กี่พรุ่งนี้...... อีกกี่พรุ่งนี้ฉันถึงจะลบเลือน
แล้วมันต้องกี่พรุ่งนี้กัน.......

อีกกี่พรุ่งนี้...ฉันถึงจะกลับไปเป็นคนเดิม คนที่ไม่เคยใส่ใจสนใจใคร ไม่ต้องคิดอะไรมากมาย ฉันจะเป็นแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน เมื่อไรเรื่องราวเหล่านั้นจะจางหาย ฉันต้องอยู่กับความคิดที่ทรมานนี้ไปอีกนานเท่าไร ทำไมฉันทำอะไรไม่ได้สักอย่าง ต้องปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างเดียวใช่ไหม กว่าจะรับความเจ็บนี้ได้ 

ทำไมฉันไม่เคยมีความสุขเลย ทำไมยังเสียใจอยู่เท่าเดิม!!! ทำไมต้องร้องไห้ทุกวัน เวลาไม่ทำให้เข้มแข็งขึ้นเลย ก็จริงอย่างที่เคยพูด....เราไม่น่ารู้จักกัน เธอไม่น่าทักฉันมาตั้งแต่แรก ถ้ามันจะทำให้ตอนนี้ฉันเจ็บและทรมานมากขนาดนี้นะ 

คงจะลืมไม่ได้ สุดท้ายก็เป็นเราเองที่เจ็บมากกว่าใคร ไม่โทษเธอสักนิด แต่ผิดที่ฉันเองที่ลืมไม่ได้ ผิดที่ฉันเองไม่ยอมเผื่อใจ ก็เพราะความรู้สึกนี้ จนบางครั้งไม่ยอมฟังใครทั้งๆที่เขาหวังดีตักเตือน ให้รักตัวเองบ้าง แต่ที่เราทำลงไปก็เพราะรัก เข้าใจดีว่าควรพอควรเลิกเป็นแบบนี้สักที แต่มันห้ามความคิดห้ามความรู้สึกไม่ได้ ไม่มีใครอยากเป็นแบบนี้หรอก อยากจะลืมให้มันจบๆไปซะ แต่มันทำไม่เคยได้ เพราะใจมันผูกพันธ์ไปแล้วไง

มาทำให้รักทำไม มาให้ความหวังแล้วทอดทิ้งกันทำไม ทำร้ายหัวใจฉันทำไม



Create Date : 17 ธันวาคม 2558
Last Update : 17 ธันวาคม 2558 10:47:34 น.
Counter : 246 Pageviews.

1 comments
  
เป็นกำลังใจให้นะ เดี๋ยวมันก็จะผ่านไป
เรารู้ว่าเธอทำได้
โดย: คนที่ผ่านมาเจอ IP: 110.164.161.242 วันที่: 17 กุมภาพันธ์ 2559 เวลา:16:42:57 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

Katai Huuyoaw
Location :
เชียงใหม่  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]



There is no satisfaction that can compare
with looking back across the years
and finding you’ve grown
in self-control, judgment, generosity, and unselfishness.

"ไม่มีอะไรที่น่าพอใจมากไปกว่า
การที่เรามองย้อนกลับไปในอดีต
และได้พบว่าตัวเองเติบโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้น
ทั้งในเรื่องการควบคุมอารมณ์ การตัดสินผู้อื่น
การเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ และการไม่เห็นแก่ตัว"
ธันวาคม 2558

 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31