โดดเดี่ยว
ในยามที่รู้สึกถึงความผิดปกติที่เข้าในชีวิต มักจะรู้สึกโดดเดี่ยว เป็นกันมั่งมั๊ย
นับตั้งแต่เสียแม่ไป ลึกๆแล้วก็ยังไม่หายเสียใจ ยังคงคิดถึงอยู่ตลอดเวลา ยังฝันเห็นอยู่ทุกวัน เรื่องราวภายในบ้านก็ดูเหมือนจะดีขึ้นกว่าเดิม พายุในชีวิตก็ไม่ถึงกับสงบ ยังคงพัดผ่านเบาๆเหมือนลมกระทบน้ำทะเลพอให้เกิดคลื่นกระเพื่อมเบาๆ และก็(แกล้ง)ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่คิด ไม่ใส่ใจ แต่ลึกๆก็ยังคงวนเวียนคิดนู่นคิดนี่อยู่ตลอดเวลา เพียงแต่พยายามไม่แสดงออกมาให้ใครเห็น ยิ่งทำแบบนี้ ก็ยิ่งโดดเดี่ยว เหมือนอยู่ตัวคนเดียว

ถึงแม้ว่าจะมีพี่น้องที่เกิดจากสายเลือดเดียวกัน แต่ก็ไม่ค่อยได้ติดต่อกัน พวกเค้าก็ไม่ได้ใส่ใจเราเท่าไหร่ อาจจะลืมไปด้วยซ้ำว่ายังมีเราอยู่ในโลกใบนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องก็ห่างเหิน เหมือนคนแปลกหน้า เจอกันก็ไม่สนิทใจ ไม่รู้จะคุยอะไรกัน เหมือนคนแปลกหน้า ไม่เชื่อใจที่จะบอกเล่าอะไรให้ฟัง บางครั้งในยามเหงาๆ อยากมีใครซักคนรับฟังเรื่องราว คิดจะโทรหา แต่ก็ต้องวางสายทุกครั้ง เพราะความรู้สึกมันแย้งตลอดเวลาว่า "ยังไม่ใช่" คนที่ไว้ใจ

สำหรับเพื่อนก็มีอยู่ 1 คนที่คอยเล่าเรื่องต่างๆให้ฟัง และเป็นผู้รับฟังที่ดี คอยให้กำลังใจ คอยให้แง่คิด เตือนสติอยู่เสมอๆ แต่ก็นะ...ต่างฝ่ายต่างก็มีปัญหาไปคนละแบบ คงไม่สามารถไปรบกวนได้อยู่ตลอดเวลา ที่สำคัญตัวเค้าเองก็ไม่เคยเอ่ยปากเล่าเรื่องราวอะไรให้เราฟัง ทำให้คิดได้ว่าเราคงไม่ใช่คนที่ไว้ใจ หรือตัวเค้าเองเป็นคนไม่ชอบเล่าเรื่องราวให้ใครฟัง เมื่อมองกลับมาที่มุมของเรา ก็รู้สึกว่าเราพึ่งพาไม่ได้และรู้สึกผิดที่คอยรบกวนเค้าอยู่ตลอดเวลา ขณะที่เราไม่เคยช่วยอะไรเค้าได้เลย

ชีวิตบนโลกใบนี้ไม่เหลือใครอีกแล้ว คนร่วมชีวิตที่เหลืออยู่เพียงคนเดียว คือ แม่ ก็ทิ้งกันไปแล้ว สามีและลูกคือคนที่เข้ามาในชีวิตภายหลัง ไม่ใช่คนที่อยู่ร่วมกันมานาน ที่สำคัญเค้าไม่เคยช่วยอะไรเราได้ ไม่สามารถปรึกษาอะไรได้เลย พูดคุยอะไรกันก็ไม่ได้ เพราะมองแตกต่างกันอยู่ตลอดเวลา พอพูดไปก็เคืองใจกันเสมอๆ ดังนั้น จึงไม่พูดอะไรเลย ดีที่สุด แล้ว

แต่พอเก็บเอาไว้คนเดียว ความโดดเดี่ยวก็เข้าครอบงำ มันทรมานจังเลยนะ การเก็บอะไรเอาไว้เนี่ยะ หรือเรามันพวกโรคจิตมีอะไรก็ต้องพูดๆออกมา ถึงจะสบายใจ แล้วจากนี้ไปชีวิตที่เหลืออยู่อาจจะแค่ 1 วัน 1 เดือน 1 ปีหรืออาจจะ 30 ปี จะทำอย่างไร ยังไม่อยากนึกถึงอนาคตในวันข้างหน้า ว่าตัวเราจะเป็นยังไง ลูกจะเป็นยังไง สามีจะเป็นยังไง

ก็ตระหนักอยู่เสมอว่าไม่มีใครสามารถกระทำสิ่งใดๆได้ตามความต้องการของเราได้ อย่าคาดหวังอะไร แต่...........................ก็ยังอยากคาดหวังอยู่ดี



Create Date : 25 พฤษภาคม 2552
Last Update : 25 พฤษภาคม 2552 14:43:14 น.
Counter : 2375 Pageviews.

1 comments
ชีวิตออนไลน์ สบายแบบนี้นี่เอง จันทราน็อคเทิร์น
(10 มิ.ย. 2564 17:09:25 น.)
เรื่องผีเรื่องที่ 5 - มาซื้อเบียร์ LittleMissLuna
(13 มิ.ย. 2564 18:57:43 น.)
...งานตะพาบครั้งที่ 279..แพ้แต่ชนะ... คนผ่านทางมาเจอ
(9 มิ.ย. 2564 10:51:56 น.)
ถนนสายนี้มีตะพาบ กม.279 "แพ้แต่ชนะ" จันทราน็อคเทิร์น
(9 มิ.ย. 2564 11:08:33 น.)
  
โดดเดี่ยวแต่ไม่เดียวดายนี่จ๊ะ...ยังไงนู๋ batz ก็ยังมีพี่และเพื่อน ๆ ที่ยังคอยคิดถึงและเป็นห่วงนู๋ตลอดเวลานะ อย่าไปคิดว่าเราไม่มีใคร ยังมีคนอีกเยอะที่เค้าแย่กว่าเรา เด็กกำพร้าที่เค้าโดนพ่อแม่ทิ้งยังไม่เคยได้เห็นหน้าพ่อหน้าแม่เกิดมาตัวคนเดียว ไม่มีญาติไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นยังไง เค้ายังมีกำลังใจที่จะก้าวเดิน แต่นู๋มีบ้านเป็นที่พักอาศัย มีญาติถึงแม้จะไม่สนิท มีลูกที่คอยเป็นกำลังใจ มีเพื่อน มีงานการที่ดีทำ เพราะฉนั้นอย่าหมดกำลังใจ สู้ ๆ
โดย: americano on ice (สาวหวานเมืองเพชร ) วันที่: 11 มิถุนายน 2552 เวลา:8:28:13 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Batzgirl345.BlogGang.com

batzgirl
Location :
กรุงเทพ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]