the sworn brothers #ตอน 5.












บรื้น บรื้น....เอี๊ยด





     เสียงล้อรถยนต์ราคาแพงเลี้ยวเข้าช่องจอดรถส่วนตัว   ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งก้าวลงจากรถคันหรู
สีหน้าของเขาในวันนี้เงียบขรึมอาจเป็นเพราะเขาไม่ได้เข้ามาที่บริษัทเลยตั้งแต่เกิดเรื่อง  เขาเดินเข้าไปภายในบริษัทตรงดิ่งไปยังห้องทำงานของตัวเอง วันนี้เขามาทำงานเช้ากว่าปกติ พนักงานส่วนใหญ่ยังมาไม่ถึงกันเลย

     "คุณมินโฮคะ คุณคิมจองซูสั่งว่าถ้าหากวันนี้คุณเข้ามาแล้วให้ไปพบด้วยค่ะ"  เกตตี้ ซุง เลเขาหน้าห้องเขารายงาน
     "ขอบใจนะ เกตตี้ แล้วถ้ามีเอกสารอะไรถึงผมอีก เอาวางบนโต๊ะเลยนะ เดี๋ยวผมกลับเข้ามาดูให้" เขาสั่งงานเลขาอีกทีนึงแล้วจึงค่อยเดินออกไป เขาเดินตรงไปที่ห้องทำงานใหญ่สุดทางเดิน หน้าห้องของคิมจองซูแทนที่จะมีเลขาสาวๆแต่ห้องทำงานของคิมจองซูจะมีลูกน้องบอดี้การ์ดนั่งอยู่สับเปลี่ยนเวรกันตลอด คนสนิทคิมจองซูให้มินโฮรอสักครู่ เขาแจ้งคิมจองซูว่ามินโฮเข้ามาพบ

     "คุณมินโฮครับ เชิญข้างในครับ"  คนสนิทของจองซูบอกมินโฮ     มินโฮพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปในห้องทำงาน ภายในห้องนั้น คิมจองซูยืนจ้องมองไปภายนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ จากตึกสูงตรงนี้เขาจะมองเห็นทั้งเขตเมืองและแม่น้ำที่ติดสวนสาธารณะ  ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้ามินโฮ เขาเคยเป็นคนที่อบรมและดูแลพวกเขาทั้ง 5 คนมาตลอด ในอดีตนั้นคิมจองซูเป็นคนที่อ่อนน้อมถ่อมตน เขาขยันและทำงานบริหารลูกน้องไม่เคยบกพร่อง งานบอดี้การ์ดดงโฮมอบอำนาจให้จองซูดูแลเกือบทุกขั้นตอน เขามีความสามารถจนขนาดเลื่อนขั้นเป็นรองประธานบริษัทได้ในเวลาไม่ถึง 5 ปี แต่สิ่งเหล่านั้นมันคืออดีตไปแล้ว คิมจองซูตรงนี้คือคนที่มุ่งร้ายชีวิตคนที่เขารัก เขาเปลี่ยนไปเป็นอีกคนแล้ว     มินโฮต้องหาความจริงให้ ได้ว่า   ทำไม..

