the sworn brothers #ตอน 3.










อันตราย...



"พี่ครับ ระวัง" แทมินตะโกนลั่น เขาวิ่งไปผลักจินกิที่ยืนหันหลังให้กับเงามืดของใครคนหนึ่ง
 ร่างนั้นหันกลับมามองแทมินแล้วตวัดดาบมาอย่างเร็ว
"แทมิน..." จินกิตะโกนลั่น  เขาเตะไปที่ร่างนั้นแต่ด้วยระยะที่ห่างทำให้ปลายดาบพลาดฟันลงไปที่ต้นแขนของแทมินแทนที่จะเป็นลำคอของเขา  แทมินเอี้ยวตัวหลบแต่ไม่ทันทรุดลงไปที่พื้น เขากุมบาดแผลด้วยความตกใจ ใคร...

"พี่มินโฮ...." แทมินเงยหน้าไปมองร่างสูงใหญ่ที่ทำร้ายเขา นั่นมันคนที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดีนี่ 
"พี่  ทำแบบนี้ทำไม  พี่มินโฮ  " แทมินร้องเสียงหลง เขาตกใจที่เห็นมินโฮทำร้ายพวกเขา  
มินโฮไม่ฟังเสียง  กลับเดินเข้ามาหาแทมิน  แสยะยิ้มที่มุมปากเล็ก ๆ
"ตาย ..." เขาพูดเบา ๆ แล้วยกดาบอันคมกริบฟันซ้ำอีกที  แทมินหลับตา  เขาหลบไม่ทันแน่ ๆ
เขาต้องตายด้วยน้ำมือของมินโฮหรือนี่ ...
เสียงคมดาบต้องลมฟาดลงมารวดเร็ว..
ฟ๊าววว....



"เฮือก.."

"แทมิน  แทมิน" เสียงของจินกิค่อยๆ ดังขึ้น
เขาตายไปแล้วพี่จินกิคงร้องเรียกหาเขา ต่อไปนี่เขาคงไม่ได้เจอพี่ชายที่รักอีกแล้ว
"แทมิน ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว" เสียงจินกิดังขึ้นอีกครั้ง  เสียงจินกิดังใกล้หูเขามาก เขารู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ กระทบใบหูของเขาเบาๆ จริงสิ เขาอาจยังไม่ได้ตายนี่นา

       แทมินค่อยๆลืมตาขึ้น  เขารู้สึกเจ็บแปลบที่ต้นแขน เขาโดนทำร้ายมานี่ไม่เจ็บได้อย่างไร
แทมินมองไปรอบ ๆ ห้อง เห็นจินกิอยู่ข้าง ๆ  ท่าทางจินกิเหมือนยังไม่ได้นอนเลย เสื้อผ้าชุดเดิม หน้าตาพี่ชายยังดูซีดเซียวอยู่เลย  พี่คงดูแลเขาตลอดทั้งคืนแน่ๆ  เมื่อคืนหลังจากหลบหนีลงมาจากเขาได้ เขาจำได้เพียงว่ามีรถบรรทุกคันนึงผ่านมา  พวกเขาสองคนขอติดรถบันทุกเข้าเมือง
จินกิบอกเพียงว่ารถของเขาสองคนได้รับอุบัติเหตุ หลังจากขึ้นมาบนรถแล้ว แทมินก็หลับสนิท  
เขาจำอะไรไม่ได้จนมาถึงตอนนี้เอง....


