the sworn brothers #ตอน 6.









"พี่จินกิฮะ" เสียงเล็ก ๆของน้องชายดังขึ้นในความมืด


"หืม..แทมินยังไม่นอนหรอ ดึกแล้วนะ" จินกิถามน้องชาย แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่หลับเหมือนกัน ที่นอนใหม่ บ้านใหม่ มันแปลกที่สำหรับเขา แทมินก็คงเป็นเหมือนเขาเช่นกัน


"พี่ฮะ ทำไมคุณปู่ถึงไม่รับเราไปอยู่ด้วย ให้เรามาอยู่กับลุงดงโฮทำไม" เจ้าตัวเล็กถามคำถามแบบนี้จนได้

น้ำเสียงของเจ้าน้องเล็กดังขึ้นน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเศร้า ตั้งแต่แทมินเกิดมาเขาเคยเห็นหน้าคุณปู่แค่เพียงไม่กี่ครั้ง  พ่อแค่เคยพาพวกเขาไปกินข้าวกับคุณปู่ แล้วก็พูดคุยเรื่องที่เขาไม่เข้าใจ ส่วนใหญ่แล้วแม่มักจะคอยพาเขา2คนเลี่ยงออกมาเมื่อคุณปู่กับพ่อเริ่มคุยกันเสียงดังมากขึ้น และนั่นคือความทรงจำที่แทมินมีกับปู่ และครั้งสุดท้ายที่พวกเขาได้พบกับญาติผู้ใหญ่คือในงานศพของพ่อกัยแม่เขานั่นเอง

"แทมินอยากไปอยู่กับปู่หรอ..." จินกิถามน้อง คืนนี้เป็นคืนที่ 2 ที่พวกเขามาอยู่ที่บ้านลุงดงโฮ จะว่าไป เขาคุ้นเคยกับลุงดงโฮมากกว่าญาติตัวเองเสียอีก

"ไม่ฮะ คุณปู่ไม่อยากให้เราไปอยู่ด้วยหรอกผมรู้  คนพวกนั้นชอบว่าแม่กับพวกเราเป็นคนไม่ดี ผมไม่ชอบ" แทมินบ่นออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด เขาไม่เข้าใจว่าทำไมทุกคนต้องว่าแม่เสียๆหายๆด้วย ทั้งๆ ที่แม่ก็ไม่เคยไปวุ่นวายหรือทำอะไรให้ใคร แต่แม่กลับเลี้ยงดูพวกเขาอย่างดี สอนให้รู้ว่าอะไรควรไม่ควร สอนให้พวกเขาเป็นคนดี

"แต่ปู่ไม่เคยว่าอะไรนี่ มีแค่พวคนอื่นทั้งนั้น " จินกิลุกขึ้นนั่ง เขาเอามือลูบหัวน้องชายบที่นอนขดตัวงออยู่ เขารู้แทมินยังคงน้อยใจปู่อยู่นั่นเอง

"คุณปู่อาจไม่เคย แต่ยัยป้าคนนั้นเคยนะครับ เค้าเคยจะมาตีผมด้วยแต่แม่ห้ามไว้" ผู้หญิงที่แทมินเกลียดที่สุดในโลก แทมินจะรู้มั้ยนะว่านั่นคือภรรยาที่ถูกต้องและมาก่อนแม่ของเขา จินกิได้แต่สงสารน้อง

"ไม่มีพ่อกับแม่ พี่จะดูแลนายเอง ต่อให้ไม่มีใครพี่ก็จะดูแลนายตลอดไป เค้าจะทำอะไรนายไม่ได้แล้ว"  จินกิให้สัญญา  แทมินหันมามองพี่ชาย 

"ผมก็จะดูแลพี่ฮะ ผมจะโตเร็ว ๆ แล้วจะทำให้คนพวกนั้นเห็นว่า ผมเจ๋งแค่ไหน อิอิ" แทมินดีดตัวลุกขึ้นแล้วเกี่ยวก้อยสัญญากับพี่ชาย

"........"

