the sworn brothers #ตอน 2.










"พี่จงฮยอนระวังนะ ตรงนั้นมันสูงเกินไปหรือเปล่า..."

"ไม่หรอกน่าปีนต้นไม้แค่นี้  ขืนยอมก็แพ้มินโฮมันหน่ะสิ"

"พี่ยอมแพ้ตอนนี้ก็ได้นะ 555 ยังไงผมก็ชนะพี่อยู่วันยังค่ำ"

"หุบปากแกไปเลยมินโฮ แค่ปีนไปเก็บตะกร้อแค่เนี๊ย ไม่เกินมือชั้นหรอก"

"คิบอม นายคอยดูความพ่ายแพ้ของพี่จงฮยอนไว้ให้ดี ตะกร้ออันนั้นชั้นเอาไปผูกเอง ถ้าพี่จงฮยอนเอาลงมาได้ ชั้นยอมให้เรียกลูกกบเลย"

เสียงเอ่ะอะโวยวายของพวกลิงสามตัวที่สวนหลังบ้าน เด็ก ๆเพิ่งเลิกจากการฝึกศิลปะป้องกันตัวมาจากโรงฝึก ยามว่างแล้วพวกเขามักขลุกกันอยู่ที่นี
ที่แห่งนี้เป็นทั้งบ้านทั้งโรงฝึกในที่เดียวกัน เด็กน้อยทั้งสามคนอาศัยอยู่ที่นี่ พวกเขา ณ ตอนนี้คือครอบครัว



"เด็กๆอยู่ไหนกันหมด คุณลุงใจดีกลับมาแล้ว ฮ่า ๆ "
เสียงดังตะโกนเรียกหาพวกเขาอยู่ไกล ๆ  เสียงนี้ทำให้ทุกคนอยุดการกระทำทุกอย่างลงทันที
"ลุงดงโฮ!! ..."
"ชั้นไม่ได้แพ้นะมินโฮ แต่ลุงมาแล้ว ชั้นจะมาเก็บให้ทีหลัง"
จงฮยอนรีบไต่ลงมาจากต้นแล้ว เขาคว้ารองเท้าไว้ในมือแล้วรีบวิ่ง
"อย่าลืมหล่ะพี่ ผมว่าแข่งวิ่งไปหาลุงกันดีกว่า"
"ลุงดงโฮกลับมาแล้ว เย่" คิบอมวิ่งตามจิงฮยอนและมินโฮไปติด ๆ
"ใครไปถึงทีหลังสุดคนนั้นเป็นลูกเต่า"
"แกขายาวแกต้องวิ่งทีหลังสิ ฮ่า ๆ  คิบอมวิ่งเร็ว"
"ฮ่าๆ นายสองคนแพ้แน่ๆ พวกขาสั้น คลานตามมาไว ๆ นะ"
"มินโฮ แกมันขี้โกง แกต้องให้ชั้นกับพี่จงฮยอนวิ่งก่อนสิ หยุดน๊า..."
เด็กทั้งสามคนต่างแข่งกันวิ่งมาหาต้นเสียงที่พวกเขาคิดถึง เขาไม่ได้เจอลุงดงโฮตั้งหลายเดือน พวกเขามีเรื่องมาเล่าให้ลุงฟังมากมาย    ทุกคนรักดงโฮมากเพราะดงโฮรับอุปการะพวกเขามาตั้งแต่เด็ก เปรียบเหมือนพ่อคนนึงเลยทีเดียว





.....................





