นว่าวิค เป็นลูกแม่ค้าขายโจ๊ก 24 ชั่วโมงอยู่อีกซอย เขาไม่ได้จนกรอบเหมือนบาร์บี้ แต่เขาทำตัวติดดินตามอาชีพของพ่อแม่ เรียนช่างยนต์อยู่วิทยาลัยอีกแห่งและยังเรียนเก่งมากอีกด้วย บาร์บี้และวิคได้รู้จักกันที่ร้านเกม เขาแนะนำให้วิครู้จักคุณเจ้าพระยาอีกต่อหนึ่ง วิคเก่งเรื่องเกม แต่เขาสอนจนคุณเจ้าพระยาเก่งกว่าตัวเอง เรารู้จักหล่อนมาตั้งแต่อยู่มอปลาย

“ไปแต่งหล่อหน่อยสิแก เจ๊สัวจะได้ดีใจ”

“เบา ๆ หน่อยมึง นั่นแม่กู”

บาร์บี้หัวเราะคิก “เออแก ! เจ้าแม่เขาจะจัดปาร์ตี้เล็ก ๆ ให้มาชวน สักอาทิตย์หน้านะ นางบอกอีร็อกไม่อ่านข้อความมา 3 วันแล้ว ไม่รู้ตายหรือยัง จุดธูปเรียกที”

“มันยุ่งกับมรดกอยู่”

“อะไรวะ ? ”

“แม่มันส่งของมาให้จากเมืองนอก แกต้องไปดูเองห้องมัน เรานึกว่าดิสนีย์แลนด์ดินแดนสวรรค์” บวรหัวเราะ เขากำลังนึกถึงของเล่นแปลก ๆ ใหม่ ๆ ที่พ่อแม่คนรวยชอบซื้อให้ลูก ๆ เล่น “ร็อกมันโชคดีอยู่มาก ต่อให้ไม่มีพ่อแม่คุ้มหัว มันก็ได้ทุกอย่างเสมอแค่ชี้นิ้ว” บาร์บี้อมยิ้มกับความน่าเอ็นดูของ ‘รวมวิทย์’ หรือร็อกที่เขารู้จัก เด็กคนนั้นแก่กว่าเขาหนึ่งปี แต่ทำตัวเหมือนเป็นน้องเล็กที่สุด

“แล้วแกไปดูห้องมัน ลุงมันไม่ออกมาด่าเรอะ จะหาว่าพาหลานเขาไปทำไม่ดี แต่งตัวอย่างนี้มอมอย่างนี้”

“มาด่าดูสิ จะเอาเกรดฟาดหน้าให้ ลุงโชคแกรู้หรอกว่ามันคบใคร ใครดีใครไม่ดี แกสืบหมด ไม่ไล่เราแน่ ๆ หลานแกก็สุดยอด ดูชื่อร็อกก็รู้ พ่อรวมวิทย์พ่อสุดยอดแห่งวิทยาศาสตร์ก็มันนั่นแหละ” วิคยิ้มหวานเมื่อนึกถึงความดีงามของตัวเอง เรียนเก่งจนตัวเองยังตกใจ ส่วนเพื่อนก็ระดับท็อป และลุงโชคของร็อกก็รู้จักเขาดี

“แหม แต่ละคนอวยตัวเองเก่ง ๆ ทั้งนั้นเลยค่ะ ฉันก็เกรดนำหน้าเงินในบัญชีตลอดเลย รู้สึกกระดากที่ต้องยอมรับว่ารู้ทุกเรื่องในโลกจริง ๆ เลยค่ะ” บาร์บี้ยิ้มพลางส่ายหน้าไปมา “เออ ตกลงท่องราตรีที่ไหนจ๊ะ ? ”

“วัดลุ่ม มีหมอลำซิ่ง ไอ้ร็อกบอก” บาร์บี้เดินถอยหลังทันที มือทั้งสองโบกไปมาเหมือนหุ่นลมเรียกลูกค้าหน้าปั้มน้ำมัน “ม่าย ! ! กูไม่ไป กูไม่พร้อม ชุดกูไม่สวยกูไม่ไปค่ะ” วิคหัวเราะออกมาดัง ๆ ทันที เพราะมันแปลว่า ‘ไป’ ความสุขของเด็กวัยรุ่นหลาย ๆ กลุ่มแตกต่างกันไป แต่กลุ่มของเขามีงานท่องราตรีที่แปลกประหลาดกว่าคนอื่นคือ พวกเขาชอบดูศิลปะและวัฒนธรรมตาง ๆ มาก ไม่ว่าโขน ละคร ลิเกหมอลำ หนังตะลุง และทั้งสามคนก็มีความสามารถพิเศษในการพูดภาษาท้องถิ่นของแต่ละภาคได้ราวกับกำเนิดจากที่นั้น ๆ เรื่องนี้เจ้าแม่เจ้าพระยารู้ดี เพราะนางคือผู้สนับสนุนหลักในการติ่งมหรสพอย่างเป็นทางการทุกที่