"..."

"ไม่ได้อยากจะขัดคอนะ แต่มันดึกแล้ว ช่วยนอนก่อนได้มะ" เสียงอู้อี้ดังออกมากจากเตียงเจ้าคนตัวสูงโย่ง

"เยี่ยมเลย" จนฮยอนส่งเสียงเตือน

"นอน นอน นอน ...เหอะ" คิบอมตัดบทสั่งนอนกันให้หมด

"ถ้านาย2คนยังคุยกันอีก คืนนี้ชั้นจะให้นายไปนอนที่ห้องรับแขก" มินโฮคำรามเบา ๆ 

"ชิ ทำออกคำสั่ง.."แทมินบ่นอุบอิบแต่ก็ล้มตัวนอนอย่างรวดเร็วเหมือนกัน  

จินกิได้แต่อมยิ้ม เขานั่งนิ่งอีกแป๊ปแล้วจึงค่อย ๆล้มตัวลงนอน ตอนนี้เขามีญาติพี่น้องใหม่ บ้านใหม่ ยังต้องทำความเข้าใจกันอีกสักพัก นอนคิดอะไรเรื่อยเปื่อยแล้วผลอยหลับไปในที่สุด  ..... คืนนั้นเขาฝันเห็นแม่มาห่มผ้าให้เขากับน้อง โดยมีพ่อที่รักของเขาบอกว่า  "ดูแลกันดี ๆ ต่อไปนี้ลูกจะต้องเติบโตและเป็นที่พึ่งให้น้องแทนพ่อกับแม่แล้วนะ"  เขารับคำกับพ่อ คืนนี้ช่างมีความสุขจริงๆ เลย ... อย่างน้อยความทรงจำที่ดีก็ยังพอมีหลงเหลืออยู่บ้าง








..............






ที่โรงพยาบาล...



"ไม่เป็นไรแล้วครับลุง...."  

น้ำเสียงของคุณหมอคนนี้ช่างนุ่มคุ้นหูเสียเหลือเกิน ดงโฮค่อยเพ่งมองให้ชัด ๆ หมอค่อยๆ ถอดผ้าปิดปากออก รอยยิ้มนี้ช่างเหมือนเสียนี่กระไร

"จินกิ จินกิเองหรอกหรือ..." ดงโฮพูดค่อย ๆ พูดช้า  ๆ เขาพยายามมองใบหน้าของหมอหนุ่มที่เข้ามาดูอาการ จินกินี่เอง หลานชายที่กำลังมีปัญหาอยู่กับองกรณ์ตอนนี้

"ครับคุณลุง ผมอยุ่นี่แล้ว  ลุงไม่เป็นไรแล้วนะครับ"  จินกิกุมมือลุงของเขาเบาๆ  เขาดีใจที่ลุงดงโฮยังจำเขาได้ เขาอยากเจอลุงในสภาพที่ดีกว่านี้จริงๆ

"แทมินหล่ะ น้องชายเจ้าอยู่ที่ไหนเ เขากลับมาแล้วใช่มั้ย" ดงโฮถามหาแทมินด้วยความเป็นห่วง  จงฮยอนเข้ามาในห้องแล้วล๊อคประตูโดยยืนคุมอีกที  โดยมีมินโฮและคิบอมยืนอยู่ห่างๆ ดงโฮเห็นหลานๆเกือบครบทุกคนยกเว้นแทมิน

"แทมินมาด้วยรึเปล่าจินกิ"

"ผมอยู่นี่ฮะ คุณลุง"  เสียงแทมินดังมาจากด้านหลังของจินกิ ร่างเล็ก ๆในชุดพยาบาลสาวค่อย ๆ โผล่หน้ามา มินโฮแอบขำสภาพของแทมิน ส่วนจงฮยอนถึงกับต้องเอามืออุดปากเขาไม่อยากเสียมารยาทในตอนนี้  ส่วนคิบอมกลับดูภูมิใจกับผลงานแปลงโฉมน้องชายครั้งนี้เอามาก ๆ

