มีนาคม 2552

1
2
3
4
5
6
7
8
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
 
***วันสุดท้ายของการเรียน ...วันแรกของการทำงาน***
ก่อนจะเริ่มเขียนก็ทักทายกันก่อนตามธรรมเนียมปฏิบัติครับ หวังว่าทุกท่านที่เข้ามาอ่านบล๊อกนี้คงสบายดีนะครับ ไม่เจ็บไม่ป่วย กันนะ ช่วงนี้อากาศร้อนมากๆ ร้อนจนไม่อยากออกไปไหนเลยคับ 555+ แต่ก็ต้องออกเพราะว่าหิวข้าว ทำไงได้เนอะ ชีวิตผู้ชายตัวคนเดียวก็งี้คับ จะทำกินเองก็ขี้เกียจล้างจาน (คิดไนเนอะ) เอาเป็นว่าเริ่มเล่าเลยดีกว่าครับ

เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมาเป็นวันที่ทางคณะจัดงานปัจฉิมนิเทศให้ผมและเพื่อนนักศึกษาปี 6 ทุกคนในโอกาสที่พวกเราจะจบการศึกษา ออกไปสู่โลกแห่งการทำงานครับ ซึ่งผมกับเพื่อนๆก็เพิ่งกลับมาจากการฝึกงานในเทอมสุดท้ายได้ไม่กี่วัน ยังไปเที่ยวไปฉลองกับเพื่อนได้ไม่เท่าไหร่เองคับ ผมเองพอเห็นหน้าเพื่อนสนิทก็ดีใจนะได้กลับมาทำกิจกรรมเดิมที่พวกเราเคยทำ แต่อีกใจหนึ่งก็คิดครับ ว่า อีกไม่กี่วันภาพแบบนี้ที่เราเห็น เพื่อนๆเหล่านี้ กิจกรรมต่างๆที่เคยทำ มันจะไม่ได้ทำแล้วครับ ต่างคนต่างก็ต้องพยายามดิ้นรนกันต่อไป เพื่อให้มีชีวิตรอดในโลกใบที่เต็มไปด้วยการแข่งขันใบนี้ แค่คิดก็เหนื่อยแล้วครับ

งานปัจฉิมของคณะผมค่อนข้างจะแตกต่างจากงานปัจฉิมสมัย ม.ปลาย ที่ผมเคยผ่านมา จำได้ว่าตอนนั้นงานที่จัดซึ้งมากเป็นอะไรที่สื่อถึงชีวิตและความสัมพันธ์ในรั้วของสถาบัน ผมเองยังอดที่จะน้ำตาไหลไม่ได้เลยครับ แต่งานนี้มันต่างออกไปครับ ผมเข้าใจไปเองว่ามันคงเป็นเพราะนี่คือมหาวิทยาลัย เราคงโตเกินกว่าที่จะให้รุ่นน้องมามอบดอกไม้ มากล่าวความรู้สึก มาไหว้อาจารย์ขอพรอาจารย์กัน งานที่เค้าจัดให้ส่วนใหญ่จึงเป็รโปรแกรมที่เกี่ยวข้องกับการเชิญบุคคลต่างๆในวิชาชีพผมมาเล่าประสบการณ์การทำงาน เชิญสมาคม สภา มาบอกพวกเราถึงแนวปฏิบัติที่พวกเราจะต้องทำเมื่อจบออกไปทำงาน ผมเองแอบผิดหวังครับที่ไม่ได้ทำให้พวกเรารู้สึกอะไรเลยนอกเสียจากง่วงนอน และก็ไม่ค่อยจะรู้เรื่อง ทำไมมันจะต้องสมัครอะไรมากมายขนาดนี้ ที่สำคัญเสียเงินด้วย

แต่ท่ามกลางความมืดมนอันน่าเบื่อเหล่านั้น ยังคงมีแสงที่จุดประกายความคิดบางอย่างของผมขึ้นมาครับ ท่านเป็นวิทยากรท่านหนึ่งซึ่งไม่ได้มาเล่าถึงกฏระเบียบของสมาคม แต่ท่านกลับมาเล่าในประสบการณ์ชีวิตของท่าน เล่าในอีกมุมมองหนึ่งซึ่งผมเองไม่เคยได้มอง เล่าจนทำให้ผมเองได้มานั่งคิดว่าแท้จริงแล้วคนที่ประกอบอาชีพอย่างผม ความสุขที่สุดในชีวิตเราไม่ใช่การทำงานประสบความสำเร็จ ร่ำรวย แต่อยู่ที่คุณค่าที่เรามีต่อสังคมต่างหาก ผมเองเลยเกิดแรงฮึดสู้ขึ้นมาบ้าง เอาหว่ะถึงเราจะเป็นแค่เทียนเล่มเล็กๆที่ส่องแสงในสังคมอันมืดมิด แม้ผมจะไม่สามารถทำให้มันสว่างขึ้นมาหมดได้ แต่อย่างน้อยแสงที่ผมส่งออกมาค่อยไม่ไร้ค่า คงมีคนอีกหลายคนที่ได้ใช้มันในการเดินไปข้างหน้าบ้างครับ