     "สวัสดีครับอา.." มินโฮโค้งเคารพแล้วกล่าวทักทาย  คิมจองซูหันกลับมามอง เขายิ้มให้หลานชายคนโปรดพร้อมเดินเข้ามาตบไหล่เบา ๆ
     "ว่าไงหลานรัก ..หายหน้าหายตาไปเลย มานั่งคุนกันก่อนสิ" จองซูพูดแล้วเดินไปนั่งที่ชุดรับแขกราคาแพง มินโฮเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตรงกันข้าม
     "แกรู้รึยังว่าจินกิมันพาน้องชายหายไปไหน " คำถามแรกก็ทำให้มินโฮเกือบชักสีหน้า แต่เขาเองก็เตรียมคำตอบมาแล้ว
     "ผมยังไม่แน่ใจเหมือนกันครับ ตอนนี้ผมส่งคนไปสืบหาข่าวแล้วครับคาดว่าคงจะได้ทราบผลในไม่กี่วันนี้" มินโฮบอกปัดไป
     "อืม  แกต้องเขาใจอานะมินโฮ  จินกิกับแทมินตอนนี้อันตรายมากทั้งกับเรา บริษัท และพี่ดงโฮ  ..อ้ายซ์ ชั้นเองก็พยายามเตือนพี่ตั้งแต่แรกแล้วนะว่าเด็กคนนี้ไว้ใจไม่ได้ มักใหญ่ใฝ่สูง ไม่อย่างงั้น ปู่ของเขาที่เป็นประธาน DNG ก็เอาไปเลี้ยงแล้วสิ จะมาเป็นภาระพี่ดงโฮทำไม"   คิมจองซูพูดสีหน้าของเขาดูรู้สึกเสียใจมาก แต่มินโฮก็รู้สึกได้ถึงความเสแสร้งที่อยู่ข้างใน
     "ถ้าผมเจอเค้าอีกครั้ง อาให้ผมฆ่าเค้าเลยดีมั้ยครับ" มิโฮถาม คิมจองซูนั่งนิ่งไปแป๊บนึงแล้วบอกออกไปว่า
     "ยังหรอก อามีเรื่องต้องถามเขาก่อน แกเอาตัวมาให้อาก็พอ ถ้าเป็นไปได้ อาขอตัวแทมินด้วยอีกคนเลยนะ พี่น้องกันก็คงเหมือนกันหรอก " มินโฮได้แต่นิ่ง นอกจากตัวจินกิแล้วคิมจองซูต้องการตัวแทมินทำไมเมื่อแทมินไม่ได้ยุ่งเกี่ยวอะไรกับบริษัท
     "วันนี้อาอยู่คุยกับแกนานไม่ได้ อามีนัดสำคัญกับหุ้นส่วนสำคัญ" มินโฮแอบมองสีหน้าจองซู หุ้นส่วนคนไหนนะทำไมต้องทำสีหน้ายิ้มแย้มขนาดนั้น
     "ให้ผมไปเป็นเพื่อนมั้ยครับ วันนี้ผมว่าง" มินโฮลองถาม เขาอยากรู้ทุกเรื่องทุกที่ ที่อาจองซูทำ
     "อย่าดีกว่าเลย ก็แค่นัดกินข้าวกันตามประสาเพื่อนอ่ะ เอาไว้ถึงเวลา เดี๋ยวอาแนะนำให้แกรู้จักเอง แกต้องแปลกใจแน่ ๆ" คิมจองซูหัวเราะ มินโฮได้แต่ยิ้ม หลังจากนั้นเขาก็เลยขอตัวออกไปดูงานที่ห้องก่อนเพราะไม่ได้มาหลายวัน คิมจองซูเลยย้ำอีกครั้งเรื่องจินกิและแทมิน
     "อย่าเพิ่งทำอะไรรุนแรงอีกหล่ะ เอาตัวมาให้ชั้นก่อน ชั้นมีเรื่องต้องคุยกับเค้าอีกเยอะ" คิมจองซูทิ้งท้าย มินโฮรับคำ
     มินโฮขอตัวกลับห้องทำงานก่อน เขาเดินกลับไปที่ห้องแล้วเริ่มคิดถึงจินกิและแทมิน  สองคนนั้นทำอะไรผิดนะ คิมจองซูถึงได้ต้องการตัวเขาขนาดนั้น
มินโฮนั่งครุ่นคิดอยู่เพียงลำพังในห้อง....





......................................






คอนโดของคิบอม





     "พี่ครับ...."   

     จินกิหันมามองตามเสียงเรียก แทมินเข้ามาในห้องทำงานด้วยใบหน้าที่สดใสขึ้น เขาเริ่มทำอะไรด้วยตัวเองได้แล้ว แต่จินกิก็ยังบอกตลอดเวลาว่าให้อยู่เฉยๆ  จนแทมินบ่นอยู่เรื่อยๆ ว่าเขาโตแล้วช่วยเหลือตัวเองได้แล้ว บาดแผลก็หายแล้วถึงแม้จะเหลือทิ้งไว้เป็นรอยเอาไว้ก็ตาม

     "ว่าไง หิวละหรอ ..." เขาละสายตาจากจอคอมพิเตอร์  หันหน้ามายิ้มให้น้องชาย
     "นิดหน่อยครับ พี่ครับ..  ผมอยากออกไปข้างนอก ให้ผมไปได้มั้ย" แทมินขออนุญาตพี่ชายออกไปข้างนอก เขาเบื่อแต่อยู่ในห้องไม่ได้ทำอะไรที่เป็นประโยชน์เลย
     "จะไปไหนหล่ะ .." จินกิหันกลับไปที่จอคอมพิวเตอร์ต่อทำเป็นไม่สนใจ  แทมินมุ่ยหน้าเล็กน้อย ยังไงวันนี้เขาต้องออกไปข้างนอกให้ได้ ลางสังหารณ์ว่าวันนี้เขาต้องสนุกแน่ ๆ  เขาพูดต่อไปว่า
     "พี่คิบอมบอกว่าจะมารับไปซื้อของเข้าบ้าน อาทิตย์นึงแล้วที่เราไม่ได้กินอาหารดีๆเลย เสบียงจะหมดแล้วนะ"  แทมินพูดเสียงอ่อย  จินกิหันกลับมามองหน้าเขาอีกที เขามองดูสีหน้าตลกของของน้อง
     "ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้น พี่บอกแล้วหรอว่าไม่ให้ไป " แทมินได้ยินเขาลุกขึ้นมากระโดดดีใจทันที
     "ไชโย พี่ครับ ผมขอไปสนามซ้อมยิงปืนด้วยได้มั้ย นะนะ ผมมีสนามลับที่ใครก็ไม่มีทางรู้แน่นอน" แทมินขอเพิ่มเติม  จุดมุ่งหมายของวันนี้คือเรื่องนี้ต่างหาก เขาอยากลองฝีมือตัวเองอีกครั้งว่าจะยังแม่นอยู่เหมือนเดิมหรือเปล่า
     "แผลนั่น ไม่เป็นไรแล้วแน่นะ " จินกิถามเพื่อความแน่ใจ  ถึงเขาห้ามก็คงจะรั้นไปจนได้  เขาเป็นห่วงน้องก็จริงแต่ก็เชื่อว่าแทมินจะดูแลตัวเองได้
     "แน่นอนครับ ..."  แทมินเบ่งกล้ามแขนให้ดู  เขามักทำท่าทางตลก  ๆให้พี่ชายดูเสมอ แทมินรู้ว่าพี่เป็นห่วงเขามากแต่ไม่อยากขัดใจ เขาจึงต้องดูแลตัวเองให้ดีเพื่อจะไม่เป็นตัวถ่วงใคร
     "ละคิบอมจะมาเมื่อไหร่หล่ะ นี่จะ9โมงเช้าละนะ .." เขาลุกขึ้นเดินไปจะเปิดตู้เย็น แทมินรีบตัดหน้าไปเปิดแล้วเทน้ำใส่แก้วให้พี่ชายเพื่อเอาใจ จินกิยกมือลูบหัวน้องเบา ๆ
     "เดี๋ยวก็คงมาแล้วหล่ะครับ ผมไปอาบน้ำก่อนนะ " แทมินบอกแล้วรีบวิ่งไปเตรียมตัวทันที   จินกิได้แต่ส่ายหน้า  เขาอยากเห็นแทมินเป็นแบบนี้มากกว่าแทมินเมื่อ อาทิตย์ก่อน  ความผิดพลาดทั้งหมดไม่ใช่ของมินโฮหรอก  แต่เป็นเพราะเขาเอง  ถ้าเขากล้าที่จะเล่าเรื่องนี้ให้แทมินฟังก็คงไม่เป็นแบบนี้