"ถ้าไม่จับแต่งแบบนี้ แทมินเข้ามาในนี้ไม่ได้แน่ ๆ ชั้นหาชุดหมอชายได้แค่ชุดเดียว แต่นาย..ดูสวยมากเลยนะ "  คิบอมยังคงชมไม่ขาดปาก  แทมินไม่สนใจเสียงหัวเราะเบา ๆของพี่ชาย เขาคลุกเข่าลงข้างเตียงกุมมือลุงที่ดูแลเขามาตั้งแต่พ่อแม่ตายไป ถ้าเขาไม่อยากไปอังกฤษ ลุงคงไม่ป่วยหนักขนาดนี้

"ผมขอโทษที่ทำให้ลุงเป็นห่วง ผมกลับมาแล้วฮะ ต่อไปผมจะมาดูแลลุงบ่อย ๆ " แทมินให้สัญญากับลุงทั้งที่เขาเองก็ยังคิดไม่ออกว่าจะมาได้ยังไงอีกครั้ง

"แทมิน  ไม่โทรมาหาลุงเลยนะ แต่ดูท่าทางยังดีอยู่นะเรา"  ดงโฮไม่รู้ว่าหลายชายพยายามโทรหาโดยตลอดแต่กลับถูกปฎิเสธเรื่อยมา จองซูพยายามขัดขวางไม่ให้ดงโฮติดต่อหลาน ๆอ้างว่าจะทำให้พวกเขาเป็นห่วงไม่เป็นอันทำการทำงาน ดงโฮจึงได้แต่คอยอยู่เงียบ ๆโดยมีคิบอมที่แวะเวีัยนมาบ่อยที่สุด 

"ลุงฮะ ผมมีเวลาไม่มาก ผมอยากรู้เรื่องของคุณลีกึนซอง เอ่อ เรื่องของคุณปู่ผม  ท่านรู้ใช่มั้ยครับว่าสาเหตุที่พ่อกับแม่ของผมตายคืออะไร"

"... ลุงบอกเธอทั้งหมดไม่ได้หรอกจินกิ นี่เกิดอะไรขึ้น ทำไมดูวุ่นวายกันจังเลย จองซูบอกชั้นแค่ว่า เธอมีปัญหาร้ายแรง ชั้นเองก็อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น" 

"ลุงฮะ เรื่องทั้งหมดผมจะหาโอกาสเล่าให้ลุงฟังทีหลัง ลุงเชื่อใจผมนะ  ลุงอย่าบอกใครแม้แต่อาจองซูนะครับว่าผมกับแทมินมาที่นี่"  จินกิบอกกับดงโฮ

"ทำไมถึงอยากรู้เรื่องปู่ เธอไม่เคยพูดถึงเขาเลยนะ ตั้งแต่มาอยู่กับลุง" ดงโฮถามหลานชาย
"ผมจำเป็นต้องรู้ครับมันอาจจะมีเงื่อนงำให้ผมแก้ไขปัญหาที่เป็นอยู่ก็ได้" จนกิตอบลุง
"ถ้าเธออยากรู้เรื่องทั้งหมด ลุงก็จะบอกเธอ จำบ้านเก่าของเราได้ใช่มั้ย ใต้เตียงนอนเก่าของพวกนาย ไปหาดูที่นั่นอาจมีอะไรที่พวกเธอต้องการ  ลุงขอโทษนะที่อาจบอกพวกเธอช้าไปจนทุกอย่างแย่ลงแบบนี้"  ดงโฮขอโทษเด็ก ๆ อย่างน้อยเขาก็บอกในสิ่งี่ควรบอกไปแล้ว