ที่ห้องโถงของบ้าน




       ชายวัยกลางคนนั่งอยู่ที่เก้าอี้ไม้ตัวเล็ก ๆ เขามองไปรอบ ๆภายในบ้าน ทุกอย่างไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงนัก อาจเพราะเขาไม่ได้มาหลายเดือนแล้วเลยดูแปลกๆ ตาไปบ้าง
อาชีพของเขาทำให้ไม่ค่อยได้มีโอกาสกลับบ้านที่นี่เท่าไหร่ แต่เขาก็ยังพยายามหาเวลากลับมาเยี่ยมเยือนที่นี่ตลอด  เพราะที่นี่ยังมีเด็ก ๆ พวกนี้ที่เฝ้ารอเขาอยู่  เมื่อเขาอยู่ที่นี่ เขาคือลุงดงโฮที่รักของเด็ก ๆ คุณลุงที่แสนใจดี เป็นคนตลกสนุกสนานเรียกเสียงหัวเราะให้เด็ก ๆ ตลอด  และเมื่อเขากลับไปในเมือง   ทุกคนจะรู้ว่าเขาคือเจ้าของธุรกิจอสังหาใหญ่อันดับต้น ๆของเมือง แต่มากกว่านั้นเขากำลังไปได้ดีกับธุรกิจจัดส่งบอดี้การ์ดให้กับเพื่อนนักธุรกิจของเขาเอง

"พี่ใหญ่ ดื่มชาก่อนครับ"
"ขอบใจมาก จองซู ลำบากหน่อยนะ.."
"ไม่หรอกครับ พี่ช่วยเหลือผมมาตลอด ได้รับใช้ตอบแทนพี่เท่านี้ผมยังว่าน้อยไปด้วยซ้ำ"
ชายรุ่นน้องกล่าว เขาค่อยๆ รินชาใส่แก้วให้รุ่นพี่แล้วส่งถ้วยชาให้ดงโฮ นี่เป็นชาพื้นเมืองประจำท้องถิ่นที่นี่และเป็นชาที่เจ้าของบ้านมักได้ลิ้มรสทุกครั้งที่มา
"อื่ม...คิดถึงรสชาติแบบนี้จริง ๆเลย ในเมืองใหญาหากินไม่ได้แล้วนะ" นี่เป็นชาที่รสชาติดีทีเดียว
"งั้นเดี๋ยวผมให้คนแพ๊คส่งไปให้ด้วยเลยนะครับ พี่ใหญ่จะได้ทานชาที่หอมถูกใจ"
"ดี ๆ  ลำบากอีกแล้วนะจองซู  ..  แล้วพวกเด็ก ๆเป็นยังไงบ้าง  นี่หายไปไหนกันหมด ยังฝึกอยู่หรอ"
"เลิกฝึกได้สักพักละครับ ตอนนี้น่าจะไปเล่นอยู่ที่สวนหลังบ้าน  นั่นไงครับวิ่งมากันละ"
จองซูบอกดงโฮ เขารับถ้วยชาคืนจากดงโฮไปวางที่โต๊ะ  ดงโฮลุกขึ้นอ้าแขนรับเด็ก ๆที่กำลังแย่งกันวิ่งเข้ามาหาเขา


"คุณลุงครับ ผมถึงก่อน ๆ ผมไม่ใช่ลูกเต่า"คิบอมวิ่งมุดเข้ามาหาดงโฮ เขากระโดดเข้าหาดงโฮที่กำลังอ้าแขนรับอยู่
"ผมคิดถึงลุงจังเลยครับ  คราวนี้ลุงไปนานจนผมคิดว่าลุงจะไม่มาหาผมอีกละ"
คีบอมน้อยออดอ้อนลุงของเค้า  ถึงแม้จะไม่ใช่ลุงจริงๆ ก็ตาม  แต่ดงโฮก็เป็นที่รักของเด็กๆทั้งสาม
"ลุงครับ ผมอยากเรียนฟันดาบ ลุงอนุญาติผมได้รึเปล่าครับ  อาจองซูไม่ยอมสอนผมซักที ผมหน่ะเก่งที่สุดนะครับ"  
มินโฮถามดงโฮพร้อมกับทำท่าฟันดาบที่เค้าลองฝึกด้วยตนเองมาให้ลุงดงโฮดู ดงโฮหัวเราะชอบใจ
"เป็นอะไรไปจงฮยอน เงียบเชียวนะเรา" ดงโฮถามเจ้าลิงตัวน้อยที่วันนี้ไม่พูดอะไรเลย  ปกติจงฮยอนไม่ค่อยพูดมากแต่ไม่ใช่คนเงียบ
เด็กน้อยจงฮยอนไม่พูดอะไร   แต่ชี้ไปที่นอกประตูหน้าบ้าน  ทุกคนหันไปมองตามกัน
"โอ้ ลุงขอโทษนะ ... นี่พวกเธอเข้ามาข้างในสิ" ดงโฮวางคิมบอมลง
"ชั้นจะแนะนำเพื่อนๆ ให้รู้จักนะ เด็ก  ๆ 2 คนนี้ต่อไปนี้เค้าจะมาอยู่กับพวกเธอนะช่วยดุแลกันด้วยนะ" เขากวักมือเรียกเด็กชาย  2 คนเข้ามาในบ้าน

