ขอบคุณครับ กลับบ้านกันนะ
เข้ามาเจอข้อความคอมเม้นท์ของทุกๆ คนรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก แม้เราจะไม่เคยรู้จักกันเป็นการส่วนตัวแต่มันเหมือนกับเรารู้จักกันมานานมาก ขอบคุณทุกกำลังใจ ขอบคุณทุกถ้อยคำแนะนำครับ


ผ่านมาหลายวันที่แทบไม่ได้เข้ามาในนี้เลยเหตุผลเพราะมีบางอย่างฉุดให้ผมผ่านพ้นในช่วงเวลาที่เลวร้ายนี้ มีหลายเรื่องราวเกิดขึ้นจนแทบไม่เหลือเวลาเป็นของตัวเอง การงานที่เร่งเร้าจนแทบตั้งตัวไม่ติด ชีวิตส่วนตัวที่ต้องเดินทางตามคำบอกเล่าและชักชวนของมิตรสหาย จนล่าสุดจบลงที่กระทุ่มแบน สมุทรสาคร (ไกลจังเนอะ อิอิ)


ขอบคุณช่วงเวลาดังกล่าวที่ทำให้ผมลืมเรื่องราวบางเรื่องที่เพิ่งผ่านเข้ามา วันนี้ความเข้มแข็งเพิ่มขึ้นมาเยอะมากๆ ขอบคุณ คุณแม่ของผมที่คอยเป็นกำลังใจและห่วงใยผมเสมอ แม้แม่จะเป็นคนที่แทบจะสุดท้ายที่ผมนึกถึง แต่สำหรับแม่ ผมคือคนแรกที่ท่านคิดถึงอยู่เสมอ จะเลวแค่ไหนแม่ก็อยู่ข้างเรา จะจนแค่ไหนแม่ก็อยู่ตรงนี้และไม่เคยเรียกร้องเพื่อเอาความสบาย จากคนที่ท่านรักมากที่สุด ทุกครั้งที่คิดถึงแววตา ห่วงหาอาทรคู่นั้นทำให้ผมกลั้นน้ำตาไว้แทบไม่อยู่ ทุกครั้งที่กลับบ้านแววตาคู่นั้นจะเปล่งประกาย มีความสุข และดีใจ แต่ในวันที่ผมต้องกลับมากรุงเทพ แววตาคู่นั้นหลบเลี่ยงไปทางอื่นเพื่อซ่อนน้ำตา และขณะที่ผมเดินจากมา ก็เป็นแววตาคู่เดิมที่มองตามจนผมเดินพ้นเขตของบ้าน นึกถึงครั้งใดก็ยังสะเทือนใจทุกครั้ง กับภาพเดิมๆ ฉายซ้ำๆ วนไปวนมา วันนี้ผมคิดถึงแม่อีกแล้วครับ


ใกล้วันแม่แล้ว ลูกๆที่ทำงานแดนไกลอย่าลืมกลับไปเยี่ยมคุณแม่กันบ้างนะครับ ถ้าลูกๆท่านใดอยู่กับคุณแม่อยู่แล้ว นั่นคือความโชคดีที่สุดแล้วนะ คิดถึงคนที่เขาไม่มีแม่ซิเขาจะเจ็บปวดแค่ไหน ที่อยากให้คุณแม่อยู่แต่ท่านไม่อยู่แล้ว อย่างรุ่นน้องผู้หญิงของผมสมัยเรียนคุณแม่เขาเสียไปก่อนหน้าหลายปี มีอยู่วันที่โรงเรียนเขาจัดงานวันแม่ เพื่อนๆคนอื่นเขาพาแม่มาในงานและถือพานขึ้นไปกราบคุณแม่กันบนเวทีที่จัดงาน แต่เพื่อนผู้หญิงของผมคนนั้น เธอหลบไปร้องให้ที่หลังต้นเสาขนาดใหญ่ของหอประชุม คุณครูต้องไปปลอบอยู่นาน สอบถามได้ใจความว่า เธอคิดถึงแม่ เธออยากขึ้นไปกราบแม่บนเวทีเหมือนเพื่อนคนอื่นๆ บ้าง แต่แม่เธอไม่อยู่ให้กราบแล้ว เป็นภาพสะเทือนใจนะ กับเด็กหญิงอายุแค่ แปดขวบ คนที่เขาอยากมีแม่กลับไม่มี แต่กับคนที่มีอยู่แล้วกลับไม่เคยเห็นคุณค่าของสิ่งที่มีอยู่ สุดท้ายคุณครูต้องเป็นแม่ให้น้องเขาขึ้นไปกราบทุกปีจนกระทั่งเธอเรียนจบ ทุกวันนี้เธอแต่งงานและมีลูกๆ น่ารักแล้ว สองคน เป็นบ้านที่อบอุ่นมาก เธอเลี้ยงลูกเอง แทบไม่ยอมห่าง คุณสามีเธอคือเพื่อนผมเองแหล่ะ ฮ่าๆ คิดแล้วอิจฉาครอบครัวเขาจริงๆ