"พี่ฮะ เร็วๆ เข้า พวกข้างนอกเริ่มไม่อยู่สุขแล้ว แสดงว่าจะมีคนมา" จงฮยอนร้องเตือนทุกคน มินโฮขอตัวออกไปดูลาดเลาเป็นคนแรก หากมีอะไรเขาจะรีบโทรเข้ามาบอก

"มีอะไรอย่าลืมบอกด้วยหล่ะ" จงฮยอนบอกน้องชาย มิโฮไม่ตอบแต่เขาหันมายิ้มให้เฉย ๆ
"พี่ครับเราไม่มีเวลาแล้ว" คิบอมรีบเตือนจินกิ  จินกิหันมามองทางดงโฮ เขาเห็นลุงยิ้มน้อย ๆให้เขา

"ลุงเชื่อว่าพวกเธอเป็นคนดี ลุงเลี้ยงพวกเธอทุกคน ลุงรู้จักพวกเธอดี ดูแลกันและกันดี ๆนะ ระวังตัวด้วย"  ดงโฮบอกจินกิอย่างห่วงใย
"ลุงก็ต้องดูแล้วตัวเองนะครับ  ผมจะให้คิบอมมาดูแลลุงอย่างใกล้ชิด ผมไม่ไว้ใจใครนอกจากพวกเขา" จินกิหมายถึงน้องๆ คือคนที่เขาไว้ใจมากที่สุด  
"พี่ครับ มิโฮบอกว่า การ์ดกะใหม่กำลังจะมาเปลี่ยนพวกเขากำลังจะขึ้นลิฟ" จงฮยอนวางสายจากมินโฮที่โทรมาแจงถึงสถานการณ์
"ไปเถอะจินกิ แทมิน อย่าลืมดูแลกันด้วยนะ" ดงโฮสั่งเป็นครั้งสุดท้าย    

จินกิและแทมินจัดแจงผ้าปิดจมูกให้เข้าที่พร้อมเดินออกจากหน้าประตูอย่างรวดเร็วโดยมีจงฮยอนเดินตามออกมาก ขณะนั้นบอดี้การ์ดกะใหม่มาถึงพอดี และหมอกับพยาบาลชุดใหม่จะเข้ามาตรวจร่างกายลุงดงโฮพอดี

"กะใหม่มาก็ดีละ  ดูแลลุงดงโฮให้ดี ๆหล่ะ  อย่าให้ใครมารบกวนลุงหล่ะ ท่านกำลังพักผ่อน"  
จงฮยอนสั่งงานลูกน้องที่จองซูจัดใหม่มาเฝ้าหน้าห้อง จินกิกับแทมินค่อยๆ เลี่ยงออกไปทางบันไดแล้วหายไปพร้อมกับรถของคิบอม   พวกเขาทั้ง5คนนัดเจอกันอีกครั้งคืนนี้  วันนี้พวกเขาคืบหน้าไปอีกก้าวนึงแล้ว






.............................




ในรถคิบอม จินกิกับแทมินที่กำลังออกมาจากโรงพยาบาล


"พี่ฮะ..."  แทมินพูดเบา ๆ
"มีอะไรหรอ"  จินกิตอบน้อง 
"........"
"มีอะไรแทมิน พูดมาสิ" จินกิถามอีกที  แทมินได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ
"ฮู่ว์ ...พี่อย่าไปเล่าให้ใครฟังเรื่องผมแต่งตัวเป็นนางพยาบาลนะครับ ผมอายเค้า"  แทมินถอนหายใจแล้วพูดออกมาดังๆ  จินกิหัวเราะ เขารู้ดีน้องชายไม่ชอบเรื่องวันนี้เท่าไหร่
"โอเค..ถ้านายไม่ชอบพี่จะไม่ขอให้นายทำอีก หึหึ" 
"พี่อย่าขำสิ ผมเป็นผู้ชายนะ"
"โอเค พี่ไม่ขำ ฮ่า ๆ ๆ"
"พี่จินกิ บอกแล้วว่าห้ามขำ"
"5555"
"พี่บ้า..." 
เมื่อไหร่พวกนี้จะเลิกล้อเขานะเรื่องวันนี้   เฮ้อ .... แม้แต่พี่ชายตัวเองแท้ ๆยังไม่หยุดขำเลย ....