       "พี่ครับ พี่มินโฮจะหาเราเจอรึเปล่าครับ" แทมินถามจินกิ เขาคิดทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน นั่นมันฝันร้ายชัดๆ  เขาไม่อยากมานอนอย่างนี้มันอาจทำให้เขาและพี่ชายไม่ปลอดภัยก็ได้
"ไม่หรอก นอนพักผ่อนก่อนเถอะ เมื่อคืนนายมีไข้ด้วย ไหนดูซิ... ไข้นายลดลงแล้วหล่ะ"
จินกิเดินมาเอามือแตะที่หน้าผากของน้องชายคนเล็กเบา ๆ ไข้คงลดไปแล้ว เมื่อคืนเขาต้องคอยเปลี่ยนผ้าเย็นให้น้องชายตลอด
"แต่พี่มินโฮมีสายเยอะ เขาต้องหาเราเจอได้ไม่ยากแน่ ๆ"  แทมินพยายามดันตัวเองให้ลุกขึ้นมา
จินกิส่ายหน้าเบาๆ เขาเดินมาช่วยสอดหมอนใบเล็ก ๆรองหลังให้แทมินพิง
"บอกแล้วไง ว่าอย่าห่วงเรื่องนั้น ห่วงตัวเองเหอะน่ะ"  จินกิเขกหัวน้องชายเบาๆ  แทมินได้แต่ย่นจมูกใส่พี่ชาย ถึงเขาจะบาดเจ็บยังไง นิสัยทำตัวเป็นน้องเล็กก็ไม่เปลี่ยน มีพี่ชอยอยู่ใกล้ทำให้เขาอุ่นใจ
"ไม่ต้องห่วง มินโฮมันก็ไม่ชอบมาที่นี่หรอก "   เสียงคุ้นหูของใครคนนึงดังขึ้น  ...

      แทมินตกใจ เขาพยายามลุกแต่อาการบาดเจ็บทำให้เคลื่อนไหวไม่ดั่งใจเลย  นั่นพี่จงฮยอนนี่ แย่แล้ว ...เขาควานหาปืนสั้นคู่กาย   แต่จริงสิ  เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะหยิบมันออกมาจากบ้านเมื่อคืนนี้    บ้าจริง  เขาลืมปืนคู่ใจไปเสียสนิทใจเลย  ตอนนี้ไม่มีปืนแถมยังบาดเจ็บเขาก็เหมือนคนไร้พิษสง
"นายหาไอนี่อยู่หรอ"
จงฮยอนพูดพร้อมโยนซองสีดำให้แทมิน   แทมินรับมันแล้วเปิดออกดู 


"ปืนของผม ... ทำไม พี่จงฮยอน "
"หึ ทำไมต้องทำหน้าตกใจด้วยหล่ะ  นายลืมของเอาไว้ชั้นก็เอามาคืนให้ไม่คิดจะขอบคุณชั้นหน่อยหรอ"  จงฮยอนพูดแล้วเดินมานั่งข้าง ๆ จินกิ
"ผมคิดเอาไว้ไม่มีผิดว่าพี่ต้องมาที่นี่  พวกนั้นมันต้องคิดไม่ถึงแน่ๆ ว่าพี่จะมาอยู่ใกล้แค่นี้"
จงฮยอนบอกกับจินกิ   จินกิยิ้มแล้วพยักหน้าเบา ๆ เขาดีใจที่ได้เห็นจงฮยอน
"ขอบใจนะ จงฮยอน" จินกิตบไหล่น้องชายคนรองเบา ๆ เขารู้ดีว่าจงฮยอนไม่ทำร้ายเขาและแทมิน  ที่เขาเลือกมาที่นี่เพราเขาคิดว่าที่อันตรายที่สุดจะปลอดภัยที่สุด และจะเป็นที่ ๆ พวกน้อง ๆจะหาเค้าได้ง่ายที่สุด


     "แต่พี่ครับ  นี่มันห้องพี่คิบอมไม่ใช่หรอครับ" แทมินมองไปรอบ ๆ ห้อง  ห้องนี้ถึงเขาจะเคยมาไม่บ่อยแต่เขาไม่มีทางลืมแน่ๆ  รสนิยมแบบนี้ การตกแต่งแบบนี้ จะเป็นห้องของใครไปได้ถ้าไม่ใช่ของคิบอมห้องสีสันแสบตาฉูดฉาด ประดับประดาไปด้วยภาพวาดที่คนวาดเองแสนจะภูมิใจกับผลงานที่ทำ ทั้ง ๆ ที่มักโดนล้อมาตลอด   แต่คิบอมก็ไม่เคยใส่ใจ เขากลับสร้างผลงานที่สุดแสนจะตะลึงงันออกมาไม่ขาดสาย  นี่คือคอนโดมิเนียมของคิบอมนั่นเอง  ที่นี่อยู่ใจกลางเมือง  นี่พวกเขาหนีมาอยู่ใกล้ศัตรูขนาดนี้เชียวหรือ
"ถ้าพี่คิบอมรู้เพราะตามพี่จงฮยอนมาหล่ะ พี่ตั้งใจให้พวกเค้าตามมาใช่มั้ย" แทมินตะโกนถาม
จงฮยอน เขาไม่เชื่อใจคนพวกนี้แล้ว จากผลงานเมื่อคืน เขาแทบเอาชีวิตไม่รอด