"นี่คือ  จินกิและแทมิน  สองคนนี้เป็นพี่น้องกัน และต่อไปพวกเขาก็จะเป็นพี่น้องกับพวกเธอด้วยนะ "  ดงโฮแนะนำเด็ก ๆ ให้รู้จักกัน และเรียกจองซูออกไปคุยข้างนอก โดยปล่อยให้เด็ก  ๆ 5 คน แนะนำตัวกันเอง

ตรงหน้าประตูมีเด็กผู้ชาย 2 คน จินกิคือคนโตกว่ายืนข้างหน้า สีหน้าและแววตาดูนิ่งๆ ลักษณะดูโต
กว่าเด็กทุกคนในห้อง เค้ายิ้มน้อยๆ เมื่อได้รับการเชื้อเชิญให้เข้าไปข้างในห้อง
ส่วนเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ แทมิน ยืนแอบเกาะแขนพี่ชายอยู่ด้านหลัง สีหน้าดูตื่นเต้น ดวงตากลมโต มองไปรอบ ๆ อย่างสนใจ  ทั้งสองแต่งตัวดูเป็นคนในเมืองมากกว่าเด็กตามชนบทที่นี่
เด็กทั้ง 5 คน ต่างมองกันไปมาด้วยความอยากรู้



.................



ในสวนหลังบ้าน ดงโฮและจองซูที่เดินคุยกันมาเรื่อย ๆ


"จองซู  ชั้นมีเรื่องรบกวนนายอีกอย่าง" ดงโฮเริ่มต้นสนทนาเบา ๆ
"ว่ามาได้เลยครับ  พี่ใหญ่" จองซูเร่งฝีเท้าเดินตามให้ทัน
"เรื่องของเด็กที่มาสองคนวันนี้อ่ะนะ ชั้นฝากให้นายดูแลด้วยนะ ให้อยู่กับจงฮยอน  มินโฮ   แล้วก็คิบอมเลย"
"หมายถึง ต้องให้เขาเริ่มฝึกทุกอย่างด้วยเหมือนกันหรือปล่าวครับ"
"อื่ม เอาแต่เริ่มต้นไปก่อน ชั้นได้คุย ๆ กับเด็กมาบ้างละ จินกิเป็นเด็กฉลาดมาก แทมินก็เข้ากับคนได้ง่าย แต่น่าเสียดาย.."
"เสียดายอะไรคับ"
"พ่อกับแม่ของเขารีบด่วนจากไปก่อน เด็กสองคนนี้มีความหมายกับชั้นมาก
เขาเป็นลูกของเพื่อนรักชั้นเอง"
"แล้ว .. พวกเขาไม่มีญาติพี่หน้องหรือครับ พี่ถึงต้องอุปการะ"
"มีสิ มีเยอะด้วย เยอะจนต้องยื่นมือเข้าไปสอดเอาตัวออกมา"
"ทำไมหรือครับ" จองซูถามด้วยความสงสัย  ดงโฮหยุดเดินแล้วถอนหายใจเบา ๆ
"นายรุ้จัก DNG Group มั้ย"
"ลูกค้ารายใหญ่ของพี่ใน SecretLineMJ&bodyguard  ใช่รึเปล่าครับ"
"ใช่  ลูกชายคนโตของประธาน DNG Group คือพ่อของจินกิและแทมิน "
"แล้วมันคือปัญหาตรงไหนครับ เขาสองคนเป็นถึงหลานชายทายาทDNG Group เชียวนี่ครับ"