knock knock knock - - -

เสียงเคาะประตูและเสียงอินเตอร์คอมดังขึ้น

     "ผมเองเจ้าของห้องผู้เลิศตั้งแต่ปลายเล็บยันโคนผม" ... คิบอมมาแล้ว จินกิเดินไปเปิดประตู
     "เลิกพูดแบบนี้ซะทีเหอะ ขนลุก" จินกิพูด  คิบอมเลยทำท่าน่ารักให้พี่ชายดูอีก
     "ทำไมอ่ะ ไม่ชอบหรอ ๆ "คิบอมยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆแล้วทำตาแป๋วใส่ จินกิเลยยื่นหน้าเข้าไปจนจมูกชนกันแล้วทำหน้าตลกใส่คิบอม
     "แล้วชอบมั้ยหล่ะ  อิอิ"  คิบอมตกใจหน้าแดงร้องโวยวาย ส่วนจินกิก็หัวเราะชอบใจที่ได้แกล้งคืน เขาจับแขนคิบอมแล้วเหวี่ยงไปรอบๆห้อง ทำเอาคนที่โดนเหวี่ยงกรีดร้องโวยวายเป็นที่ถูกใจผู้พี่เป็นอย่างมาก
     "ทำอะไรกันหน่ะ ..."แทมินเดินออกมาพอดี ทั้งสองคนเลยหยุดแกล้งกัน คิบอมโอดครวญกับน้องชายว่าโดนพี่แกล้ง ทำเอาจินกิยิ่งขำกับท่าทางน่ารักนั้นเข้าไปใหญ่
     "รีบไปกันเลยไปทั้ง2คน นี่ชั้นเสียสมาธิทำงานหมดแล้ว" พี่ชายคนโตไล่น้องชายที่น่ารักทั้งสองออกไปข้างนอกโดยเร็ว เขากำชับแทมินให้ดูแลตัวเองด้วยทั้งสองรับปากว่าจะไม่เถลไถลและจะระมัดระวังตัวอย่างดี

     หลังจากที่น้องทั้งสองออกไปหมดแล้ว จินกิเดินกลับไปนั่งหาข้อมูลตามเดิม เมื่อคืนเขาได้รับอีเมลล์จากใครคนหนึ่งพร้อมข้อมูลใหม่ที่เขาตามค้นหา.....
     "อย่างงี้นี่เอง...."  จินกิรำพึงขึ้นมา แล้วรีบลุกไปแต่งตัวทันที
ท่าทางวันนี้จะมีงานเข้ากันทุกคนซะแล้ว






..........................





