บันทึกข้อมูลการเล่นกอล์ฟ หลังจากผ่านไปได้สองปีกว่าๆ
จากทีได้เล่าถึงวีรกรรมการเล่นกอล์ฟไปก่อนหน้านี้ วันนี้ ขอมาโม้ซักหน่อย เกี่ยวกับรายละเอียดของการตีแต่ละช็อต แต่ละหลุม เพื่อบันทึกเป็นข้อมูลเพื่อเตือนความจำตัวเอง ว่าครั้งหนึ่งในอดีต เราเคยทำได้แบบนี้ อิอิ ... ถ้าเกิดว่าวันใดวันหนึ่ง ตีได้ดีกว่านี้ อ่ะนะ สนามที่ไปออกรอบคราวนี้ คือ สนามไมด้า กอล์ฟคลับ กาญจนบุรี เป็นสนามกอล์ฟแบบ 18 หลุม พาร์ 72

หลุม 1 เป็นหลุมพาร์ 4 ที่มีแฟร์เวย์กว้างมากๆ แต่ระวังซ้าย เพราะเป็น OB มีต้นไม้ขวางอยู่บ้าง ดังนั้น ควรวางลูกไปทางด้านขวา เพื่อให้ช็อต 2 ตีวางบนกรีนได้ง่ายขึ้น ระยะของหมุดแดงถึงหลุม อยู่ที่ 338 หลา ไดรฟ์ไปเหลือระยะประมาณ 130 หลา (ดูจากหมุดที่ปัก) แต่น้องแค๊ดดี้บอกว่า ตี 150 เลย เพราะเป็นทางขึ้น เราก็จัดเต็มด้วยเหล็ก 5 ขึ้นไปออน แต่เนื่องจากพัตแย่มากๆ ทำไป 3 พัต ออกโบกี้

หลุม 2 เป็นหลุม พาร์ 4 ระยะ 341 หลา ที่มีแฟร์เวย์กว้างมากๆ อีกเช่นกัน มีต้นไม้ขวางอยู่ตรงกลาง ... หลุมนี้เราไดรฟ์แย่มากๆ เพราะน่าจะวิ่งไม่เกิน 50 หลา แบบว่าตีวืดอ่ะ ดันมองวงน้องที่ไปตีด้วยกัน แล้วเค้าตีวืด เราก็เลยติดตา ... อิอิ อ่ะนะ แบบว่ารำไม่ดีโทษปีโทษกลองไปก่อน แต่ก็แก้กลับมาได้ โดยตีออนที่ช็อต 3 ใช้เหล็ก Pitching ตีระยะ 90 หลา ทำอีก 2 พัต ออกโบกี้อีกตามระเบียบ

หลุม 3 เป็นหลุมพาร์ 3 ระยะ 143 หลา ตีขึ้นอีกเช่นเคย แต่ว่าตีตามลม ใช้เหล็ก 5 อีกเช่นเคย ... ปกติไม่เคยตีถึง คราวนี้ลูกลอยโด่งมากๆ โดนเบาๆ แบบเต็มๆ วง ... ลูกเลขอยู่ที่หญ้าขอบกรีน ชิปเข้ามาทำพัตเดียว ได้พาร์ไป ค่อยยังชั่วหน่อย

หลุม 4 เป็นหลุมพาร์ 5 ระยะ 418 หลา ไดรฟ์ไปซุกป่าด้านซ้ายมือ แบบว่าตีโด่งจัด แล้วลมต้านพัดสวนทางไปด้านซ้าย หอบลูกจากที่ซ้ายอยู่แล้ว ให้ซ้ายเข้าไปอีก ตีออกมาเบาๆ ด้วยเหล็ก 5 จากนั้นใช้ไฟร์เวย์ 5 จากหมุดระยะ 200 ไปอยู่ข้างกรีน พอดีเจองู เลยปล่อยให้เลื้อยเล่นๆ ไปก่อน กว่าจะเลื้อยข้ามไปได้ น่าจะรอกว่า 5 นาที เราชิปแป้กเลย เหลือระยะพัตอีกเกิน กว่า 30 ฟุต เซ็งเลยอ่ะ งานนี้เลยเจอไปซะ 3 พัต ออกดับเบิ้ลโบกี้เลย ... งานนี้ โทษงูไปเต็มๆ อีกแล้วครับท่าน

