ฉันเห็นวันพรุ่ง...
Group Blog
 
All blogs
 

การจากลา...การลาจาก

ความทุกข์ของฉันคือการลาจาก....




ความทุกข์ของฉันคือการจากลา...

ความทุกข์ของฉันคือการลาจากด้วยความตาย

ความทุกข์ของฉันคือการจากลา...ทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่


วันนี้มีคำถามว่าความทุกข์ที่ผ่านมาเกิดขึ้นกับฉันแล้วผ่านมันไปได้อย่างไร

ฉันตอบทีมงาน......คือการสูญเสียพี่สาว

ทีมงานถามต่อว่า...พี่สาวเลี้ยงดูฉันมาหรือไร


ฉันบอกว่า "คอยดูแลเรา..." เพียงแค่นี้น้ำตารื้นก็ทยอยส่งผ่านความรู้สึก
คิดถึง... ฉันสะกัดกัั้น เพราะจะตอบข้อต่อไปไม่ได้

จึงรีบโยงเข้าสู่เรื่อง...การจากลาทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่โดยฉันพลันเหมือนเปลี่ยนเรื่องไปเฉยๆ

(พอตอนที่เรารู้ว่าเรากำลังจะร้องไห้ เรารู้ตัวว่าเรากำลังจะร้องไห้ กลไกความรู้สึกตัวจึงเปลี่ยนเป็นเรื่องอื่น)



ทีมงานถามว่า....เหตุการณ์อะไร 

ฉันตอบ ...หัวเราะรื้น ว่า "อกหัก"

ฉันตอบได้โดยที่ไม่เสียใจ...ความผูกพันธ์ได้จากไปนานเสียแล้ว
ฉันเข้มแข็งพอที่จะยืนเผชิญหน้า แม้ว่าเขาจะยืนอยู่ตรงหน้าฉันในวันนี้

แต่พอถึงเวลา จากลากันจริงๆ
ฉันก็อดไม่ได้ที่จะพกความเศร้าเจื่อปนกับความรู้สึกมาด้วย

วันนี้ฉันรู้สึกสับสนและมีเรื่องราวมากมาย อยู่ภายใน
เป็นผ้าพันรอบ..ด้ามอยู่ในอกตรม

ฉันอยากเขียนและระบายออกมาผ่านตัวอักษร เป็นสีหม่นของท้องฟ้า
ตอนที่เค้าเมฆมีเม็ดฝน มีทีท่าว่ากำลังจะตกหยดลงพื้น

ถ้าเป็นตัวหนังสือ ลายมือฉันคงคุ้ยเขี่ย ไปมากกว่านี้
เพราะความรู้สึกมัน ขึ้นลง เงียบเหงา และเศร้า...หวั่น


แต่ฉันต้องอยู่กับมัน... ธรรมะจัดสรรให้ฉันได้เรียนรู้


ปล.วันนี้ฉันไปคัดเลือกงาน(รายการหนึ่ง)และบังเอิญว่าเราได้พบกัน "การจากลาย้อนเวลากลับมาสู่จุดนัดภพโดยบังเอิญ"

แต่การลาจากด้วยความตาย...มิเคยได้พบพาน




 

Create Date : 19 สิงหาคม 2555    
Last Update : 19 สิงหาคม 2555 2:17:16 น.
Counter : 434 Pageviews.  

เด็กชายผู้อยู่ตรงหน้า..

ในขบวนรถไฟใต้ดิน..

ฉันเห็นเด็กผู้ชายตัวเล็กๆคนหนึ่งนั่งตรงข้ามกับที่นั่งของฉัน

เขาปิดเปลือกตาอยู่โดยลำพังท่ามกลางเสียงดังอึกทึกครึมโครมและผู้คนรอบข้าง

ที่ไม่มีใครรู้จักและใส่ใจสิ่งมีชีวิตเช่นเขา

ทุกคนต่างมีกิจวัตรสิ่งที่พึงทำของตัวเอง

ต่างเสมือนอาศัยอยู่ในโลกของตนเพียงลำพัง



..ในระหว่างที่รถไฟแล่นไปข้างหน้า..

ฉันเห็นน้ำตาร่วงหล่นจากดวงตาข้างหนึ่งของเด็กชายคนนั้น

ฉันไม่รู้ว่า..ภายใต้เปลือกตาที่บอบบางปิดสนิทนั้น 

ในหัวใจของเขากำลังเศร้าหรือคิดถึงสิ่งอื่นใด

ฉันเห็นหยดของน้ำตาร่วงหล่นอาบแก้ม

เขานิ่งไม่ไหวติง..มีเพียงหยดน้ำตาสิ่งเดียวที่บ่งบอกว่าเขายังมีชีวิตอยู่




รถไฟยังคงแล่นไปข้างหน้า

ฉันอยากเข้าไปโอบกอดปลอบประโลม..