     "พี่คิบอม... ผมอยากเจอคุณลุงจังเลย"  แทมินพูดขณะนั่งอยู่ในรถ คิบอมหันกลับมามอง
     "นายนี่รนไปหาที่ตายจริงๆ หรอ เราเดินเข้าไปแบบธรรมดาไม่ได้หรอกนะ" คิมบอมพูดขึ้นมา เขาขับรถพาแทมินออกมานอกเมืองตามที่แทมินบอก แม้ไม่ไกลจากตัวเมืองมาก แต่ก็ดูแตกต่างโดยสิ้นเชิง
     "เคยมาที่นี่ด้วยหรอแทมิน .." คิมบอมเลี้ยวรถไปตามตามป้ายที่เขียนว่า "พื้นที่ส่วนบุคคล"
     "เคยสิฮะ ก่อนผมขึ้น ม.ปลาย ผมเป็นหัวหน้าทีมยิงปืนอัดลมโรงเรียน" แทมินเล่าถึงความหลัง
     "ได้สิ ตอนนั้นนายได้ไปแข่งระดับเขตด้วยนี่  หรือว่าสนามนี่นายเคยมาซ้อมวิ่งหนีลูกปืน ฮ่า ๆ"
     "พี่ก็ ผมระดับหัวหน้าทีมเชียวนะ สนามนี่อ่ะเป็นของเพื่อนที่ผมรู้จักตอนไปแข่งที่เขต หลังจากนั้นผมก็แอบมาซ้อมที่นี่บ่อยๆ นี่เป็นรังของผมเลยนะ ฮ่า ๆ"
     "แต่นี่มันร้างแล้วรึเปล่า ทำไมมันเงียบจัง" คิบอมถาม พวกเขาจอดรถแล้วเดินลงไปที่ห้องเล็ก  ๆ ที่ข้างหน้าเขียนว่า ยินดีต้อนรับ ... คิบอมสอดส่ายสายตามองหาคนอื่น ๆ แต่ไม่มี
     "ไม่มีคนอื่นหรอกฮะ พอพวกผมขึ้น ม.ปลายไม่นาน ครอบครัวเพื่อนผมย้ายไปต่างประเทศ ที่ดินตรงนี้ก็เลยโดนขายให้กับบริษัทของลุงดงโฮ  ผมรู้จากเพื่อน เลยไปหาคุณลุง... ขอที่ดินตรงนี้เป็นของขวัญที่ผมเรียนจบ"  แทมินอมยิ้ม คิบอมถึงกับหันมามองแทมินด้วยสายตา...
     "นายนี่มันกล้านะ ขอที่ดินลุงตั้งแต่ขึ้น ม.ปลาย แถมลุงก็บ้ายกให้นายเฉยเลย"  
     "อย่าอิจฉาผมเลย ลุงบอกว่าที่ตรงนี้ถ้าผมอยากได้ลุงก็ยกให้เพราะมันขายไม่ได้ราคามากมายเท่าไหร่ ฮ่า ๆ ผมเอาที่นี่ไว้ซ้อมยิงปืนส่วนตัว"   แทมินหัวเราะแล้วเดินนำเข้าไปข้างใน
     "ก่อนผมไปอังกฤษ ผมเก็บอุปกรณ์ซ้อมไว้ที่นี่ ลองเข้าไปดูกันฮะว่ามันยังดีอยู่รึเปล่า" แทมินพาคิมบอมเข้าไปในห้องที่ปิดล๊อคไว้อยู่ เขาเข้าไปสำรวจดูข้าวของปรากฎว่ายังอยู่ครบดีพร้อมใช้งาน
     "เยี่ยมเลย... พี่ครับผมขออะไรอย่างสิ" แทมินชูปืนสั้นอัดลมประบอกเล็กที่เคยใช้ซ้อมเป็นประจำออกมาดู
     "มีไร  ขออะไรอีก วันนี้นายขอพี่เยอะเลยนะ" คิบอมไม่เคยชอบยิงปืนมาแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้ว เขาไม่ค่อยสนใจสิ่งที่แทมินจะทำเท่าไหร่
     "ป่าวฮะ  พี่อย่าบอกพี่จินกินะว่าผมมีที่ดินเป็นของตัวเอง เดี๋ยวพี่จินกิไม่ยกสมบัติให้ผม  แถมผมคงโดนดุตายแน่"  แทมินหันไปมองด้วยสายตาอ้อนวอน คิบอมส่ายหน้าเอือมละอา
     "อย่ามาส่งสายตา งกนะเรา ก็ได้..แทมินอย่าอยู่นานเกินนะ พี่หิวแล้ว" คิบอมตะโกนตามน้องชายที่เดินออกไปข้างนอกแล้ว  เสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้น เบอร์ที่โทรมาคือเบอร์คอนโดของเขานั่นเอง

     "ฮัลโหล ครับพี่จินกิ ตอนนี้ผมอยู่ที่  ...ครับผมฟังอยู่ ....จะเอาอย่างงั้นเลยหรอครับ ... งั้นเดี๋ยวเรื่องแทมินผมจะบอกเค้าเองละกันพี่ไม่ต้องห่วง ...ครับ"  คิบอมถอนหายใจ งานเข้าอีกละหิวก็หิวนะเนี่ย เขามองดูนาฬิกายังมีเวลา ยังไงซะให้แทมินวิ่งเล่นไปก่อน

 หลังจากนี้มีงานน่าสนใจให้ทำอีกแล้ว





...........................




ตื๊ดดดดด   ตื๊ดดดดดด..........