"ปัญหาก็คือ แม่เด็กเป็นภรรยารองหน่ะสิ แล้วภรรยาที่จดทะเบียนด้วยก็มีแต่ลูกสาว ถึงพวกเขาจะเคยพบเจอกันบ้างก็เถอะนะ   แต่เงินทองกองมรดกไม่เข้าใครออกใคร พ่อแม่ที่ตายไป ก็ไม่แน่ใจว่าเป็นอุบัติเหตุหรืออย่างไรแน่"
"แล้วพามาอยู่ที่นี่จะดีหรือครับ"
"ปู่ของพวกเค้าให้ชั้นพามาเอง เขาอยากให้เด็ก ๆ อยู่อย่างปลอดภัย ชั้นมีหน้าที่ดูแลและคอยส่งข่าวไปให้ทางโน้นทราบ"
".........."
"นายอาจจะลำบากหน่อยนะช่วงนี้ แต่ไม่ต้องห่วง ชั้นกำลังหาคนมาช่วยนายแล้วหล่ะนะ ปีหน้าชั้นว่าจะให้นายกลับเข้าไปดูงานใน SecretLineMJ&bodyguard   นายเองก็คงเบื่อถ้ายู่ที่นี่นาน ๆ"

"แล้วใครจะคอยดูแลเด็ก ๆหล่ะครับ พวกเขาต้องมีคนคอยดูแลนะครับ"
"นายไม่ใช่พี่เลี้ยงเด็กตลอดเวลานะจองซู ชั้นให้นายมาอยู่ที่นี่เพื่อฝึกฝนเด็ก ๆ แต่ตอนนี้ธุรกิจอสังหากำลังเติบโต แล้วงานบอดี้การ์ดก็ไปได้สวย ชั้นอยากได้คนที่ไวใจไปช่วยงาน
ที่นี่นายไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวอีกหน่อย ชั้นจะให้เจ้าพวกนี้ย้ายไปอยู่ในเมืองเอง ที่นี่ไม่เหมาะกับเจ้าพวกนี้ตลอดไปหรอก"
"ขอบคุณครับพี่ใหญ่  เอ่อ แล้ววันนี้พี่จะค้างที่บ้านหรือป่าวครับ ผมจะให้คนเตรียมอาหารค่ำไว้เลย"
"อื่ม ชั้นคงค้างอยู่ซักวันสองวันนะ อยากอยู่กับเจ้าลูกลิงพวกนี้บ้างก็ดี จะได้เห็นว่าเป็นยังไงกันบ้าง อยู่ด้วยกันได้รึเปล่าว"
ดงโฮพูดคุยกับจองซูสักพักจึงขอไปพักผ่อนสักแป๊ป การมาที่นี่ทำให้เขาได้ผ่อนคลายจริง ๆ
อย่างน้อยก็หลบเลี่ยงผู้คนที่วุ่นวายได้สักระยะ




................





"นี่ห้องนอนของเรา..."  จองฮนอนเปิดประตูห้องเข้าไป มินโฮ จินกิน แทมมิน และคิมบิมเดินตามมา
"เรานอนในห้องนี้ด้วยกันทุกคนนะ อาจองซูบอกว่า อายุ15ก่อนค่อยแยกห้องนอน" มินโฮพูดเสร็จเขาก็เดินไปนอนเอกเขนกบนที่นอน
จินกิเดินถือกระเป๋าตามเข้ามา เขามองไปรอบ ๆห้อง มีคนเอาเตียงมาจัดให้พวกเขาแล้ว คืนนี้มีที่นอนเสียที เขากับน้องเบื่อที่ต้องเดินทางไปไหนมาไหนทุกวันแล้ว

"โอ้โห  ทำไมหน้าของนายเหมือนตุ๊กตาเลยหล่ะ"คีบอมเดินเข้าไปมองหน้าแทมินใกล้ ๆ
เขาถูกใจแทมินคนน้องเป็นพิเศษ     อยู่ที่นี่นอกจากพี่ๆที่อยู่ด้วยกันละ เค้าไม่ค่อยได้เจอเด็กผู้หญิงเลย มินโฮกับจงฮยอนชอบแกล้งว่าเขาเป็นผู้หญิงด้วยซ้ำ