อินโซตื่นแต่เช้าไปวิ่งออกกำลังกายรอบ ๆ บ้านเหมือนทุกวัน แต่วันนี้เขารู้สึกว่าชีวิตกำลังจะไม่เหมือนเดิม เพราะหลังจากการออกกำลังกายวันนี้เขาจะไปร้านเอ็กซ์เซลเพื่อซื้อกาแฟดื่ม มันได้กลายเป็นทั้งงานและความสนุกส่วนตัว “น้าโซฮะ แม่วุ้นว่าขอเชิญไปรับอาหารเช้าด้วยกันนะฮะ” อินโซหันหน้ามาดูเด็กชายที่ยืนอยู่ เขาแต่งตัวประหลาดกว่าทุกวัน

“ทำไมใส่กางเกงนักมวยกับเสื้อยืดน้องแทน ? ”

“แทนได้มาใหม่ คุณพ่อซื้อให้ เลยใส่มาอวดน้าโซ”

“ไปบอกคุณแม่ว่าน้าโซจะไปร้านเอ็กซ์เซล ไม่รับข้าวครับ ขอบคุณครับ”

“แทนอยากไปกับน้าโซจัง จะรังเกียจไหมฮะ ? ” เด็กชายทำหน้าเศร้า

“ใครสอนให้พูดเนี่ย จะรังเกียจทำไมครับ ? ” อินโซเดินมานั่งยอง ๆ ลงตรงหน้าเด็กชายแล้วบีบจมูกเขาหนึ่งครั้ง “ไปได้ครับ ไปกินขนมกัน เดี๋ยวค่อยโทรบอกแม่วุ้นละกันนะ ไปเลยไหม ? ” เขายิ้มให้อย่างเมตตา

“ก็น้าโซมองกางเกงน้องแทนเย็นชา ไม่เห็นดีใจที่น้องแทนใส่แล้วหล่อเลย”

อินโซหัวเราะออกมาทันที เด็กสังเกตเขาด้วยความใส่ใจจริง ๆ

อินโซใส่กางเกงขายาวหุ้มข้อเท้า มีซิบตรงหัวเข่าเพิ่มความเก๋ทั้งสองข้าง กางเกงสีเทาและเสื้อยืดคอกลมสีขาวทำให้เขาดูอ่อนกว่าวัย เขาใส่หมวกอำพรางและใส่แว่นสายตา ชายหนุ่มจูงมือหลานชายเมื่อลงมาจากรถหรูของตัวเอง “แทนฮะ ! ตกลงกันก่อนนะว่าจะไม่พูดเรื่องน้าโซเป็นดารา น้าโซคือน้าโซเท่านั้น เข้าใจใช่ไหมฮะ เราไม่มีบอดี้การ์ดมา เราจะไม่ให้ใครรู้ โอเคไหมฮะ ? ” เด็กชายพยักหน้าหงึก ๆ แล้วยิ้มกระจ่าง “เข้าไปแล้วไปหาที่นั่ง น้าโซจะสั่งให้เอง ไม่ต้องพูดอะไรเลยนะครับ”



พอเข้าไปในร้านก็พบคนกำลังสั่งขนมและกาแฟอยู่สองสามคน แทนเดินไปนั่งเก้าอี้ว่างที่มีโต๊ะกลมสวย ๆ อยู่ตรงกลาง เวลาอย่างนี้ไม่ค่อยมีคนนั่งกิน มีแต่สั่งแล้วเอากลับบ้าน อินโซมองตามเด็กชายไป เขาเลือกที่นั่งได้ดีเพราะอยู่ข้างในสุด ชายหนุ่มเข้าคิวรอสั่งอาหาร เขาก้มหน้าไม่สบตาใคร

เจ้าพระยาเดินออกมาจากประตูอีกฝั่ง เห็นเด็กชายนั่งอยู่จึงเดินเข้าไปหา “สวัสดีฮะหนุ่มน้อย กางเกงเก๋จังเลยค่ะ สั่งอะไรหรือยังคะ มากับใคร ? ” เธอนั่งลงข้าง ๆ เด็ก

“มา.....มากับคุณน้าฮะ กำลังสั่งฮะ ขอบคุณฮะ”