.....................................




คืนนั้นเอง ที่คอนโดของคิบอม

"แทมิน นายนี่ ดูดีๆ ก็สวยนะ " มินโฮคนปากเสีย
แทมินทำหน้าย่นใส่  เขาไม่เคยชอบให้ใครชมว่าสวยมาตั้งแต่ๆเด็ก ๆ
"เดี๋ยวนายไม่ได้กินข้าวหรอกมินโฮ แทมินโกรธแล้วมั้งล้ออยู่ได้"  จงฮยอนพูดแต่ก็อดยิ้มไม่ได้
"ทั้ง2คนแหล่ะหยุดเลย แทมินสวยเพราะผมแปลงร่างให้หรอก ไม่ได้ผมจ้างให้เจ้าเด็กคนนี้เดินไปไหนใครก็จำได้ "  สุดท้ายคิบอมคือผู้ยุตติความสวยของแทมิน
"มากินข้าวกันเหอะ พี่หิวละ" จินกิเรียกน้องๆ มากินข้าว  ทุกคนพร้อมเพรียงเดินมาที่ดต๊ะอาหาร
"นอกจากกินแล้ว พี่ทำอะไรแล้วมีความสุขหืม พี่จินกิ" มินโฮคนปากเสียอีกแล้ว ทุกคนหัวเราะ...
"นอกจากกินแล้ว ก็ตอนพวกเราอยู่ครบพร้อมหน้าพร้อมตานี่ไง ^^" จินกิยิ้มให้น้อง ๆทุกคน
"อ่าห์ ... หยุดยิ้มแบบนั้นซะทีเหอะพี่   ผมกลัว"  คิบอมพูด รอยยิ้มของพี่ชายนี่ทำให้ผู้ชายอย่างพวกเขาขนลุกได้เหมือนกันนะในบางครั้ง 


หลังจากมื้อค่ำที่แสนพิเศษ
ในห้องทำงานทุกคนพร้อมหน้าพร้อมตากัน

"พี่ครับ  ทำไมจู่ ๆพี่ก็อยากไปพบลุขนาดนี้อ่ะ  พี่รู้อะไรมาหรือเปล่า"  
จงฮยอนเริ่มบทสนทนา  ถึงเขาจะดูไม่เรื่องมาก แต่ก็เป็นคนฉลาดพอสมควร

"พี่ได้รับอีเมลล์จากใครคนนึง เขาส่งมาให้พี่ได้พักใหญ่ละ เขาบอกว่าอาจองซูมีหุ้นส่วนพิเศษเป็นคนในDNGgroupและเรื่องทุกอย่างมันเกี่ยวข้องกับการตายของพ่อกับแม่ของพี่  รายละเอียดมากกว่านี้ต้องถามจากลุงดงโฮ"

"เชื่อถือได้หรอครับ ใครเราก็ไม่รู้" มินโฮถาม
"ข้อมูลได้รับค่อนข้างแม่นนะ ยังไม่เคยพลาด เดาว่าน่าจะเป็นคนภายใน DNGgroup เหมือนกัน"
"เขารู้จักพี่จินกิได้ไงอ่ะ ในเมื่อพี่ไม่เคยติดต่อกับ DNGgroup เลยทั้งธุรกิจและเรื่องส่วนตัว" จงฮยอนถาม เพราะถึงจะเป็นคู่ค้าทางธุรกิจกันแต่หากต้องติดต่อกับทางนี้ส่วนใหญ่เป็นจงฮยอนทำเองแทบทั้งสิ้นและไม่เคยมีใครสอบถามเขาถึงจินกิด้วย