     "ฮัวโหล ครับพี่จินกิ"  จงฮนอนรับโทรศัพท์พี่ชาย

     "ครับ ผมอยู่ที่บริษัทครับ ...ตอนนี้หรอครับ .... ได้ครับ  ...  เดี๋ยวผมโทรไปบอกเค้าเองพี่ไม่ต้องห่วง ผมจะระวังตัว" เขาวางสายพี่ชายลง  แล้วโทรไปหมายเลขที่คุ้นเคยทันที

     "ฮัลโหล มินโฮหรอ ออกมากินกาแฟด้วยกันหน่อยสิ เดี๋ยวนี้เลย... ไปรถชั้นดีกว่า ไม่ชอบเป็นตุ๊กตาหน้ารถเสือผู้หญิงหว่ะ หึหึ"
      จงฮยอนวางสายแล้วเดินไปเปิดตู้หยิบกระเป๋าปืนออกมาสวมและหยิบสื้อคลุมมาสวมทับไว้ มีติดตัวไว้จนรู้สึกมันสำคัญพอ ๆ กับนาฬิกาซะแล้ว เขาสำรวจความเรียบร้อยแล้วเดินออกมาจากห้อง  ขณะที่กำลังรอลิฟลงอยู่นั้น

     "ว่าไง ไอ้เสือ..." คิมจองซูพร้อมลูกน้องคนสนิทอีก 2คนเดินมารอลิฟเดียวกันกับเขา จงฮยอนโค้งศีรษะให้เขา
     "สวัสดีครับอา .."
     "เป็นไงห้องทำงานใหม่  ดูดีถูกใจหรือเปล่า " คิมจองซูถาม ประตูลิฟเปิดพอดี จงฮยอนเชิญให้จองซูเข้าไปก่อนแล้วเดินตามเข้าไป
     "ดีครับอา ... ถูกใจมาเลยทีเดียว"  เขาตอบไป ลูกน้องของคิมจองซูถามเขาลงที่ชั้นไหน จงฮยอนบอกลานจอดรถ ชั้นเดียวกับคิมจองซูจะไปพอดี
     "อื่มถูกใจก็ดีแล้ว อยู่กับอา อาไม่ปล่อยให้แกทำงานกระจอกเป็นลูกน้องเค้าหรอก นี่จะไปไหนหรอ" คิมจองซูถาม
     "ผมนัดมินโฮจะออกไป..เอ่อ ร้าน.... ครับ" เขาไม่พูดต่อแต่เอามือผิดปากยิ้มอายๆ คิมจองซูเห็นอย่างนั้นจึงหัวเราะออกมาดัง ๆ
      "พวกแกนี่นะ  นี่ยังไม่เที่ยงเลย คนหนุ่มนี่รีบร้อนกันจังเลยนะ .... อย่าหักโหมนะ สาว ๆ ที่นั่นยอดเยี่ยมทั้งนั้น"จงอยอนไม่ตอบเขาได้แต่หัวเราะ
      "อาจะไปไหนครับ ...."
      "มีนัดทานข้าวกลางวันกับหุ้นส่วนพิเศษหน่อยอ่ะ  คนนี้ไม่ชอบให้อาไปสายเลยต้องรีบหน่อย" คิมจองซูตอบพร้อมหันไปมองเงาตัวเองที่สะท้อนผนังลิฟแล้วจัดเนคไทให้เข้าที่  ... แต่งตัวเนี๊ยบขนาดนี้หุ้นส่วนพิเศษที่ว่าต้องเป็นผู้หญิงแน่ๆ  เขาอยากแอบตามไปแต่ติดตรงที่ต้องไปทำธุระให้จินกิก่อนนี่สิ เสียดายโอกาสจัง
      "ต้องเป็นหุ้นส่วนที่สวยมากแน่เลยใช่มั้ยครับ" จงฮยอนแกล้งทำเป็นแอบกระซิปถาม คิมจองซูหัวเราะแต่ไม่ตอบ ประตูลิฟเปิดพอดี คิมจองซูขอตัวไปก่อน จงฮยอนโค้งศีรษะให้รอจนคิมจองซูเดินออกไป
     "เอ้อ จงฮยอน .." คิมจองซูหันกลับมาเรียกเขา จงฮนอนชะงัก
     "ครับอา..."
     "เรื่องจินกิกับแทมิน ชั้นคุยกับมินโฮแล้วนะ ยังไงพวกแกก็พยายามเข้านะ อย่าให้เสียงานหล่ะ" คิมจองซูพูด  จงฮยอนผงกหัวรับคำ หลังจากแยกทางจากจคิมจองซูแล้ว เขาเดินไปที่รถของตัวเอง ในสมองเขาคิดถึงเรื่องที่ต้องไปทำวันนี้ ทันใดนั้นเขาเห็นใครคนนึงทำลับล่อตรงมุมเสาข้างรถที่จอดอยู่  จงฮยอนก้มต่ำลงแล้วควักปืนออกมาจากข้างตัวแล้วเล็งไปตรงจุดนั้นทันที


