<<
มีนาคม 2552
 
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
26 มีนาคม 2552
 
 

บทเรียนราคาแพงเมื่อเราใจดีกับนักเรียนมากเกินไป

ตลอดสามปีที่ได้มาเป็นครูพิเศษหรือพาร์ทไทม์ ผมได้เห็นประสบการณ์ที่ทั้งดีและไม่ดีที่ได้จากการสอนหนังสือ วันนี้ผมอยากจะพูดถึงประสบการณ์ด้านลบที่ผมได้รับจากการสอนหนังสือ เป็นประสบการณ์ที่เกิดจากความผิดพลาดของตัวผมเอง

เมื่อเริ่มแรกที่เป็นครูสอนหนังสือผมมีอาการตื่นเต้นมากเกินไปในการสอน ทำให้การสอนไม่ได้ผลตอบรับที่น่าพอใจ บุคลิกที่นับได้ว่าเป็นข้อเสียของผมอย่างหนึ่งก็คือผมเป็นคนที่ใจดีเกินไป ผมไม่ชอบขึ้นเสียงกับใครนัก เมื่อใดที่ทำผมมักจะกลับมานั่งทบทวนรู้สึกผิดอยู่คนเดียวเงียบ ๆ เพราะผมไม่ชอบอากัปกิริยาของตัวเองที่แสดงกับคนอื่น จากพื้นฐานทางความคิดของตัวเองในลักษณะนี้ทำให้น้อยครั้งนักที่ผมจะตักเตือนเด็กด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

ตอนแรกผมมองว่าการเป็นครูที่ใจดีนั้นไม่ใช่เรื่องเสียหายแต่อย่างใด ตรงกันข้ามผมมองว่าเด็กพอใจที่ได้เจอครูแบบนี้ ตัวผมเองก็พอใจที่เด็กชอบและก็ดูจะตั้งใจเรียนกันดี ผมต้องใช้เวลาถึงสามปีกว่าจะตระหนักได้ว่าตัวเองได้ทำผิดพลาดอย่างมหันต์

ความผิดพลาดนั้นคืออะไร ผมเชื่อว่าคนเป็นครูที่มีประสบการณ์คงจะเข้าใจได้ และพ่อแม่ที่เลี้ยงลูกเป็นก็ย่อมจะเข้าใจได้ไม่ยากเช่นกัน

ธรรมชาติของมนุษย์ย่อมเอาความพึงพอใจของตนเองเป็นที่ตั้ง สิ่งนี้ขัดแย้งกับกฎระเบียบที่มนุษย์สร้างขึ้นมาเพื่อควบคุมพฤติกรรมของตนเอง เด็กนักเรียนทุกคนก็มีพื้นฐานทางความคิดที่แตกต่างกันไปแต่จุดที่เหมือนกันก็คือพวกเขาไม่สามารถบังคับตนเองให้อยู่ในกฎระเบียบได้ตลอดเวลา และแม้ว่าในตอนแรก ๆ พวกเขาจะดูตั้งใจเรียนกันดีแต่พอเวลาผ่านไปได้เพียงแค่เทอมเดียวพวกเขาก็ปล่อยธรรมชาติของเด็กในตัวออกมา ไม่สนใจเรียนมากขึ้น ชอบแหกกฎ ไม่ฟังที่ผมสอน และที่สำคัญพวกเขาไม่กลัวผมเลย

ความกลัวใช่ว่ามีแต่ด้านลบ ด้านบวกของมันก็มีอยู่เหมือนกันโดยเฉพาะกับเด็ก ๆ ผู้เฒ่าผู้แก่มักสอนให้เด็ก ๆ กลัวเรื่องผีหรือเรื่องลึกลับต่าง ๆ ก็เพื่อปรามความประพฤติของเด็ก ๆ ไม่ให้ซนจนเกินไป

แม้ว่าในปัจจุบันความกลัวครูของเด็กนักเรียนจะลดน้อยถอยลงไปไม่เหมือนสมัยเมื่อราวสิบยี่สิบปีก่อน แต่ครูที่มีบุคลิกที่ดูดุ ไม่โอนอ่อนแต่แข็งหรือมีบุคลิกดูไม่เป็นมิตรยังพอจะข่มนักเรียนได้บ้าง