อยากเอามือไปสัมผัสให้เขาได้รับรู้ และแตะบ่าเพียงแผ่วเบา 

เพียงเพื่อให้ใจของเขาได้ผ่อนคลาย

แต่เมื่อมีใครคนหนึ่งเดินผ่านขวางทาง

ฉันกลับพบที่นั่งว่างเปล่า..ภาพตรงหน้าที่เคยปรากฏ..

เด็กชายตัวน้อยๆคนนั้นเลือนหายจากไป

พบเพียงน้ำตาไหลรินอาบแก้มใบหน้าข้างหนึ่งของฉันเอง..

รถไฟแล่นมุ่งตรงไปข้างหน้า...

เมื่อถึงเวลาเราก็ต้องละที่นั่งจากไป





/ ที่มา : วันนี้ฉันร้องไห้ในขณะที่นั่งรถไฟใต้ดิน (เตรียมตัวไปเล่นละครเวที)

ความเศร้าตามติด เมื่อเราคิดถึงเรื่องราวในวันนั้น...

ฉันก็เลยบันทึักถึงความเศร้าในครั้งนี้




 

Create Date : 04 พฤษภาคม 2555    
Last Update : 4 พฤษภาคม 2555 3:24:53 น.
Counter : 198 Pageviews.  

เต้นรำผิดจังหวะ

การแสดงละคร & เต้นรำ 

"สอนเรื่องสติและการปล่อยวาง"

ต้องอยู่กับปัจจุบันจังหวะ!! หากเกิดความผิดพลาดที่เกิดขึ้นจากตัวเรา!!ในขณะแสดง&เต้นรำ.. เราต้องก้าวไปข้างหน้าให้ได้อย่างมีสติ..หลายครั้งที่เราคาดโทษตัวเอง 

ยึดติดกับความผิดพลาด!! ความผิดพลาดนั้นจะเป็นดั่งเงาครอบงำความคิด..

เกาะติดทุกอณูของร่างกาย..เกาะเกี่ยวแขน ขา สมองเราตลอดการแสดง&เต้นรำ..

บางครั้งมันยังตามมาบ้าน...แอบมานอนทับตัวเรา //

ขอโทษทุกคนบนฟลอร์และอย่าลืมที่จะให้อภัยตัวเอง.1 2 3 4 5 6 7 8 

พรุ่งนี้จะพยายามให้มากกว่านี้

19เมย.55




 

Create Date : 19 เมษายน 2555    
Last Update : 19 เมษายน 2555 2:34:50 น.
Counter : 208 Pageviews.  

ดาวอังคาร

วันนี้เป็นอีกวันหนึ่งที่ใช้ชีวิตอย่างไม่ค่อยมีสีสันนัก
ความรู้สึกหม่นเหงา เวิ้งว้างเข้ามาเป็นระยะประชั้นชิด
พลังกายและใจ หยุดนิ่งเหมือนคนมีอายุวัยใกล้เกษียณ
บางครั้งก้าวเดินริมถนนนึกฝัน...มุ่งตรงลอยไปข้างหน้า
สิ่งที่จูงใจกลับมาคือสติ จะสำเร็จได้ด้วยการกระทำที่จริงจัง


วันนี้จัดห้อง...พยายามละทิ้งของที่ไม่จำเป็นออกไป
การเดินทางไปสู่ดาวอังคารกำลังจะเริ่มขึ้น
ฉันคิดว่าการเดินทางครั้งนี้ จะไม่นำสิ่งใดติดตัวไปมากมายเกินไปนัก
ฉันอยากมีพื้นที่อิสระ...ทั้งในความฝันและความเป็นจริง


ยานกำลังทะยานบินขึ้นสู่ดาวอังคาร ที่นั่นไม่ต้องการสิ่งของ
ฉันกำลังย้ายห้องใหม่ เพื่อไปใช้ชีวิตที่ดาวอังคาร...
การจัดการสิ่งของ จึงพินิจถึงสิ่งที่จำเป็นที่สุด
แม้นหากชีวิตต้องตาย ก็มิอาจนำไปได้..ฉันจึงใช้วิธีคิด
“ การละ..โดยไม่เสียดายของ"
เพื่อไปชีวิตใหม่ที่ดาวอังคาร...





 

Create Date : 20 มกราคม 2555    
Last Update : 20 มกราคม 2555 3:21:06 น.
Counter : 204 Pageviews.  

