ยอม(รับ)เป็นก็เย็นใจ
เมื่อประมาณ 2 ปีที่ผ่านมา ฉันต้องจมอยู่กับความทุกข์ ความเศร้าเสียใจ เมื่อคนที่ฉันรักได้เดินจากฉันไป พร้อมกับประโยคที่ดังก้องหูฉันตลอดมา "เขาไม่ได้รักฉันแล้ว"

แล้วเมื่อระยะเวลาแห่งความเสียใจผ่านพ้นไปเรื่อย ๆ จนกลายเป็นความชินชา และคำถามที่ตอบกับตัวเองเรื่อย ๆ มาที่ว่า

อย่าลืมว่า...คนไม่รัก อย่างไรเขาก็ไม่รัก
เมื่อเขาถวิลหาคนอื่น
เขาย่อมพยายามที่จะไป
และสุดท้าย เขาก็ไปได้อยู่ดี

ฉันจึงกลายเป็นคนที่มองความรักด้วยสายตาที่แคบและสั้น
มองด้วยทัศนคติที่เลวร้าย
พร้อมทั้งยังปิดกั้นโอกาสและอะไรหลายๆ อย่างในชีวิต

แต่แล้ววันนึง.....

จากที่ชีวิตไม่มีใคร
จากที่ไม่รู้ว่าจะมีใครรักเราหรือเปล่า
ไม่รู้ว่าเขาคนนั้นอยู่ที่ไหน
แต่ความไม่รู้...ไม่ใช่คำตอบสุดท้ายของชีวิต

"ที่เราต้องยอมรับว่าเราก็เป็นส่วนหนึ่งของความเจ็บปวดนั้น มันไม่ใช่การกล่าวโทษตัวเอง แต่เป็นการเปิดโอกาส ให้ตัวเองได้ปลดปล่อยสิ่งที่ค้างคาใจออกไป"



Create Date : 20 มกราคม 2558
Last Update : 20 มกราคม 2558 15:37:44 น.
Counter : 511 Pageviews.

1 comments
  
บทความที่ดี สู้ๆครับ
โดย: Omg_missyou@hotmail.com IP: 27.55.96.41 วันที่: 24 มีนาคม 2558 เวลา:2:48:17 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

BlogGang Popular Award#13



Katai Huuyoaw
Location :
เชียงใหม่  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]



There is no satisfaction that can compare
with looking back across the years
and finding you’ve grown
in self-control, judgment, generosity, and unselfishness.

"ไม่มีอะไรที่น่าพอใจมากไปกว่า
การที่เรามองย้อนกลับไปในอดีต
และได้พบว่าตัวเองเติบโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้น
ทั้งในเรื่องการควบคุมอารมณ์ การตัดสินผู้อื่น
การเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ และการไม่เห็นแก่ตัว"
มกราคม 2558

 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31