      "ทำไมหรอ ห้องของชั้นแล้วนายมันทำไม ทำไมชั้นจะมาไม่ได้" เสียงร้องดังโวยวายดังแทรกเข้ามาในห้อง แทมินตกใจเขาชักปืนคู่กายที่เพิ่งได้กลับมาตั้งท่าเล็งไปยังบุคคลผู้มาใหม่
"พี่คิบอม ..."  แทมินเล็งปืนไปทางคิบอมแต่เจ้าของห้องกลับไม่พูดอะไร
เขากลับยิ้มหวานให้แล้วโบกมือทักทายแทมินเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"เก่งนะ โดนมินโฮมันเล่นงานขนาดนั้น  แกยังปากดีได้อยู่อีก " คีย์เดินมาเอานิ้วจิ้มหน้าผากแทมิน เขาหัวเราะคิ๊กคักเมื่อเห็นแทมินยังทำหน้างุนงง
"ถ้าคนอย่างชั้นจะฆ่านายนะ นายไม่ได้หลับสบายมาขนาดนี้หรอก ชิส์ เอาปืนออกไปจากหน้าชั้นได้ละ น่ารำคาญ" คิบอมเอามือปัดมือออกไปจาหน้าเบา ๆ
ขณะที่แทมินยังแปลกใจต่อการปรากฎกายของบุคคลไดม่ได้รับเชิญอยู่นั้นเอง

  "แทมิน เล็งแล้ว แกต้องยิงด้วยสิ" เสียงทุ้มคุ้นหูอีกเสียงดังเข้ามา  เสียงนี้เขาจำได้ไม่มีวันลืมแน่ ๆ  คนที่จะฆ่าเขา แทมินหันปากกระบอกปืนไปที่เป้าหมายใหม่ คราวนี้เขาจะไม่พลาดให้ซ้ำสองแน่
"พี่มินโฮ ... "  เขาเอ่ยขึ้นมาเบา ๆ  ความรู้สึกเจ็บจี๊ดที่บาดแผลมันแปล๊บออกมาอีกครั้ง

กิ๊ก.. กิ๊ก...
เสียงลั่นไกดังขึ้น แต่ไม่มีกระสุนยิงออกมา  บ้าจริง  ไม่มีกระสุนเขาแย่แน่ แทมินหันไปเรียกจินกิให้ระวังแต่ช้าไปมินโฮเข้าไปถึงพี่ชายของเขาแล้ว แทมินจะเข้าไปแต่บาดแผลของเค้าทำให้เคลื่อนไหวลำบาก
"พี่ครับ เมื่อคืนผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจให้แทมินบาดเจ็บมากขนาดนี้ ผมไม่คิดว่า ..."
มินโฮเข้าไปสวมกอดจินกิ พูดกับจินกิด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเบา ๆ
จินกิไม่พูดอะไร เขาพูดเพียงว่ามันผ่านไปแล้ว   แทมินมองทุกคนที่อยู่เบื้องหน้าเขา  นี่มันเกิดอะไรขึ้น  เขาเป็นอะไร  หรือเขาฝันไป .. 
แทมินตบหน้าตัวเองเบา ๆ มันเจ็บอยู่นะ แผลก็ยังเจ็บ
แต่เขาเจ็บจริง ๆ นะ ทำไมพี่ ๆทุกคนถึงได้ ....แทมินขมวดคิ้วมองภาพเบื้องหน้า