     "พี่นัดผมออกมาฆ่าปิดปากหรือไง พี่จงฮยอน" เสียงคุ้นหูตะโกนออกมา จงฮยอนชะงักแล้วลุกขึ้นเก็บปืนเข้าที่เดิม
     "อย่ามาทำลับๆล่อๆใส่ชั้น มินโฮ" เสียงหัวเราะดังออกมาจากหลังเสา ร่างสูงโปร่งเดินออกมาช้า ๆ
     "ผมเห็นอาจองซูกำลังออกจากลิฟ ก็เลย ฮ่า ๆ " มินโฮขำเบา ๆ
     "รีบขึ้นรถเหอะน่า  เดี๋ยวจะเล่าให้ฟังในรถละกัน" จงฮยอนตัดบท  เขาสตาทร์รถแล้วขับออกมาจากบริษัทอย่างรวดเร็ว
      "พี่จินกิอยากให้เราไปหาลุงดงโฮที่โรงพยาบาล  ตอนนี้คิบอมกับแทมินออกไปรอแล้ว"
      "แต่แทมิน..."มินโฮหันไปถาม แทมินจะเข้าไปในโรงพยาบาลได้ยังไง ในเมื่อมีคนตามล่าตัวพวกเขาอยู่  หาเรื่องชัด ๆ
      "พี่จินกิบอกว่าเรื่องนั้นไม่ต้องห่วง คิบอมจัดการให้แล้ว ชั้นเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน พี่จินกิบอกเดี๋ยวจะโทรมาบอกรายละเอียดอีกทีว่าทำยังไง" จงฮยอนพูด เขาค่อยๆ ขับรถออกจากบริษัท แล้วมุ่งหน้าไปโรงพยาบาลที่ดงโฮพักรักษาตัวทันที





..............................






14.00 น.




ณ โรงพยาบาลที่ดงโฮรักษาตัว



      ลานจอดรถด้านหลังของโรงพยาบาล  หนุ่มน้อยหน้าเฉี่ยวเดินมาพร้อมช่อดอกไม้ช่อโตเขาถือของพะรุงพะรังเดินเข้าไปในโรงพยาบาล เขากดลิฟไปยังชั้นห้องพิเศษ เดินไปหน้าห้อง 2505 หน้าห้องมีชายชุดดำ 2 คนนั่งเฝ้าอยู่ แต่พักหลังหัวหน้าไม่ค่อยมาตรวจ 2 เพราะมัวแต่ไปติดตามนายใหญ่ ลูกน้องก็เลยละเลยหน้าที่บ้างเป็นบางเวลา  หนุ่มน้อยเดินมาหยุดหน้าห้อง เขาเริ่มชักสีหน้าไม่พอใจ

     " นี่ ใจคอจะไม่เปิดให้หน่อยหรอ มันหนักนะ " เสียงแว๊ดพูดออกมาทำเอาคนนั่งต้องรีบลุกขึ้นมาทำตามที่สั่ง เนื่องด้วยความตกใจ
     "คุณคิบอม  ขอโทษครับ"พวกเขา รีบเปิดประตูให้ไปก่อนที่จะโดนด่ามากกว่านี้
     "ขอบใจ .." เจ้าของเสียงพุดแล้วเดินสะบัดเข้าห้องไป 
      ภายในห้องมีพยาบาลพิเศษกำลังปรับเตียงให้คนป่อยที่นอนอยู่บนเตียง เขามองดูว่ามีคนอื่นอีกหรือเปล่าแต่ก็ไม่มีใครอีก
     "คุณลุงครับ ..ระวังนะครับ" เขารีบวางของลงที่โต๊ะแล้วเข้าไปพยุงลุงที่พยายามจะนั่ง
     "ขอบใจนะ  ... คิบอม" ชายป่วยยิ้มน้อย ๆ  เจ้าของชื่อถึงกับยิ้มจาแก้มปริ
     "คุณลุงดูดีขึ้นมากเลยนะครับวันนี้"  คิบอมเข้ามาบีบมือลุงของเขา  ดงโฮผอมลงไปนิดหน่อยตั้งแต่เข้าโรงพยาบาล แต่ยังดูดีอยู่เหมือนเดิม
     "ลุงฝันถึงพวกแกทุกคน โดยเฉพาะจินกิกับแทมิน อยากเจอ2คนนี้จริงๆ " ดงโฮพูดขึ้นมาเบา ๆ
คิบอมนิ่งเงียบไปสักครู่ เขามองนาฬิกาแล้วเดินอ้อมมาอีกข้างของเตียง

     "คุณลุงครับ ผมขอโทษนะครับ" คิบอมกระซิปข้างหูลุงเบา ๆ  เขาแอบเอื้อมมือไปเปิดสัญญาณฉุกเฉิน แล้วตะโกนออกดังลั่น ดงโฮมีสีหน้าตกใจแต่คิบอมก็ไม่สนใจ
     "ช่วยด้วยฮะ คุณลุงช๊อคไปแล้ว ช่วยด้วย พยาบาลไปตามหมอมาเร็ว ... ไปเร็วสิ ยืนเซ่ออยู่ได้" คิบอมตะโกนบอก พร้อมผลักพยาบาลพิเศษให้รีบออกไป ด้วยความตกใจอยู่จึงวิ่งออกไปข้างนอก แต่เจอกับหมอและพยายาลอีกคนที่กำลังรีบเข้ามา
     "คุณหมอคะ คนไข้จู่ ๆก็ช๊อคไปค่ะ " เธอรายงานคุณหมอที่เข้ามา หมอชายอยู่ในชุดขาวสวมหน้ากากป้องกันเชื้อโรคยกมือขึ้นทำมือบอกให้ออกไป เธอจึงค่อยออกไปข้างนอก   หมอชายเดินเข้ามาที่เตียงคนไข้เขาเอื้อมมือมาจับมือคนไข้แล้วบอกว่า

     "ไม่เป็นไรแล้วนะครับลุง .." หมอชายบีบมือเบา ๆ  ดงโฮพยายามมองหน้าภายใต้หน้ากากป้องกันเชื้อโรค แววตาคุ้นเคยแบบนี้ เขาเคยเห็นที่ไหนนะที่ไหนนะ.....