"ว๊าว เด็กผู้หญิง ...โอ๊ย" คีบอมเดินเข้าไปลูบใบหน้าของแทมินโดยไม่ทันระวังจึงโดนแทมินชกเข้าไปที่ท้องแต่ไม่แรงมากเพราะจินกิดึงมือแทมินเอาไว้ก่อน
"แทมิน  อย่าเสียมารยาท ขอโทษเค้าซะ" จินกิบอกน้องของเขา  แทมินเบ้ปากเล็ก ๆไม่พอใจ
 ชิส์ ทำมาว่าคนอื่นเหมือนผู้หญิงตัวเองก็เหมือนผู้หญิงนั่นแหล่ะ
แทมินทำหน้าตาตลกใส่ แต่กลับยิ่งดูน่ารักยิ่งขึ้น คีบอมไม่โกรธกลับหัวเราะชอบใจเหมือนได้ของเล่นที่อยากได้มานาน

"นี่พวกนายเป็นผู้ชายหรอ  โอ้โห นี่ชั้นดูไม่ออกเลยนะเนี่ย  ฮ่าๆ " มินโฮหัวเราะเสียงดัง เขาเดินวนรอบ ๆ สองพี่น้องเลียนแบบคิบอม ทำให้เจ้าตัวหันมาค้อนมิโฮควับใหญ่เรียกเสียงหัวเราะได้อีก
ส่วนจงฮยอนได้แต่ยิ้ม มีคนเยอะ ๆสิดี เค้าอยากมีพี่น้องเยอะ ๆ จะได้ไม่เหงา ไม่ต้องอยู่คนเดียว

"ขอโทษแทนน้องชายเราด้วย เค้าไม่ได้ตั้งใจ เพียงแค่เค้าไม่ชอบให้ใครว่าเค้า  เหมือนผู้หญิงน่ะ"
จินกิก้มหัวขอโทษแทนแทมินที่ตอนนี้ไปยืนซ่อนอยู่ข้างหลังเขา แต่คีบอมก็ยังตามไปแกล้งโดยดึงแขนแทมินเล่น
"แทมิน  แทมิน  แทมิน  นายอายุเท่าไหร่กันเนี่ย เราจะได้เรียกถูก "
คีบอม หมุนแขนแทมินเป็นวงกลม แทมินสะบัดแขนวิ่งหนี  แต่คีบอมก้วิ่งตามไปเล่นด้วยอีก
"ผมอายุ 10 ปีแล้วนะ ไม่ต้องทำเหมือนผมเป็นเด็กผู้หญิงได้รึเปล่า  ผมไม่ใช่เด็กๆละนะ"  
"นายแค่ 10 ขวบ นายก็อายุน้อยที่สุด"จงฮยอนพูดเมื่อได้ยินแทมิน เขาขำเจ้าตัวเล็กคนใหม่เสียเหลือเกิน เวลาเขาหัวเราะหน้าตาเขาก็ดูน่ารักขึ้นมาทีเดียว

"ชั้นชื่อจินกิ อายุ 14 ฝากด้วยนะครับ" จินกิแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ พร้อมก้มหัวเล็กน้อยให้กับทุกคน  ทำเอาคนอื่นก้มหัวตอบรับแทบไม่ทัน
"โหพี่มารยาทดีจังเลย แถมอายุเยอะกว่าพี่อีกนะพี่จงฮยอน " คีบอมพูด เขาดีใจที่มีพี่ชายและน้องชายเพิ่มขึ้นมาทีเดียวสองคนเลย
"งั้นต่อไปนี้ พี่เป็นจ่าฝูงละกัน ผมจะได้เป็นน้องกับเค้าซะที" จงฮยอนบอก
"เอาเหอะ ยังไงซะเราก็มาอยู่บ้านเดียวกันแล้ว วันนี้ เราจะมีพีธีสาบานตนเป็นพี่น้องกัน เพราะฉะนั้น ...เฮ่ ๆ คืนนี้เราเรานอนรวมกันตรงพื้นห้องนี่แหล่ะ เพี่อความสามัคคีของเรา  "