"หึหึ ชั้นบอกแล้วไงมินโฮ ว่าแทมินต้องยิงแก ถ้าปืนมีลูก แกคงได้ไปสวรรค์ละหล่ะ ฮ่า ๆ" 
คิบอมหัวเราะเยาะมินโฮ เขาเดินเข้ามาในห้องพร้อมถุงกระดาษใบโตหลายใบ 
ท่าทางเขาดูไม่เหมือนคิบอมคนเมื่อคืนเลย
"ชิส์" มินโฮสบถเบา ๆ  เขาเดินตามไปหยิบถุงพลาสติกใส่ของกินเข้ามาหลายใบ  เขาวางถุงเหล่านั้นไว้บนโต๊ะกินข้าว  แล้วเดินไปหยิบขวดน้ำเย็นที่ตู้เย็นมากินเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
จงฮยอนเดินไปรื้อของเหล่านั้นเพื่อเก็บของกินเข้าตู้ให้เป็นระเบียบ  ส่วนคีบอมก็รื้อถุงกระดาษออกมาข้างในมีเสื้อผ้าใหม่หลายตัว รสนิยมของคิบอมค่อนข้างดี
ดูสีหน้าเค้าชอบเสื้อผ้าพวกนั้นเลยทีเดียว 
"พี่จินกิ เสื้อผ้านี้ของพี่นะครับ ผมไปเลือกมาให้ใหม่เลย  ส่วนตรงนี้ของนายนะแทมิน ชั้นรู้ว่านายชอบเสื้อยี่ห้อนี้นะ" คิบอมเดินเข้ามาหาแทมินพร้อมหยิกแก้มน้องชายเบา ๆ


       แทมินยังไม่เข้าใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นข้างหน้าตัวเอง  เขาหันไปถามจินกิ
"พี่ครับ เกิดอะไรขึ้น พวกเค้ามาทำไมที่นี่"
จินกิสวมกอดน้องชาย แล้วให้เขานอนลงไปบนที่นอนตามเดิม
"ใจเย็นๆ  เดี๋ยวเราค่อยคุยเรื่องนี้กันทีหลัง  ตอนนี้นายยังต้องพักผ่อน  เรามีเรื่องต้องอธิบายกันอีกเยอะ" 
จินกิบอกน้องชายคนเล็ก ตอนนี้เขาอยากให้แทมินรักษาตัวก่อน ยังไงเรื่องนี้ต้องคุยกันอีกนาน
เขาเรียกน้องชายทั้งสามคนให้ตามออกไปข้างนอก  แทมินอยากตามไปด้วยแต่โดนคิบอมกำชับให้นอนซะ 
"นายนอนลงไปซะ เดี๋ยวมื้อค่ำ ๆ ค่อยลุกมากิน  อย่าให้ชั้นต้องทำให้นายหลับนะ"
"แทมิน พักผ่อนนะ เชื่อพี่"  จินกิหันมาบอกน้องชายแล้วยิ้มให้
แทมินค่อย ๆหลับตาลง ไม่อยากคิดอะไรแล้ว เขาต้องนอนเอาแรงไว้ก่อน
ค่ำนี้จะได้รู้ว่า มันเกิดอะไรขึ้น






.....................



"พี่ครับ ..."
มินโฮเรียกจินกิเบา ๆ ขณะที่พี่ชายคนโตเดินออกจากห้องมาเป็นคนสุดท้าย คนอื่น ๆหยุดยืนรอเขาอยู่
"ไปคุยกันที่ห้องโน้น   ให้แทมินพักผ่อนก่อน"
จินกิพูดสั้น ๆ  เขาเดินนำหน้าไปยังห้องสตูดิโอที่คิบอมใช้หลบมุมทำงานศิลปะ
มินโฮเดินก้มหน้าตามไปโดยมีคิบอมและจงฮยอนที่ตามเข้าไปหลังสุด
ภายในห้องตกแต่งคล้าย ๆ กันกับห้องที่ให้พักผ่อน มีมุมทำงานที่ยังดูสะอาดสะอ้านตาเหมือนเจ้าของห้องไม่มีผิด
ตรงมุมรับแขกที่มีโชฟายาวเหยียดวางเรียงอยู่ให้ได้ใช้เอนกาย บางทีเจ้าของห้องก็ใช้จัดปาร์ตี้เล็ก ๆ ระหว่างเพื่อนในบางครั้ง