.............





     "เพราะพี่นั่นแหล่ะพี่จงฮยอน" 

     "แกคนเดียว อย่ามากล่าวหาคนอื่น"

     "พี่อย่ามาพูดแบบนั้น ผมเสียหายนะ"

     เสียงตะโกนโหวกเหวกทำให้ชาย 2 คนที่นั่งเฝ้าหน้าห้องอยู่เงยหน้าขึ้นมามองเจ้าของเสียง ต้นตอของเสียงเริ่มค่อยโผล่ออกมาจากทางเดิน มินโฮและจงฮยอนเดินทะเลาะกันมานั่นเอง ท่าทางจะมีปัญหาทะเลาะกันมาแน่ ๆ
     "วันนี้เค้าเป็นอะไรกันวะ พี่น้องพวกนี้ "  หนี่งในลูกน้องพูดขึ้น
     "นั่นสิ คราวนี้มา 2 คนด้วย" อีกคนพูด ภาพเบื้องหน้าพวกเขาคือเจ้านายน้อยของเขานั่นเอง  จงฮยอนและมินโฮเดินมาที่ถึงหน้าห้อง แต่ยังไม่ยอมเข้าไปในห้อง กลับมายืนเถียงกันซะนี่

     "พี่จงฮยอน นั่นมันผู้หญิงของพี่หรอ ผมจะไปรู้ได้ไง เธอเดินมาหาผมเองนี่"
      มินโฮหันไปประจันหน้ากับจงฮยอน  ทั้งคู่ทำอย่างกับว่าโกรธกันมานานแล้ว
     "ใช่  ไม่ใช่ของชั้น แต่มินโฮ แกต้องให้เกียรติเค้าด้วย ไม่ใช่ไปทำมารยาทแย่ๆแบบนั้นต่อหน้าคนอื่น"
     "ผมก็เป็นของผมแบบนี้ ผุ้หญิงเขายังไม่ว่าเลย พี่จะมาว่าผมทำไม หรือพี่หวง"
     "แกนี่มันนิสัยเสียจริง ๆ ...พวกแก 2 คนอย่ามาห้ามชั้น"   จงฮยอนหันไปตวาดใส่ลูกน้อง ทั้ง 2 คนที่ยังทำหน้างง ๆ กับการสนทนาของพวกเขา ว่าทั้งคู่จะมาทะเลาะอะไรกันตรงนี้ ลูกน้องทำท่าจะห้ามปรามก็ไม่มีใครยอมกัน
     "ไม่รู้หล่ะ ผมจะบอกลุงว่าพี่มาวุ่นวายกับชีวิตผมมากเกินไปแล้ว" มินโฮพูด   ตอนนั้นเองที่พยาบาลพิเศษก็เปิดประตูออกมาหน้าตาตื่น พวกเขาหันไปมอง แต่ก็มีหมอและพยาบาลอีกคนเดินมาถึงแล้วเปิดประตูเข้าไปก่อน พยาบาลพิเศษที่กำลังตกใจยังยืนนิ่งอยู่  มินโฮก็เอื้อมมือลากแขนเธอเดินห่างออกไปอีกหน่อยแล้วกระซิบถาม

     "เกิดอะไรขึ้น ... คุณออกมาจากห้องคุณลุงทำไม"  พยาบาลพิเศษตอบอย่างตะกุกตะกักไปว่าคนไข้ช๊อคเธอตกใจจึงวิ่งออกมา มินโฮยิ้มน้อยๆ แล้วเอื้อมมือจับป้ายชื่อเธอมาอ่าน
     "คุณชื่อ ...เอ่อ เมล์ลี่ คุณเมล์ลี่ คุณวิ่งออกมากเท่ากับคุณทิ้งคุณลุงผมให้ตกอยู่ในอันตราย แต่ผมไม่เอาเรื่องคุณนะ คุณอย่าบอกใครเรื่องที่เกิดของวันนี้หล่ะ ไม่งั้นคุณโดนไล่ออกแน่"   มินโฮกระซิปบอกเบา ๆ เธอพยักหน้าให้สัญญาแล้วรีบเดินออกไป มินโฮ เดินกลับมาตรงที่จงฮยอนและลูกน้องที่ยืนอยู่
     "พี่จงฮยอน พี่ระวังตัวให้ดี ผมจะบอกคุณลุงเรื่องความร้ายกาจของพี่ให้หมด ฮ่า ๆ " แล้วมินโฮก็เดินเข้าห้องไป ทิ้งให้จงฮยอนยืนกัดฟันโมโหอยู่ เขาหัวเสียที่เถียงมินโฮไม่ทันอีกแล้ว จึงไปลงที่ลุกน้อง
     "แก 2 คน ห้ามพูดเรื่องวันนี้ให้ใครฟัง ถ้าเรื่องนี้รั่วไหลไป ชั้นไม่ปล่อยแกหายใจแน่  ไม่ต้องให้ใครเข้ามาข้างในนะ  เรื่องของครอบครัวจะคุยกัน วันนี้ชั้นอารมณ์ไม่ดี " จงฮยอนทิ้งท้าย แล้วเดินเข้าไปในห้อง  ทิ้งให้เจ้าสองคนนี้มองหน้ากันไปมา