เจ้าพระยาคิด ประหยัดคำพูดดีจัง หน้าตาก็น่ารัก “ชื่ออะไรฮะ ? ”

“แทนฮะ”

เธอพยักหน้าหงึก ๆ เด็กดูไว้ตัว เราควรจะหยุดการสนทนา “รอนะคะเดี๋ยวก็ได้ทานแล้วนะคะคนเก่ง” เมื่อเจ้าพระยาลุกขึ้นก็พอดีกับที่อินโซเดินมาถึงพร้อมถาดอาหาร เธอสบตาเขาแล้วอมยิ้มส่งให้เท่านั้นก่อนจะเดินจากไป

อินโซจำหญิงสาวได้ แต่แปลกที่หล่อนไม่สนใจเขาเลยด้วยซ้ำ “แทน....น้าโซดูแย่ไหมวันนี้ ? ” เขามองตามหญิงสาวไป รู้สึกเหมือนถูกมองข้ามชอบกล

“หล่อจะตาย น้าโซนอนหลับตายังหล่อเลยฮะ” เด็กชายคว้าแก้วนมปั่นมาดูดอย่างเอร็ดอร่อย “ในโลกนี้แทนยังไม่เคยเห็นใครหล่อเท่าน้าโซเลยฮะ”

อินโซหยิบขนมจากจานตัวเองให้หลานอีกอันทันที “พูดได้ดี เอาไปหมดเลยฮะ” แล้วเขาก็ผ่อนลมหายใจออกมา ทำไมรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่านักต่อหน้าผู้หญิงคนนี้ หล่อนมองผ่านเขา ! เหมือนเขาไม่มีตัวตนในโลก

อินโซหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วถ่ายรูปแก้วกาแฟ เขาโพสต์รูปลงบัญชีล็อกที่เป็นบัญชีอย่างเป็นทางการของตัวเอง

@inso.kul : มันมีสิ่งที่เรียกว่า HD มันมัวหมองมองไม่เห็นเพราะอะไร ? แก้ได้ด้วยกาแฟหรือไม่ ?

เมื่อโพสต์เสร็จชายหนุ่มก็โยนโทรศัพท์ไว้ที่โต๊ะอย่างไม่แยแส แต่เขาได้รับข้อความแสดงความคิดเห็นจากแฟนละครในทันทีชนิดที่เรียกว่าถล่มทลาย



“อะไรสด ? ” เจ้าพระยารับโทรศัพท์จากวรรณศรรัช

“อินโซอยู่ร้านแก เรียกแขกได้ดีมาก ชื่อร้านเต็มแก้วเลยแก ! ”

“ไม่เห็นมี ถ่ายที่ไหน มีลูกค้าไม่กี่คนเองนะสด” เจ้าพระยามองไปทั่วร้าน แต่ก็ไม่เห็นว่ามีใครเหมือนดาราดังสักคน

“ก็เห็นโต๊ะกับแก้วเท่านั้นแหละ แต่เขาก็ทำงานแล้วนะ แกนี่มันมีระบบ HD ในลูกกะตาไหมนะ ทำไมไม่รู้ว่าใครเป็นดารา ? ”

รู้สึกเหมือนโดนด่าชอบกล เจ้าพระยาจึงถือโทรศัพท์ออกมาคุยที่สวนแทน

“ก็มันไม่มีจริง ๆ ไอดอลไปไหนมาไหนต้องใส่แมสสิยะ มีแต่แว่นเขื่อง ๆ อยู่คน”

“แว่นดำ ? ”

“ไม่ใช่ ท่าทางสายตายาวไปถึงเชียงใหม่ได้”

“ฉันไม่อยากพูดกับแกแล้ว เสมือนหนึ่งกำลังต้องบอก How to หาวิธีให้ถอนเงิน 99 บาทจากตู้เอทีเอ็ม แกเดินไปดูเลยนะ ถ้ามีไผจาง ๆ ตรงปลายจมูกก็อินโซ ! ”

“นี่แกพิศคนที่แกเรียกว่าแก่ระเบิดได้ขนาดนี้เลยเหรอสด ? ”

“สกิลติ่งไงแก รู้ทุกเรื่อง ! อย่าพูดมากเข้าไปเลย ! แล้วสวัสดีเขาดี ๆ ด้วย แก่กว่าคุณธนคือปูชนียบุคคลจำไว้” เสียงเพื่อนรักสั่ง