"พี่จินกิ ..."
"อื่ม.. ว่าไง มินโฮ " จินกิลงไปนั่งที่โชฟาเขานั่งกุมมือนิ่ง ๆ มินโฮค่อย ๆนั่งลงข้าง ๆ
"เรื่องแทมิน  ผมไม่คิดว่า..."
"พี่รู้ว่านายไม่ได้ตั้งใจ มันสุดวิสัยจริงๆ"
"แต่แทมินคงคิดว่าผม..."
"คิดว่านายจะฆ่ามัน"  คิบอมแทรกขึ้นมายิ่งทำให้สีหน้าของมินโฮแย่ขึ้นไปอีก
"เงียบเหอะหน่ะ ให้เค้าคุยกันเอง" จงฮยอนพูดเบา ๆคิบอมทำปากจิ๊จ๊ะแล้วใช้สอกกระทุ้งสีข้างจงฮยอน
"เอาเหอะทุกคน  พี่ผิดเอง ที่ห้ามไม่ให้เราบอกเรื่องนี้กับแทมิน ถ้าเราคุยกันตั้งแต่แรกอาจไม่มีการเข้าใจผิดอะไรแบบนี้"
"พี่จินกิ ตอนนี้เรื่องมันก็มาตั้งขนาดนี้ละ  ผมว่าเราควรเล่าทุกอย่างกัยแทมิน  แล้วปรึกษากันว่าจะทำยังไงกัยเรื่องนี้ดีกว่า"
"อืม พี่จงฮยอนพูดถูกนะพี่จินกิ  ช่วงนี้ใช้ห้องผมหลบอยู่ที่นี่ไปก่อน พวกโน้นมันไม่รู้แน่ๆ โง่จะตาย"
"แล้วเรื่องลุงดงโฮหล่ะครับ" มินโฮพูดขึ้นมา ทุกคนนิ่งเงียบไม่มีใครพูดอะไร เรื่องนี้ก็สำคัญไม่แพ้กัน
"พี่มั่นใจว่าลุงไม่มีส่วนรู้เห็นกับเรื่องนี้  แต่...ขอเวลาอีกหน่อย ต้องได้เรื่องแน่ๆ"
จินกิสรุปเรื่องวันนี้ไว้เพียงเท่านี้ จริงๆ แล้วเขาก็เริ่มเหนื่อยจนคิดอะไรไม่ออกแล้ว
"เอาหล่ะ ๆ พี่ ๆทั้งหลาย นี่ก็ได้เวลาแล้วนะ พี่จินกิ พี่นอนพักผ่อนเหอะ อย่าห่วงแทมินให้มากเลย ห่วงตัวเองบ้าง" คิบอมตัดบท
"วันนี้ผมกับมินโฮจะเข้าไปที่ SecretLineMJ&bodyguard อาจได้เรื่องอะไรบ้าง" จงฮยอนลุกขึ้นยืน
"...."
"มินโฮลุกสิ แกจะเบี้ยวหรอ แกเป็นตัวตั้งตัวตีเลยนะ" คีบอมพูด
"มินโฮ อย่าคิดมาก ค่ำนี้กลับมากินข้าวด้วยกันนะ " จินกิบอกน้องชาย มินโฮไม่พูดอะไร เขาพยักหน้าแล้วเดินออกไป
จงฮยอนเดินกอดคอมินโฮออกมา การได้สัมผัสร่างกายแบบนี้อาจทำให้อีกฝ่ายรู้สึกผ่อนคลายบ้างก็ได้

"คิบอมหล่ะ ไปไหนรึเปล่า"  จินกิถามน้องชายเบา ๆ หนุ่มหน้าสวยไม่มีทีท่าจะลุกไปไหน
"ไม่ฮะ ผมว่าจะเช็คข้อมูลการติดต่อในบริษัทจากอินเตอร์เนตอ่ะ ทำที่ห้องนี่ก็ได้ อีกอย่างมื้อค่ำนี้ผมอยากทำอาหารให้ทุกคนกินเองด้วย"
"ดี ๆ งั้นพี่ขอไปอาบน้ำแล้วนอนหลับซักตื่นก่อนนะ ยอมรับว่าเพลียแล้ว" จินกิค่อยลุกเดินออกไป ปล่อยให้คิบอมทำงานไปลำพัง