ไม่เล่น Face book

ไม่เล่น Face book

ฉันไม่อยากเล่น Face Book เลย ด้วยใจฉันไม่เข้มแข็งพอ
ที่จะพบเจอใครบางคน รับรู้การเคลื่อนไหวของ “ใครคนนั้น”


“ใครคนนั้น” ทำให้ฉันรู้สึกได้ถึงแรงสั่นไหว มันสั่น บั่นทอน ความรู้สึก
พลังบางอย่างในตัวตนของฉันเปราะบาง แม้เวลา และความรู้สึกที่เคยมีจะจางไปแล้ว

แต่การได้รับรู้ความรู้สึก ก็ทำให้ฉันสะท้านในความเหงา..... และนึกโทษตัวเองในบ้างอย่าง



ฉันปิดเสียงจอทีวีที่อยู่ตรงหน้า เพื่ออยู่กับตัวอักษรและเล่าความรู้สึกที่มีต่อตัวเองให้ตัวเองได้ฟัง..... การได้เขียน ได้เล่าให้ตัวเองฟัง มันก็เป็นการเยียวยาด้วยตัวของฉันเอง



วันนี้ฉันเข้าไป Face Book แต่แล้วก็อดไม่ได้ที่จะคลิกเข้าไปในโลกของเขา
ฉันได้อ่านเรื่องราว และตัวตนของเขาอีกครั้ง คลิกเข้าไปดูรูป เห็นเพื่อน สังคม ความคิดผ่านตัวอักษร สถานที่ที่เขาไปเที่ยวต่างประเทศ ฯลฯ



เห้อ..... สถานที่ท่องเที่ยว นักท่องเที่ยวตี๋ตัวไปเหยียบรอยเท้าเก่ากันซ้ำไปมา
ฉันมองดูรูปเขา หวลคิดภาพในอดีตที่ฉันเคยยืนถ่ายรูปตรงนั้นมาก่อน



ฉันมองดูรูป “วัดอิคิวซัง ที่เป็นสีทอง กรูก็เคยไป มรึงไปที่เดียวกับกรูเลย”



“ วัดที่มีระฆังสีแดงใบใหญ่หน้าวัดนี้ กรูก็เคยไป”

“ชุดนอนแบบนี้ กรูก็ได้ใส่ แล้วก็ถ่ายรูปเหมือนมรึง ก่อนนอน”

“มรึ่งแช่น้ำร้อน กรูก็แช่เหมือนกัน”

“ข้าวปลาไหล มรึ่งสั่งมากิน แต่กรูเผลอกินเพราะไม่รู้ว่าเป็นปลาไหล”

“ มรึงทำท่านี้เหมือนกรูในอดีตเลย”



ภาพครั้งนั้น มันนานมาแล้ว ไม่คิดว่า เขาจะไปยืนในจุดๆที่ฉันเคยผ่านมา....
ถ้ามิตรภาพยังคงมีเหมือนเดิม เราอาจได้ยินเสียงเขาเล่าแทนการดูรูปถ่าย
จาก face Book ในวันนี้


แต่เหตุการณ์ปัจจุบันมันเป็นเส้นทางขนานไปเสียแล้ว

“เมื่อไหร่กูจะเลิกฝันถึงมึงซะทีวะ”

ฉันฝันถึงเขาบ่อยๆ


“ยิ่งวันนี้เข้าไปดูรูปมัน...ไม่รู้กรูจะเก็บไปฝันถึงมรึงอีกหรือเปล่า”

ฉันยังคงฝันถึงเขาบ่อยๆในบางคืน.....

เพื่อระลึกถึงเขา.....ฉันขอรำลึกและเล่าเหตุการณ์ในคืนนี้
และขอได้อย่าฝันถึงเขาอีกเลย


แม้ในยามราตรี และในห้วงเวลาความเป็นจริง



ปล. เมื่อสองวันก่อน

ฉันเห็นเขาในสถานที่ๆคนเดินผลุกพล่าน
เราเดินสวนทาง ใกล้กันแค่ปลายนิ้วก้อย
ในเส้นขนานและต่างมีลู่ทางเดินของตัวเอง
แม้สายตาที่มองเห็นก็เลือนลาง เขาเป็นเพียงคนทั่วไป
และเขาก็คงเลือนลางกับฉันเหมือนกัน....















 

Create Date : 02 พฤศจิกายน 2553    
Last Update : 2 พฤศจิกายน 2553 2:06:49 น.
Counter : 348 Pageviews.  

1  2  3  4  5  6  

จ็อบ
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ขอบคุณที่เข้ามาดู profile นะครับ คงคิดว่า เอ๊...ไอ้เจ้าของความคิดนี้...มันคือใครหว่า

... ตอนนี้ขอยังไม่เปิดตัวนะครับ...

ที่ผ่านมาอาจสร้างศัตรูไว้เยอะ 555

พร้อมเมื่อไร แล้วจะเปิดตัวน๊า
Friends' blogs
[Add จ็อบ's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.