แต่สำหรับครูที่แทบจะไม่เคยดุเลยอย่างผมนั้น แน่นอนว่าเด็กจะไม่มีทางกลัวเพราะผมได้แสดงความเป็นมิตรกับพวกเขามากเกินไปแล้วนั่นเอง

สิ่งที่ผมได้สัมผัสมาก็คือเด็กพวกนี้ไม่ใช่ว่าไม่มีจิตสำนึกเรื่องผิดชอบชั่วดีหรอกนะครับ พวกเขามีสิ่งนี้อยู่ในตัวหากแต่ว่าถ้าเราไม่เน้นย้ำอยู่ตลอดเวลามันจะค่อย ๆ ถูกฝังลงไปในใจของพวกเขาเรื่อย ๆ จนชินชากับการทำผิดไปในที่สุด

ผมเลยกลายเป็นครูที่ไม่มีอำนาจใด ๆ ต่อตัวนักเรียนนอกจากมาทำหน้าที่สอนและให้คะแนนเท่านั้น แน่ละว่าผมรู้สึกผิดหวัง ผมไม่ได้ผิดหวังกับนักเรียนแต่ผมผิดหวังกับตัวเองที่ไม่สามารถคุมนักเรียนได้เลย

บุคลิกที่ผมแสดงออกกับนักเรียนไปนั้นเป็นธรรมชาติของตัวผม ความเป็นคนใจดีและคุยสนุก แต่มันกลับให้ผลร้ายกับผมซะเองเพราะถ้าผมจะกลับมาว่านักเรียนนั้นก็กลายเป็นว่าผมกำลังฝืนทำในสิ่งที่ไม่ใช่ตัวเองและนักเรียนก็จับจุดตรงนี้ได้เป็นอย่างดีด้วยเหตุนี้ไม่ว่าผมจะทำอย่างไรพวกเขาก็ไม่ได้ฟังผมมากขึ้นกว่าที่เป็นอยู่นัก

ที่แย่กว่านั้นคือผมใช้เวลาสามปีที่จะตระหนักถึงความจริงข้อนี้ ก่อนหน้านี้ผมมักมองข้ามปัญหาไปโดยคิดว่าเด็ก ๆ ก็แบบนี้แหละ คุมยาก คุมไม่อยู่ แต่ความจริงคือทุกอย่างอยู่ที่เรา อยู่ที่ครู และอยู่ที่ผู้ใหญ่ทุกคน

ตอนนี้ผมพอเข้าใจแล้วว่าทำไมเราต้องปราบเด็ก ต้องตักเตือน ต้องดุหรือแม้แต่ต้องตีพวกเขา การลงโทษนั้นสมควรจะมีแต่ต้องมีขอบเขต ทุกอย่างไม่ว่าชมหรือตักเตือนก็ต้องมีความพอดี หากแต่ปัจจุบันนี้ความพอดีเหมือนไม่มีที่อยู่ เด็กมองอย่างหนึ่ง ครูมองอย่างหนึ่ง แต่ที่แย่กว่าคือผู้ปกครองของเด็กก็มองไปอีกทางหนึ่ง

โดยส่วนตัวผมรู้ว่าควรทำอย่างไรมากขึ้น แต่ก็ยังไม่อาจบอกได้ว่าผลลัพธ์จะออกมาดีหรือไม่ แต่ผมต้องเตือนตัวเองว่าอย่าใจดีมากเกินไปและต้องสอนให้นักเรียนเข้าใจกฎระเบียบมากขึ้น กับเทอมใหม่กับนักเรียนใหม่ ส่วนนักเรียนที่เคยเรียนกับผมมาผมก็ต้องเล่นกับเขาน้อยลงและมีสมาธิกับการสอนมากขึ้น