ณ เวลานี้ผมเองมีเป้าหมายที่จะทำในชีวิตแล้ว เป็นเป้าหมายที่ผมเองก็ฝันอยากจะทำและเป็นเป้าหมายที่ผมจะให้อะไรกับสังคมได้บ้าง ผมวางแผนที่ชีวิตไว้คร่าวๆแล้วครับว่าจะต้องเดินไปทางไหน อาจจะต้องใช้เวลาสักหน่อย แต่ผมเชื่อว่าผมจะต้องทำมันให้สำเร็จครับ ผมจะเริ่มเดินทางตั้งแต่วันพรุ่งนี้ครับ เพราะวันนี้คือก้าวสุดท้ายในชีวิตการเรียน แต่พรุ่งนี้คือก้าวแรกในชีวิตการทำงานของผม ผมจะให้กำลังใจตัวเองให้เดินไปให้ถึงวันนั้นครับ ผมจะไม่ท้อแน่ ผมมั่นใจ
ปล.คงดีนะครับ ถ้าวันหนึ่งในอนาคตผมได้มาเขียนบล๊อกอีกครั้งพร้อมกับประกาศให้ทุกคนได้รู้ว่าผมทำมันได้แร้ว หวังว่าทุกคนที่เข้ามาอ่านในวันนี้ จะรออ่านบล๊อกของผมในวันนั้นนะครับ



Create Date : 09 มีนาคม 2552
Last Update : 9 มีนาคม 2552 22:30:41 น.
Counter : 283 Pageviews.

4 comments
  
แวะมาทักทายคะ ^^
โดย: เด็กน้อยขี้แย วันที่: 19 มีนาคม 2552 เวลา:19:41:48 น.
  
ขอแสดงความยินดีด้วยค่ะ ที่เรียนจบแล้ว ขอให้สนุกกับการทำงานนะค่ะ
โดย: จิ๊บ (คุณนายเยอรมัน ) วันที่: 19 เมษายน 2552 เวลา:3:06:16 น.
  
รอค่ะ รอ พี่ก็มีความฝันเหมือนกัน แต่ตอนนี้ยังไปไม่ถึงฝัน ต้องรอเวลาและโอกาสต่อไป

พี่เรียนครูมาค่ะ มันก็คงเป็นอาชีพลักษณะเดียวกับหมอ ที่เป็นคนของประชาชน ดังนั้น พี่คิดเหมือนกันค่ะ ครูแม้เพียงคนเดียวในชนบท มีค่ามากกว่า ครูมากมายในเมืองกรุงค่ะ ความฝันพี่คือ ได้ไปอยู่ท่ามกลางเด็ก ๆ ที่ขาดแคลนโอกาส แต่ตอนนี้ มีปัจจัยหลายอย่างที่พี่ยังทำไม่ได้ค่ะ ก็คงต้องรอต่อไป

ถ้าทำสิ่งที่ตั้งใจไว้ได้แล้ว อย่าลืมหลับมาเล่าความสุขให้ฟังด้วยนะคะ

เส้นทางการทำในสิ่งที่ตั้งใจไว้ มันอาจจะไม่สวยหรู แต่ขอให้พยายามค่ะ เอาใจช่วยค่ะ ^_^
โดย: พริตตี้ วันที่: 20 เมษายน 2552 เวลา:12:26:52 น.
  
ขอบคุณที่แวะไปเยี่ยมที่บล็อคน่ะค่ะ ยินดีด้วยค่ะจบการศึกษาแล้ว ว่าแต่น้องทำงานด้านไหนค่ะนี่ พี่ว่ามีความตั้งใจ และดูจะเป็นนักอนุรักษ์น่ะเนีย เห็นชอบช่วยเหลือสังคม ยังไงก้อขอเป็นกำลังใจให้แล้วกัน ขอให้ประสบความสำเร็จกับงานที่หวังไว้ น่ะจ๊ะ แล้วจะเข้ามาดูตอนต่อไปค่ะ
โดย: bee (beejunk_ka ) วันที่: 21 เมษายน 2552 เวลา:8:42:33 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

PicNic_Boy
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



ความฝันมีไว้ให้ตามหา
แรงบันดาลใจคือสิ่งที่ทำให้ยังอยากมีชีวิตอยู่