     "แกกล้าพูดรึเปล่า ..แน่รึป่าววะ" คนนึงสะกิดเพื่อนเบา ๆ
     "ไม่อะ ลำพังคุณคิบอมคนเดียวก็จะตายละ เคยโดนมาแล้วตัวแค่นั้นหมัดหนักชิปฮ๊าย ยิ่งมีคุณมินโฮกะคุณจงฮยอนเข้าไปด้วย ไฟกับน้ำมัน ปล่อยเค้าตีกันไปเหอะ เราไม่ต้องจุ้นเรื่องเจ้านายหรอก" ว่าแล้ว 2 คนก็ทำเหมือนไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น...ทันใดนั้นเอง


ตู๊ดดดดดด  ตู๊ดดดดดดดด  (เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำเอาทั้งสองคนแทบตกเก้าอี้)

     "ฮัลโหลสวัสดีครับ อ้อ หัวหน้าหรอครับ ทุกอย่างไม่มีอะไรครับ เงียบสงบเหมือนเดิม  ครับ  ถ้ามีอะไรผมจะรีบรายงานเลยครับ  ..แฮ่ะ ๆ "
     ทั้งสองคนมองหน้ากันแล้ว ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริง ๆ....




...........................................





      "ไม่เป็นไรแล้วครับลุง...." 
น้ำเสียงของคุณหมอคนนี้ช่างนุ่มคุ้นหูเสียเหลือเกิน ดงโฮค่อยเพ่งมองให้ชัด ๆ หมอค่อยๆ ถอดผ้าปิดปากออก รอยยิ้มนี้ช่างเหมือนเสียนี่กระไร

     "จินกิ จินกิเองหรอกหรือ..." ดงโฮพูดค่อย ๆ พูดช้า  ๆ

     "ครับคุณลุง ผมอยุ่นี่แล้ว  ลุงไม่เป็นไรแล้วนะครับ"  จินกิกุมมือลุงของเขาเบาๆ

ในที่สุดเขาก็ได้เจอคุณลุงซะที

ข้อมูลที่เขาได้มาคือต้องสอบถามกับตัวของลุงเอง

มันคืออะไรที่ลุงปิดบังพวกเขาไว้......




..............................








จากใจผู้เขียน  Smiley

กว่าคอมพิวเตอร์จะซ่อมเสร็จ
ทำเอาอารมณ์ค้างไปได้หลายวันเหมือนกัน
อย่างไงก็๋ตาม ดันทุรังเขียนมันจนเสร็จ
ชีวิตจะได้ไม่รู้สึกติดค้าง  อิอิ
วันนี้วันดี  Merry Christmas  นะค๊าทุกคน

ปล. เนื่องจากคอมเจ๊งการ์ดจอเน่า ออนบอร์ดเล่นไปก่อน
ทำให้ไม่สามารถแต่งรูปอะไรไ้ดมากมาย เอาไปแค่นี้ก่อนละกันนะ
เดวว่างจะเปลี่ยนให้ (มันไม่ตรงใจเท่ากับค้างคาใจ)

ส่วนตอนที่ 6 . เป้าหมายมีไว้พุ่งชน ขอเวลาอีกหน่อย
ได้อัพก่อนไปตลอดทัวร์เมืองเหนือสิ้นปีแน่ ๆ

และอย่าถามว่าอีกนานมั้ยจะจบ
คนเขียนเองยังไม่รู้เลยเหมือนกัน อิอิ

ขอบคุณนะค๊า ติเตียนได้นะ ผิดพลาดจะได้แก้ไขต่อไป


Smiley









Create Date : 25 ธันวาคม 2555
Last Update : 25 ธันวาคม 2555 1:24:57 น.
Counter : 598 Pageviews.

2 comments
  
อ๊ายย.. เลขาหน้าห้อง. ฮิ้วๆ..
ไรเตอร์.. บอกชื่อผิดนะ.. ที่จริงต้อง เก็ตตี้ ชเว นะ ไม่ใช่ ซุง.. 55+
ชอบอ่ะ.. อิอิ..
สู้ๆ.. รอ ตอน 6 อยู่นะ.. งึมๆ..
พาร์ทนี้ มิโน ยังไม่เจอน้องแทม.. แต่แอบมี อนคีย์ให้หวาน.. ชิๆ..
55+
โดย: เก็ตตี้ ชเว (มิซซิสชเว IP: 119.46.21.254 วันที่: 25 ธันวาคม 2555 เวลา:16:50:20 น.
  
ฟิคเองนี้เซอร์วิสหลายคู่จริง แฮ่กกกกก =.,=

ขำพยาบาลพิเศษ นางทำแบบไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ ด้วย แหมคุยปร๋อเชียว โอ๊ยย ปกติค่า 55555
โดย: thari IP: 202.12.97.113 วันที่: 1 มิถุนายน 2556 เวลา:11:03:53 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

ไอติมว๊านหวาน
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



New Comments