หลุม 5 เป็นหลุมพาร์ 4 ระยะ 320 หลา หลุมนี้ไดรฟ์โอเคนะ เข้าไปในดงต้นไม้ด้านซ้าย ยังไม่ข้ามถนนไป ตอนแรกดูเหมือนแย่ แต่มีช่องให้ตีออกมาได้ ระยะ 120 หลา ตีด้วยเหล็ก 8 ไปออน แล้วทำ 2 พัต ได้พาร์ไป

หลุม 6 เป็นหลุมพาร์ 3 ระยะ 130 หลา ตีตามลม เลยเรียกแค่เหล็ก 8 แต่สงสัยตีนิ่มไปหน่อย เลยไปตกขอบกรีนด้านหน้า ชิปเข้าไปใกล้หลุม ทำพัตเดีย ได้พาร์ไปแบบขาสั่นๆ อีกเช่นเคย

หลุม 7 เป็นหลุมพาร์ 4 ที่ในสกอร์การ์ด เขียนไว้ว่า อยู่ที่ระยะ 284 แต่ดูจากที่ตัวเองตี แล้วเค้าเพิ่งเปลี่ยนตำแหน่งหมุดใหม่ มันน่าจะอยู่ในระยะเดียวกันกับหมุดเหลือง คือ ประมาณ 360 หลา เพราะเราไดรฟ์หลุมนี้โดนเต็มมากๆ ลูกไปหยุดอยู่ที่หมุดระยะ 150 (ไดรฟ์ได้ 210 หลา) ต่อด้วยเหล็ก 5 ลูกข้ามน้ำไปตกอยู่หน้ากรีน ด้านซ้ายมือ ชิปเข้าไปออนไกล้หลุม ทำหนึ่งพัต ได้พาร์ไปอีกตามระเบียบ

หลุม 8 เป็นหลุมพาร์ 5 ระยะ 449 หลา ไดรฟ์เป๋ไปทางซ้ายแบบสุดๆ ช็อต 2 ตีด้วยแฟร์เวย์ 5 เป๋ไปทางขวา เหลือระยะอีกประมาณ 125 หน้าสูงกว่าเท้า เลยเลือกเหล็ก 7 เข้าไปออนขวาธง แต่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำถึง 3 พัต แย่เลยอ่ะ

หลุม 9 เป็นหลุมพาร์ 4 ระยะ 330 หลา ลูกนี้ไดรฟ์ได้ดีมากๆ ตีต้านลม แต่ได้ระยะสุดๆ น่าจะได้ระยะประมาณ 200 กว่า ช็อต 2 ตีขึ้น ระยะประมาณ 140 (ระยะจริงประมาณ 130 แต่ลมสวน และทางขึ้น) เลยใช้เหล็ก 7 แบบว่ากลัวตีทะลุ ออนล่าง ธงหลัง ... เสียระยะเลยเรา ทำ 2 พัต ได้พาร์ไป

จบงานนี้ คะแนนเลยออกมาอย่างสวยงาม กว่าที่เคยได้ คือ 41 ที่สำคัญ การบันทึกแบบนี้ ช่วยให้เรารู้ว่า เรามีจุดเด่น และจุดด้อยตรงไหน และระยะที่เห็นกับการตีจริงควรเป็นเท่าไหร่ ระยะที่อยู่ในป้าย ส่วนใหญ่ไม่ใช่ระยะจริง เพราะพื้นที่จริง บางครั้งขึ้นเขา บางครั้งลงเขา แล้วทิศทางลมก็มีผลต่อระยะของลูกเช่นกัน แล้วยิ่งมาเจอกับความไม่แม่นระยะของเราเข้าอีก ก็จบเห่เลย...