“ตอแหลจังเลยค่ะ แกจะหมายถึงคุณโปรด ทำไมต้องหักห้ามใจตัวเองขนาดนั้น ถ้ารักเขามากก็พูดชื่อเขาออกมาได้เลย แกไม่ต้องอายเพื่อน”

เสียงหัวเราะดังมาตามสาย เพราะเจ้าตัวถูกจับได้คาหนังคาเขา วรรณศรรัชคิดถึงคุณโปรดสุดหัวใจ อยากจะเรียกชื่อซ้ำ ๆ เท่ารอบการหายใจของตัวเองแต่ก็กลัวเขารู้ เพราะเท่าที่รู้ก็มากเกินไปแล้ว ครั้นจะยกย่องให้มากกว่านี้ก็กลัวเขาอึดอัดเพราะความรักของเธอมันหนาแน่นเหมือนอากาศ “คนเรา ปากกับใจไม่ตรงกัน ฉันละสงสารเพื่อนจริง ๆ มารักเกย์ บางทีฉันก็อยากจะสั่งให้คุณโปรดเปลี่ยนแปลงเพื่อแกจริง ๆ สด ไหนวะอินโซ ? ” เธอบ่นกับตัวเองเมื่อแน่ใจว่าไม่มีคนอยู่รอบ ๆ ตัว

“ฉันต้องให้เด็ก ๆ สอนเรื่องพ่อคนนี้แล้ว ไม่ไหวจะโง่อีกแล้วค่ะ” พอเดินเข้ามาในร้านอีกครั้งก็มองหาเขา ยังพบแต่คนใส่แว่นสายตาเขื่อง ๆ นั่งอยู่กับเด็กคนนั้น เขานั่งไขว่ห้างอ่านอะไรในโทรศัพท์มือถืออยู่

เจ้าพระยาเดินไปหยิบผ้าเช็ดโต๊ะแล้วเดินไปโต๊ะข้าง ๆ อย่างระวังตัว เธอเดินเข้าไปใกล้จนอีกคนเงยหน้าขึ้นมาดู เพราะอินโซเป็นคนระวังตัวอยู่ตลอดเวลา

“น้าโซฮะ อิ่มแล้วฮะ”

เจ้าพระยากะพริบตาปริบ ๆ จ้องหน้าเด็ก แล้วมองหน้าผู้ชายคนนั้นอย่างตะลึง

“คุณ.....อินโซหรือเปล่าคะ ? ” ชายหนุ่มยังนั่งท่าเดิม เขาพยักหน้ารับแล้วอมยิ้ม เจ้าพระยาวางผ้าในมือแล้วยกมือไหว้อย่างสุภาพที่สุดเท่าที่จะทำได้ ผู้ชายคนนั้น ‘กด’ เธอด้วยแววตา ฉันไปทำอะไรเขาไว้ตอนไหนเนี่ย ทำไมดูดุฉันจังเลย เธอคิดในใจ

“ดิฉันเจ้าพระยาค่ะ คนที่ทำสัญญา”

“ครับ ผมทราบ ผมมาทำงานตามสัญญา ที่เหลือดูได้ในล็อกบัญชีอย่างเป็นทางการของผมครับ กาแฟอร่อยดีนะครับผม”

เจ้าพระยายิ้มเจื่อน. คำว่า ‘ครับผม’ ทำไมให้ความรู้สึกน่ากลัว เยือกเย็นเหมือนตอนกดบัตรไปดูคอนเสิร์ตเลยนะ เหมือนอยากจะลงหลุมเพื่อให้ได้อยู่ใกล้คนที่ชอบ แต่กลัวพรรคพวกกดบัตรให้ไม่ได้ เธอคิดในใจตามประสาติ่งผู้คุ้นชินกับการไปดูคอนเสิร์ตไอดอลต่างชาติ แต่ตอนนี้กำลังยืนอยู่ตรงหน้ามนุษย์ที่เรียกว่าไอดอลตัวพ่อเช่นกัน

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ ไว้มาใหม่นะคะ” เธอรีบเดินหันหลังกลับเข้าประตูไปทันที

อินโซมองไปรอบ ๆ ร้าน เมื่อเห็นว่าไม่มีลูกค้าแล้วจึงถอดแว่นสายตากรอบสีดำออก ผู้หญิงคนนี้ไม่ชอบเขา แววตาเธอไม่มีความสนใจแม้แต่นิดเดียว ชายหนุ่มอมยิ้ม