คิบอมลุกไปที่โต๊ะทำงานของเขา การหาข้อมูลภายในบริษัทไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขาเท่าไหร่ เพราะพนักงานผู้หญิงส่วนใหญ่กรี๊ดกร๊าดพวกเขาอยู่แล้ว
"สงสัยต้องให้ฝ่ายบุคคลหาพนักงานใหม่ ข้อมูลบริษัทแลกมาได้กับน้ำหอมสมนาคุณสองขวดนี่นะ
ชิส์ ผู้หญิงก็ปากสว่างอย่างงี้แหล่ะ"
เขาเริ่มค้นหาข้อมูลจากแหล่งข่าวสาว ๆที่ได้มา ถึงแม้จะไม่ใช่ข้อมูลเชิงลึก  แต่ทุกเรื่องมันคือมูลเหตุสำคัญทั้งนั้น
"สวัสดีนะครับคุณอา คิมจองซู คุณอาดูถูกพวกผมเกินไปหน่อยแล้ว หึหึ" 
คิบอมยิ้มเยาะน้อย ๆ  เขาหันไปมองรูปถ่ายที่อยู่บนโต๊ะเป็นรูปของพวกเขาทั้ง5คนในวันคริสมาสตร์เมื่อ2ปีก่อน
นานแล้วนะที่เขาไม่ได้ไปเที่ยวกันพร้อมหน้าพร้อมตาอย่างงั้น
"ครอบครัวผม ใครก็อย่ามาแหยม"
คำพูดทิ้งท้าย ก่อนที่เขาจะเงียบหายไปกับงานที่ทำอยู่



...................



ก๊อก ก๊อก ก๊อก ...
"แทมิน ตื่นยัง มากินข้าวได้แล้วนะ" เสียงจินกิตะโกนเข้ามา
"เปิดเลยครับ ประตูไม่ได้ล๊อค" แทมินตะโกนบอก เขากำลังง่วนอยู่กับการใส่เสื้อแต่ไม่ค่อยถนัดเอาซะเลย
"......" เสียงใครเปิดประตูเข้ามา  แทมินกำลังพยายามยัดหัวตัวเองให้ใส่เสื้อเลยไม่ได้มองว่าใคร
"พี่ครับ ผมใส่เสื้อไม่ได้อ่ะ มันติดหัวผมอยู่ " แทมมินตะโกนบอกพี่ชายที่เดินเข้ามา จินกิคงมาตามเขาไปทานอาหาร
เขามัวแต่นอนเพลิน แถมยังใส่เสื้อลำบากอีก ยิ่งช้าเข้าไปใหญ่
"พี่ดึงเสื้อให้ผมหน่อย ผมชูแขนไม่ได้อ่ะ"  แทมขอร้องให้ช่วยดึงเสื้อลงให้เขาหน่อย เพราะมันลำบากจริง ๆ
"ขอบคุณครับ...พี่จินกิ" แทมินหันไปขอบคุณแต่คนที่ช่วยกลับเป็นมินโฮ แทมินเบี่ยงตัวหลบ
แล้วรีบเดินออกไปนอกห้องทันทีมินโฮได้แต่ถอนหายใจแล้วเดินตามออกไป