"ไม่รู้สิ จู่ ๆ ก็มีเข้ามา พี่ลองเช็คแล้ว เปลี่ยนIPตลอดเวลา แต่มาจาก  DNGgroup แน่นอน"
"เท่าที่ผมทราบ DNGgroupเป็นลูกค้าในสายความปลอดภัยของเรา บอดี้การ์ดของพวกเขาเป็นคนที่ทางลุงดงโฮส่งไปให้ทั้งนั้น  เ่ท่าที่รู้  ลุงดงโฮเคยไปมาหาสู่ที่นี่ก่อนจะป่วยหนักอย่างงี้"  มินโฮซึ่งรับผิดชอบงานสายนี้แสดงความเห็น  

"อดีตที่ผ่านมาของพี่จินกิกับแทมินหรอ.." คิบอมนั่งคิด
"ประธานลีกึนซองเป็นปู่ของชั้น อันที่จริง ท่านก็เป็นปู่เพียงในนามแหล่ะนะ เพราะที่ผ่านมาพวกนายก็เห็นอยู่พอพ่อกับแม่ตาย ลุงดงโฮคือคนที่เลี้ยงและดูแลชั้นมาตลอด ชั้นไม่เคยเจอเค้าด้วยซ้ำตลอด 10 ปีมานี้ "  จินกิพูด เขาหันไปมองแทมินซึ่งนั่งเงียบไม่ออกความเห็๋นใดๆ แทมินคิดมาตลอดว่าปู่ไม่เคยรักพวกเขาเลย

"ลุงเลี้ยงพวกเราทุกคนเหมือนเราเป็นลูกคนนึง..."  มินโฮพึมพัม
"ตั้งแต่อาจองซูมีเรื่องกับพี่จินกิก็ไม่มีเวลาเข้ามาโรงพยาบาล  ระบบรักษาความปลอดภัยอ่อนลงเยอะ ผมว่าอาการลุงดีขึ้น ลุงพูดจารู้เรื่องไม่โวยวายเหมือนตอนแรก ๆ "  คิบอมออกความเห็นบ้าง เขาอาจต้องทำอะไรมากขึ้นกว่านี้ซะแล้ว

"พี่ว่าพี่จะไปที่บ้านเก่าของเรา  ต้องไปหาหลักฐาน หรืออะไรซักอย่างตามี่ลุงบอกเอาไว้ก่อน  เผื่อจะพาเราไปจุดอื่นได้บ้าง" จินกิสรุป
"พี่ไปคนเดียวจะดีหรอครับ ผมไปด้วยอีกคนดีกว่า" มินโฮเสนอตัว ไปสองคนก็น่าจะดีกว่าปล่อยพี่ชายไปตายดาบหน้าตคนเดียว
"อย่าเลย พี่ไม่อยากให้เค้าสงสัยเรามากกว่านี้ ทำตัวตามปกติอย่าให้ใครสงสัยได้อีก " จินกิพูด
"อ้อ..พี่ครับที่พี่ต้องการผมหาให้แล้วนะครับ " จงฮยอนยื่นซองสีน้ำตาลให้จินกิ เขาค่อย ๆ แกะซองออกมาดูรายละเอียดภายในซอง เป็นรายละเอียดบ้านพักในย่านชานเมืองซึ่งติดกับสถานนีตำรวจพอดีเลย อย่างน้อยคนของอาก็ไม่ชอบตำรวจเท่าไหร่

"ผมฝากให้เพื่อนคนนึงซื้อไว้เผื่อฉุกเฉิน  ผมว่าพี่กับแทมินคงชอบ" จงฮยอนพุด
"ดีนี่ .. ที่นี่เหมาะเลยพี่จะย้ายไปพรุ่งนี้เลย พี่ว่าเราอยู่ที่นี่นานเกินไปละ พี่ไม่อยากเราเป็นจุดสนใจนาน ๆ อาทิตย์หน้า พี่จะไปบ้านเก่าคนเดียว เอาตามนี้นะ" จินกิสรุป