บทเรียนราคาแพงนี้สอนให้ผมเข้าใจถึงสิ่งที่คนสมัยก่อนทำกันมา สมัยที่ผมเป็นนักเรียนผมก็ไม่ชอบหรอกกับการถูกลงโทษ แต่เมื่อเราทำผิดเราก็ต้องยอมรับว่าผิด และการยอมรับผิดทำให้เรารู้จักรับผิดชอบและขอบเขตของการกระทำ น่าเศร้าที่ทุกวันนี้เด็ก ๆ ไม่สำนึกในจุดนี้ขณะที่พ่อแม่ก็ปกป้องลูกของตัวเองมากเกินไป ทำให้คุณภาพของเด็กในทุกวันนี้น่าเป็นห่วงมากขึ้น แม้เด็กดี ๆ จะยังมีอยู่ แต่โดยภาพรวมแล้วก็เหมือนน้ำในลำคลองทุกวันนี้ที่มีแต่จะเน่าเสียลงเรื่อย ๆ แม้น้ำดีจะยังมีอยู่แต่สีของน้ำก็ไม่ชวนน่าดื่มน่าใช้เหมือนในอดีตเสียแล้ว





 

Create Date : 26 มีนาคม 2552
2 comments
Last Update : 26 มีนาคม 2552 21:49:53 น.
Counter : 1620 Pageviews.

 

อารมณ์เดียวกันเลยครับ

สอนเด็กนี้สอนยากชมัด ปรามอะไรไม่ค่อยฟัง (ก็ไม่กลัวนิน่า) บางทีรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นหัวหลักหัวตอเลยอ่ะครับ

 

โดย: โจโฉ IP: 124.120.3.182 14 เมษายน 2552 19:54:46 น.  

 

อ่านเรื่องของคุณครู แล้วนึกถึงสมัยเรียนเลย ..

ตอนเป็นเด็ก ก็เคยไม่เชื่อฟังคุณครูบ้างเหมือนกันนะ ..

.
.

ตอนนั้น ครูคนนั้นเป็นครูมาใหม่ ประมาณว่าเพิ่งจบมา ก็ยังไม่มีประสบการณ์ ดูแล้วสอนไม่ค่อยเป็น .. พูดวกวนฟังไม่เข้าใจเลย .. พวกเราในฐานะนักเรียน ก็เลยพากันต่อต้านด้วยวิธีต่างๆ เช่น ไม่ค่อยฟัง ไม่ค่อยตอบเวลาที่ครูถาม ( ดูแล้วไม่ค่อยดีเลยเนอะ )
.
.

แต่พอนานวันไป เหตุการณ์มันก็เปลี่ยนไปนะ
เพราะความพยายามของคุณครูคนนั้น ที่พยายามจะแก้ไขตัวเอง ในข้อที่มองแล้วเห็นว่าบกพร่อง

พยามยามสอน เด็กไม่เข้าใจ ก็พยายามย้ำอยู่อย่างนั้น เอาใจใส่การสอนอยู่ตลอดเวลา

.
.

จากเมื่อก่อนที่พวกเรามองว่า น่าเบื่อ .. ความรู้สึกมันก็เปลี่ยนไป กลายเป็นว่า .. เราแพ้ใจคุณครูกันซะอย่างนั้น

.
.


ทั้งนี้ ก็อยากจะเล่าให้ฟังอ่ะจ้ะ

ว่า อะไรๆ ก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับความพยายามนะจ๊ะ
.
.

ขอให้คุณครูอย่าเพิ่งท้อนะ .. สู้ๆต่อไป
แนวคิดของคุณครูเริ่มมาถูกทางแล้ว ..
(รักวัวให้ผูก รักลูกให้ตีเนอะ)

แต่ คุณครูต้องอย่าลืม การที่เราจะให้ใครอยู่ในโอวาท ไม่ใช่ว่า จะต้องใช้แต่พระเดชนะคะ พระคุณก็ต้องควบคู่กันไป
ขอให้คุณครูใช้ทั้งสองอย่าง อย่างพอเหมาะพอดีนะคะ

.
.

เป็นกำลังใจให้นะคะ คุณครู

 

โดย: แมงป่องไร้พิษ 27 พฤษภาคม 2552 23:52:20 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

 

Mr.Learning
Location :
นนทบุรี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




บางครั้งคนเราก็มีความคิดอยู่ในสมองมากเกินไป บางครั้งบางคราวก็ปลดปล่อยมันออกมาให้คนอื่น ๆ รู้จักตัวเราเสียบ้างน่าจะดี
[Add Mr.Learning's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com
pantip.com pantipmarket.com pantown.com