แทมินเดินไปหาจินกิเขานั่งลงข้าง ๆจินกิ ไม่พูดจากับใคร พี่ชายคนโตได้แต่มองแล้วส่ายหน้า
"คิบอม วันนี้มีอะไรกินจ๊ะ" จงฮยอนเริ่มต้นบทสนทนาด้วยน้ำเสียงชวนขนลุก
"โอ้โห ..อะไรเนี่ย  ซี่โครงเนื้อย่าง ไก่ตุ๋นซุปโสม นี่เสต๊กเนื้อนี่ แล้วก็ไก่ทอด อื้มฮือ ของโปรดของใครกันเนี่ย น่ากินจริง"
"พี่จงอยอน มื้อนี้มื้อพิเศษ ผมทำพิเศษให้พี่จินกิกับแทมินโดยเฉพาะนะ " คิบอมพูดด้วยความภูมิใจ
"อร่อยมากเลยอ่ะ ที่จริง ไม่ค่อยได้กินกับข้าวที่คิบอมทำเท่าไหร่ ตั้งแต่เรามาอยู่ที่นี่"
ยิ่งถูกชมว่าอาหารอร่อยมากยิ่งทำเอาเชฟยิ้มไม่หุบเลย
"แทมิน ไม่ถูกปากหรอ เงียบเชียว ...."  คิบอมถาม แทมินแทบจะไม่ตักอาหารทานเลย
"... ป่าวครับ"
"แล้วทำไมไม่ค่อยกินอ่ะ  ไม่อร่อยแน่เลย .." คิบอมทำเสียงอ่อย อาหารของเขาไม่ถูกปากน้องเล็กแน่เลย
"ป่าวฮะ ผมมีมือข้างเดียว ไม่ค่อยถนัด แฮ่ะๆ" เจ้าตัวเล็กตอบออกมาหน้าตาทะเล้น
ทุกคนหัวเราะเบาๆ บรรยากาศบนโต๊ะอาหารดีขึ้นมาทันที
"มินโฮจัดการที หน้าที่นายละ" จินกิบอกน้องชาย
"ครับ.." มินโฮยกจานเสต็กของแทมินมาหั่น ๆให้เป็นชิ้นเล็ก ๆ ทำท่าจะป้อน
"ไม่ฮะ ผมกินเองได้ .." แทมินปฎิเสธ แย่งเอาซ่อมมาจิ้มเนื้อกินเอง
"อร่อยที่สุด" แทมินชมฝีมือทำอาหารของคิบอมทั้งที่แก้มยังป่องอยู่เลย
"ดี งั้นกินให้หมดนะอย่าให้เหลือ ..."
"แล้วเรื่องที่พวกพี่ปิดบังผมหล่ะ  จะบอกผมตอนไหน..." น้องเล็กถาม
"กินให้เสร็จก่อนนะ เดี๋ยวค่อยคุยกัน .. พี่หิวมากเลย  " จินกิบอกสั้นๆ 
เขาอยากให้ทุกคนมีความสุขในการกินก่อนค่อยไปรับรู้ถึงความทุกข์
"ได้ฮะ ... ผมจะกินไอนั่นอ่ะ  ใครก็ได้ช่วยผมหน่อย..งั่ม ๆ " แทมินชี้ไปที่จานไก่ทอด
"ตระกะใหญ่ละนะ พี่ทำเอาไว้เยอะแยะ เต็มปากเชียว" คิบอมบ่นน้องแต่ก็เต็มใจยกจานไก่ทอดให้ทั้งจาน
"มิโฮ นายต้องรับใช้เจ้าหนูนี่ต่อไปสักพักแล้วหล่ะ ดูท่าโรคน้องคนเล็กจะกำเริบ" จงฮยอนพูดแบบขำ  ๆ
ทุกคนหัวเราะชอบใจ  อาหารมื้อนี้ อร่อยที่สุด อย่างน้อยพวกเขาก็หันมาหัวเราะด้วยกันอีกครั้ง
อย่างน้อย ท้องก็อิ่ม  ก่อนที่จะรับรู้เรื่องหนักใจต่อไป ...




................................



จากใจผู้เขียน  Smiley

ปั่นเพื่อเธอ 555 
Smiley
หลังจากตอนนี้ไป อาจไมไ่ด้อัพถี่ขนาดนี้
เพราะวันจันทร์จ๋า งานมาหาเธอแล้วนะ

จริง ๆความตั้งใจตอน 3 มันจะยาวกว่านี้
แต่มันยาวมากแน่ๆ  จะทำ2 พาทร์ก็ใช่ที่
เลยตัดเอาไปทำตอน 4เลย

มั่ว  ๆอ่านกันไปละกันนะคะ
อย่างไรก็ดี ขอบพระคุณที่แวะมาอ่านด้วย อิอิ

สัญญาตอน4 จะให้เข้มข้นกว่านี้แน่นอน   Smiley

Smiley



Create Date : 16 ธันวาคม 2555
Last Update : 16 พฤษภาคม 2556 23:26:55 น.
Counter : 540 Pageviews.

2 comments
  
มิโน ใส่เสื้อให้น้องแทมหรอจ๊ะ.. -.,-
น่าจะเป็นฉากถอดเสื้อจะอาบน้ำไรงี้..
นูนาจะฟินมากกก.. 55+

#คุณนายลีจินสู้ๆ..
โดย: มิสซิสชเว IP: 119.46.21.254 วันที่: 17 ธันวาคม 2555 เวลา:19:04:37 น.
  
เป็นเค้าเค้าก็งงเหมือนแทมมิ้นแหละ อะไรกัน มาฟันจนได้แผลใหญ่ จู่ๆ ตื่นมาก็เจอว่ามานั่งคุยกันปกติเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น กรี๊ดดด

อูย...ทูมิน 55555
โดย: thari IP: 202.12.97.113 วันที่: 1 มิถุนายน 2556 เวลา:10:57:14 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

ไอติมว๊านหวาน
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



New Comments