เดี๋ยวคงต้องเตรียมตัวไปทำงานแล้วครับ วันนี้มีสอนยาวเลยทั้งวัน แล้ววันหน้าจะมาเล่าอะไรให้ฟังอีก ขอบคุณเพื่อนๆทุกท่านอีกครั้งนะครับ อ้อ .... วันนี้คุณรักคุณแม่แล้วหรือยัง ถ้ายังเดินไปหอมแก้มคุณแม่ซักฟอดซิ ไม่ต้องเขินน่า ไม่เคยทำก็ทำซะ ทำทุกวันเดี๋ยวก็ไม่เขินแล้วเชื่อดิ อิอิ



Create Date : 03 สิงหาคม 2554
Last Update : 3 สิงหาคม 2554 12:59:10 น.
Counter : 369 Pageviews.

5 comments
  
แวะมาเยี่ยมค่ะ
ยินดีด้วยนะคะที่หัวใจเข้มแข็งขึ้นหน่อยแล้ว

ส่วนเรื่องแม่..
เอ่อ แม่ของน้ำค้างเสียไปราวๆ 9 ปีแล้วหละค่ะ
ก็จริงอย่างที่คุณว่าอ่านะคะ
คนที่ยังมีแม่อยู่ก็รักและดูแลใส่ใจท่านให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้นั่นล่ะค่ะ
เพราะเด๋วถ้าท่านไม่อยู่กับเราแล้วจะมานั่ง้สียดาย..ก็ไร้ความหมายเนอะ

มีความสุขกับทุกๆวันนะคะ
โดย: ดอกหญ้าหน้าบ้าน วันที่: 3 สิงหาคม 2554 เวลา:14:18:51 น.
  
หายขยาดไวๆนะคะ

บอกรักแม่โดยไม่ต้องเขินอาย ความรักที่บางคนอาจจะมองผ่าน^^
โดย: สัญญาลมปาก วันที่: 3 สิงหาคม 2554 เวลา:14:57:08 น.
  
สวัสดีค่ะ
เพิ่งกลับไปเยี่ยมแม่มาค่ะ
รู้สึกดี๊ดีเวลาอยู่ใกล้แม่

ดีใจด้วยนะคะที่จขบ.เดินผ่านช่วงเวลาที่รู้สึกแย่ๆมาได้
ขอให้มีวันดีๆค่ะ
โดย: blueberryblossom วันที่: 9 สิงหาคม 2554 เวลา:13:01:21 น.
  
แวะมาทักทายค่ะ
โดย: ดอกหญ้าหน้าบ้าน วันที่: 1 กันยายน 2554 เวลา:9:07:23 น.
  
แวะมาทักทายค่ะ
โดย: keyzer วันที่: 7 ตุลาคม 2554 เวลา:17:55:07 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

pippojuve
Location :
กรุงเทพ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



นักเดินทางที่ดี............ย่อมไม่หวังถึงจุดหมาย

โค้ดเพลง บรรจุเป็นคนรู้ใจ โค้ดเพลง
สิงหาคม 2554

 
1
2
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31