"เอาหละหนุ่ม ๆ แยกย้ายกันไปพักผ่อนได้ละ  "  คิบอมไล่ทุกคนไปพักผ่อน วันนี้ทุกคนเหนื่อยมากละ การได้พักผ่อนมากๆคือดีที่สุดแล้ว

"คืนนี้พี่จะนอนกันที่นี่หมดเลยหรอครับ" แทมินถามขณะที่เดินแยกย้ายกันไปหาที่นอน
"ทำไมหล่ะ นี่บ้านชั้นนะ" คิบอมดีดหน้าฝากน้องชายเบา ๆ ก่อนจะเดินไปห้องนอนของเขา  
"หลบไปเจ้าตัวเล็ก" จงฮยอนเดินชนน้องชายคนเล็กเบา ๆ
"ถ้านายอยากได้คนเล่านิทานก่อนนอนก็บอกชั้นนะ  555" มินโฮตีหน้าผากน้องเบา ๆ ทำเหมือนเขายังเป็นเด็กเล็กๆ
"อะไรเนี่ย ผมเป็นคนป่วยนะ จะให้ผมนอนโชฟาจริงอ่ะ" แทมินโวยวาย
" ช่ายแล้ว ... " มิโฮ  คิบอม  จงฮยอนตะโกนพร้อมกัน  แทมินโวยวายไม่ยอม นิสัยน้องคนเล็กขี้โวยวายไม่เปลี่ยน
"มานอนที่ห้องทำงานกะพี่ก็ได้นะ   เตียงเล็กยังว่างอยู่" จินกิเสียสละเตียงนอนของเขาให้น้องชายคนเล็ก  อันที่จริง  เขานอนตรงไหนก็ได้ขอเพียงที่นั่นปลอดภัย และมีน้อง ๆ พร้อมหน้าแบบนี้ก็ทำให้นอนหลับเป็นตายได้เหมือนกัน  ซึ่งทำให้เจ้าน้องคนเล็กยิ้มแก้มปริเลยทีเดียว

"งั้น ฝันดีนะครับพี่" มินโฮเดินลากหมอนไปที่ห้องรับแขก

"พี่มานอนกับผมบนเตียงก็ได้นะ ผมนอนไม่ดิ้นหรอก" แทมินหันไปบอกจินกิ

"ห้ามลุกมาเพ้อเจ้อกลางดึกอีกนะแทมิน" จงฮยอนกำชับ

"ราตรีสวัสด์ทุกคนเช่นกัน" จินกิบอกน้อง ๆ ที่ยังเดินเอ้อระเหยอยู่กลางห้อง

"นอน นอน นอน...." คิบอมไล่ทุกคนอีกครั้ง.....และทุกคนก็ไปนอนกันโดยดี


ผ่านไปอีกหนึ่งวัน

พรุ่งนี้จะเป็นอย่างไรนะ



............................................................











Create Date : 16 พฤษภาคม 2556
Last Update : 18 พฤษภาคม 2556 15:42:44 น.
Counter : 233 Pageviews.

1 comments
  
สองศรีพี่น้องเวอร์ชั่นมินิ แอร๊ยยยยยย อยากเข้าไปกอดรัดฟัดให้หายมันเขี้ยว

กรี๊ดดดด แทมิ้นโมเอะมว๊ากกกกก คอสในชุดพยาบาลด้วยอ่าา 5555 แต่แอบเสียใจ อยากเห็นคุณอนแต่งบ้างนะ แบบแต่งแฝดเลยแบบนี้ กรั่กๆๆๆๆ
โดย: thari IP: 202.12.97.113 วันที่: 1 มิถุนายน 2556 เวลา:11:07:33 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

ไอติมว๊านหวาน
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



New Comments