เจ้าพระยายืนนิ่งหันหลังให้ร้าน เธอมองไปยังบ้านของตัวเอง “อยู่มาจนอายุขนาดนี้ พึ่งรู้ว่ามองโลกผิดสีมาตลอดเลย ใครมันพูดว่าแก่ระเบิดออกมา มันควรรับผิดชอบกับสิ่งที่มันทำลงไปในชีวิตฉัน นางหมากสด แกทำอะไรกับชีวิตฉัน ? ” เธอหันมามองข้างหลังเหมือนคนไร้เรี่ยวแรง



โปรดปรานตักข้าวสวยให้สองพี่น้องแล้วก็ยืนกอดอกดูอยู่ เขาไม่กินข้าวเย็นด้วยเพราะกำลังลดน้ำหนัก แต่ก็ทำอาหารให้เต็มโต๊ะเหมือนทุกวัน เจ้าพระยาเขี่ย ๆ ตัก ๆ หลายอย่าง แต่ก็จบที่ยำหัวหมูที่เธอชอบ

“อ้าว ๆ เขี่ยเป็นไก่เลย จะให้พี่กินอะไรเนี่ย เขี่ยซะหน้าตาไม่เหลือเค้าอาหารหรูของเชฟโปรด เป็นอะไรคะน้องพี่ ไหนเล่าซิ ! ” ฝั่งธนถามพลางเคี้ยวข้าว

“คุณธน....เคยกลัวความสูญเสียไหมคะ ? ” มือหญิงสาวยังเขี่ยข้าวในจาน

“เคยดิ.....ไม่อาบน้ำหลายวันเพราะกลัวร่างกายสูญเสียความชุ่มชื้นไง”

“มันใช่เวลามาตลกไหมเนี่ย อยากโดนด่าตายหรือไง ? ” เธอเสียงดังขึ้นทันที “คุณโปรดละคะ เคยไหม ? ” โปรดปรานอมยิ้ม “เคยค่ะ กลัวเสียคุณทั้งสองคนไป” เจ้าพระยาวางช้อนลุกขึ้นเดินไปกอดเขาทันที

ฝั่งธนแสยะปาก “นี่ถ้าไม่โตมาด้วยกัน ไม่มีความเป็นพระญาติ ฉันเข้าใจว่าพวกแกกำลังเดตกันทีเดียวนะ หวานไม่เกรงใจแกงเขียวหวานเลยเนี่ย เจ้าพระยา ! ยังไงมันก็ร่างกายผู้ชาย ถอยออกมาเดี๋ยวนี้ ! นางเด็กไม่ดี ไม่รู้จักระวังตัว ตีตาย ! ”

“ทำไมต้องพูดไม่เพราะละคะ ? ” เจ้าพระยาเดินออกมาแล้วนั่งเขี่ยอาหารต่อไป

“โลกนี้มันมีด้านมืดด้านสว่าง แกอยู่กับพวกเด็กตระกูลเกมยังไม่ชินอีกเหรอ อย่ามาทำไร้เดียงสา แล้วไอ้การกลัวการสูญเสียนี่นะครับน้อง มันเป็นจุดเริ่มต้นของความสนใจรู้หรือไม่ ? ” เจ้าพระยากับโปรดปรานมองหน้ากัน

“แกกำลังสนใจไอดอลคนใหม่ ไม่ก็เจอเนื้อคู่ ! ” โปรดปรานสบตาเจ้าพระยาอีกครั้ง เขาเกาหน้าผากเหมือนกำลังใช้ความคิด รู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่กำลังย่างกรายเข้ามาในตระกูล ฝั่งธนเป็นมนุษย์ที่ได้ขึ้นชื่อว่าพูดเรื่องที่ยังไม่เกิดแล้วมันเกิดขึ้นทุกทีมาตั้งแต่ยังเด็กและเขาไม่เคยรู้ตัว !




 

Create Date : 08 สิงหาคม 2563
0 comments
Last Update : 8 สิงหาคม 2563 10:32:30 น.
Counter : 21 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 


Handmade
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 24 คน [?]




คนเขียน..เป็นคนธรรมดา เราเขียนทุกอย่างเพราะอยากเขียนเท่านั้นเอง เป็นงานอดิเรก...ไม่ใช่มืออาชีพ ขอบคุณคนอ่านทุกคนที่เป็นกำลังใจให้ ขอบคุณที่แวะมาค่ะ



ลิขสิทธิ์ของงานเขียนทุกชิ้นในบล็อกนี้เป็นของผู้เขียนตามกฎหมายพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามคัดลอก ดัดแปลงหรือนำไปเผยแพร่ต่อด้วยวิธีใดๆ มิฉะนั้นจะเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์และจะดำเนินการตามกฎหมาย
Copyright Act B.E. 2537






New Comments
Friends' blogs
[Add Handmade's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.