มินโฮตะโกนพูดเสียงดังพร้อมกับจับมือจินกิและแทมินกระโดดไปมา  คิบอมรีบจับมือจงฮยอนแล้วรีบเข้าไปจับมือมินโฮกระโดดพร้อม ๆ กัน5คน
ทุกคนหัวเราะอย่างมีความสุข    ณ ที่นี่คือจุดเริ่มต้นในการมีชีวิตอย่างมีความสุข  แม้จะเป็นช่วงเวลาพบเจอกันแบบไม่ทันตั้งตัว  แต่ทั้ง 5 คน ก็ดูเข้ากันได้ดี 

ความสุข มันมักจะอยู่กับเราไม่ได้นาน

แต่ถ้าเราคิดว่ามันคือความสุขที่ทรงคุณค่า

ต่อให้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน

ก็ไม่มีวันลืมความรู้สึกนั้นได้





..............................................


Smiley จากใจผู้เขียน
พอลงตอนที่สองแล้ว
รู้สึกตัวเองผิดพลาดหลายอย่าง
ตัวหนังสืออ่านยาก ตัวเล็ก(แต่ไม่ปรับเพราะกลัวเยินกว่าเดิม)
ชักคิดว่าเนื้อเรื่องเราไม่ดึงดูดสายตาให้อ่านรึเปล่าฟะ
เหนื่อย ฮ่า ๆ
ไหน ๆ ก็ลงทุนมาอ่านมาเขียนกันละ
ขอบคุณอีกครั้งนะค๊า
อ้อ ... อย่างที่บอกว่า อาจจมีชื่อใครต่อใครโผล่มารับเชิญกันบ้าง

Smiley ตอนนี้ Smiley
 ขอบคุณน้องดวงเก็บเห็ด
 ขอบคุณเมล์จิแม่น้องแทม ที่มารับเชิญ 555
อยู่ตรงไหน หากันเอาเองนะคะ อิอิ

จะพยายามมุ่งเขียนให้จบ เพื่อเป็นรางวัลให้ตัวเองให้จงได้

อดทนอ่านนะคะ
Smiley




Create Date : 15 ธันวาคม 2555
Last Update : 16 พฤษภาคม 2556 23:18:45 น.
Counter : 355 Pageviews.

3 comments
  
อยากเข้าพิธีสาบานตนเป็นภรรยามิสเตอร์ชเวบ้างไรบ้าง.. (เหมือนจะเกี่ยว??)

สู้ๆสาว MPV พาร์ทนี้ออกแร้วน่ารัก.. (โดยเฉพาะอิอ๊อด.). รอบทบู๊อยู่นะ.. 55+
โดย: gackmanas IP: 124.120.34.59 วันที่: 15 ธันวาคม 2555 เวลา:22:23:42 น.
  
หาตัวเองเจอแล้ว นึกว่าจะได้รับเชิญเป็นออมม่าลูกชายซะอีก555 แต่งไวมากไม่ต้องรอเลย จะคอยติดตามอ่านทุกพาร์ทนะจ๊ะ ยังไงก็สู้ๆนะ
โดย: meiji IP: 115.67.6.34 วันที่: 17 ธันวาคม 2555 เวลา:0:34:47 น.
  
เด็กๆ น่าร๊ากกกกกก อ่านละสัมผัสได้ถึงความสดใสกริ๊บกริ๊วที่แฝงอยู่(?) ฮ่าๆ
แอบรู้สึกได้ถึงหนังจีนกำลังภายใน กลุ่มเด็กๆ ชอบพูดกันแบบนี้ 55555 เอ๊ะ หรือเราจะดูเยอะไป

นั่นไง มีดื่มชงดื่มชา นี่ภายในหัวกำลังเป็นชายแก่ๆ สองคนยิ้มตาหยีๆ ลูบเครายาวสีขาวนั่งอยู่หน้าโต๊ะน้ำชาเลยนะคะ #ผิดมาก

น้องหนูจินกิน่าร๊ากกกกกก แหมๆ ลุคเจ้าชายน้ำแข็งไส(?)เหรอๆ นิ่งๆ ดูดีมีมารยาท ก๊ากกกกก

โดย: thari IP: 202.12.97.113 วันที่: 1 มิถุนายน 2556 เวลา:10:50:40 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

ไอติมว๊านหวาน
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



New Comments