ตอนนี้ ระยะการตีของเหล็กต่างๆ ของเรา มีรายละเอียดดังนี้

หัวไม้ 1 ตีได้ระยะ 190-200 หลา (อาจมีไกล หรือสั้นกว่านี้บางโอกาส)
หัวไม้ 5 ตีได้ระยะ 170-180 หลา
หัวไม้ยูทิลิตี้ 5 ตีได้ระยะ 150-160 หลา
เหล็ก 5 ตีได้ระยะ 140-150 หลา
เหล็ก 6 ตีได้ระยะ 130-140 หลา
เหล็ก 7 ตีได้ระยะ 120-130 หลา
เหล็ก 8 ตีได้ระยะ 110-120 หลา
เหล็ก 9 ตีได้ระยะ 100-110 หลา
เหล็ก P ตีได้ระยะ 85-100 หลา
เหล็ก A ตีได้ระยะ 75-85 หลา
เหล็ก S ตีได้ระยะ 10-75 หลา

ชุดเหล็กที่ใช้ คือ Callaway X-20 Lady ก้าน กราไฟต์



Create Date : 11 พฤศจิกายน 2554
Last Update : 11 พฤศจิกายน 2554 13:40:24 น.
Counter : 786 Pageviews.

0 comments

I_am_Nin
Location :
Glasgow  United Kingdom

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



สวัสดีค่ะ ท่านผู้มีอุปการะคุณทุกท่าน... ทางเว็บของเรามีความยินดีเป็นอย่างยิ่ง ที่จะต้อนรับทุกท่านเข้าสู่บล็อกส่วนตัวของหนูหิ่นค่ะ(ราวกับว่า ประชาสัมพันธ์ห้างมาเอง)

โดยส่วนตัวแล้วเป็นคนที่มีอุปนิสัยสนุกสนานร่าเริง รักการอ่านทุกประเภท ชอบท่องเที่ยว (ไม่รักสัตว์ ไม่รักเด็ก เพราะไม่คิดจะเป็นนางงาม อิอิ)... ส่วนใหญ่ก็ไปเที่ยวตามแต่กำลังทรัพย์ ชอบเที่ยวไปยังแหล่งท่องเที่ยวธรรมชาติต่างๆ

... หน้าที่การงานตอนนี้ ก็หลบเลี่ยงจากความวุ่นวายของงานการที่ทำอยู่ มาเป็นนักเรียนอีกครั้งหนึ่ง (อยู่ดีไม่ว่าดี มาหาหงอกใส่หัวจนได้) ตอนนี้ก็มาเรียนต่ออยู่ที่เมืองผู้ดีค่ะ

** เพื่อป้องกันการสับสน หนูหิ่นขอแจ้งให้ทราบว่า ชื่อหนูหิ่นที่ใช้ในบล็อกนี้ ไม่มีความเกี่ยวข้อง หรือเป็นบุคคลคนเดียวกันกับหนูหิ่นที่เป็นนางเอกหนังแต่อย่างใด ชื่อนี้ถูกใช้เพื่อสื่อสารกับพี่น้องและผองเพื่อน... ที่ได้เรียกขานเรามาตั้งแต่หนูหิ่นยังเป็นส่วนหนึ่งของมหาสนุก... (สิบปีที่แล้ว) ... ก็ว่าตัวเองหน้าตาดีพอประมาณนะ ไม่รู้ว่าทำไมตอนที่พี่เค้าหาคนไปแสดงละคร (ถ่ายสไลด์ ประกอบละคร) เค้าถึงได้ตั้งใจเลือกเราก็ไม่รู้... เลยถือโอกาสใช้ชื่อหนูหิ่น ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา... แล้วที่ใช้ชื่อเป็น... แล้วหนูหิ่น ก็โกอินเตอร์... เพราะว่า ในที่สุดก็ได้มาเรียนต่อนั่นเอง (ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะได้อยู่บนเกาะนี้รวมเวลาเกือบหกปีแล้ว...) สุดท้ายนี้..ขอได้รับความขอบคุณจากผู้อ่านทุกท่านที่สนับสนุนงานเขียน (ในบล็อกนี้) ของหนูหิ่นเสมอมาค่า...