Me and นิยาย Vampire

อ่านนิยายแนวแวมไพร์มามากพอควร หลักๆก็คือ Vampire Chronicle ของเจ๊ Rice แก กับ Dark Hunter ของเจ๊ Sherrilyn Kenyon อ่อ แล้วก็ ชุด Black Dagger Brotherhood ของ J R Ward ประปรายก็มีบ้างที่จำไม่ได้ว่าใครเขียน ของไทยก็มีนะแต่ไม่ปลื้มมากเท่าของนอก (หน้าเลว)

เพราะอ่านมากก็เลยไม่รู้สึกปลื้มบางเรื่อง อย่าง Twilight ซึ่งอ่านไปได้หน่อยก็ต้องวาง นึกดีใจที่ไม่เสียเงินซื้อเพราะยืมเพื่อนมา ตั้งแต่เห็นฉบับแปลไทยแล้วก็เมินมาตลอด แต่ชอบใบปิดหนัง ดูสวยดี

แต่เนื้อเรื่อง....ไม่ค่อยได้ใจ อาจจะเพราะนางเอกถูกเขียนมาเพื่อ "ถูกเกลียด" และพระเอก "อยู่มานานแต่ไม่ได้ช่วยให้ฉลาดขึ้นเลย" ตามความเห็นเรานะ ซึ่งอันหลังก็เป็นเรื่องปกติแหละ หลายๆเรื่องก็มี แต่ไม่มีในสามซีรีย์หลักที่เราอ่าน โดยเฉพาะอันแรก ยิ่งอยู่นานมันยิ่งเขี้ยว และโหด

ไหนๆก็ไหนๆ มาพูดถึงความแตกต่างของ Vampire ในนิยายสามเรื่องหลักที่เราชอบดีกว่า

Vampire ของเจ๊ แอน ไรซ์
- เป็นพวกที่งดงามตลอดกาล หรืออย่างน้อยก็หลายร้อยหลายพันปี ยิ่งอยู่นานยิ่งแข็งแกร่ง แต่ก็ขึ้นอยู่กับว่าใครเป็นคนมอบพลังให้ด้วย
- เป็นพวกห่วงรูปลักษณ์
- มองเห็น ได้ยินสรรพสิ่ง สรรพเสียงต่างๆ มองโลกต่างจากคน ราตรีนั้นงามเสมอ พลังพิเศษขึ้นอยู่กับชั่วโมงบิน และความสามารถส่วนตัว
- เป็นพวกกระหายความสำราญ แต่เพราะไม่มีเลือด....เลยไร้สมรรถภาพทางเพศ
- เป็นพวกที่เหงา แสวงหาคู่ชีวิตที่จะร่วมทางกันไปตลอดเส้นทางอมตะ เพศเดียวก็ได้ ต่างก็ได้ แล้วแต่จะพอใจ
- เกิดจากคำสาปของเทพโบราณ เป็นความซวยของคนสี่ห้าคน
- ร่างกายจะคงที่ตอนที่ตาย แม่หนูคลอเดียกลายเป็นแวมไพร์ตอนยังเด็กมาก ผ่านไปหลายสิบปีหล่อนก็ตัวเท่าเดิม แต่จิตใจและสมองไปไกลแล้ว
- วิธีการเปลี่ยนคือ โดนกัด จากนั้นภายในเวลาก่อนวันต่อไปต้องได้ดื่มเลือดของแวมไพร์ตนอื่น (จะตนใดก็ได้)
- ข้อแม้...แน่นอนว่าห้ามโดนแสง เผาก็อาจจะตายแต่ไม่แน่ ตัดหัวถึงจะชัวร์ ถ้าบาดเจ็บก็รักษาด้วยการดื่มเลือด สิ่งที่ฆ่าได้ชัวร์ๆก็คือ เลือดหยดสุดท้าย (ดังนั้นจะไม่ดื่มเลือดเหยื่อจนตาย แต่จะเหลือไว้นิด แต่ใช่ว่าเหยื่อจะรอด)


Vampire ของ เจ๊ เชอริลีน เคนยอน
- จุดกำเนิดคือ ความเห็นแก่ตัวของเทพีกรีกเมื่อนานมาแล้ว พยายามที่จะรั้งตัวคนที่รักเอาไว้หลังจากเธอเป็นสาเหตุให้เขาตาย
- งานหลักคือกองกำลังพิทักษ์มนุษย์จากดีมอน (ซึ่งเป็นเผ่าพันธุ์ต้องสาปที่เกิดจากโทสะของเทพกรีก เอาเป็นว่ากำเนิดมันก็ร่วมๆกันแหละ)
- เรียกว่า Dark Hunter มีอยู่จำนวนหลักพัน DH คนแรกคือ แอชรอน ซึ่งเป็นหัวหน้า DH ด้วย สมาชิกมีทั้งชายและหญิง
- วิธีการเป็น...เป็นคนที่ตายเพราะถูกทรยศแล้วเรียกหาการแก้แค้น เทพีอาร์ทีมิสจะมาปรากฏกายแล้วคืนชีพให้ คนคนนั้นมีเวลา 24 ชม.ในการแก้แค้น (จะทำหรือไม่ก็ได้) จากนั้นจะต้องมอบวิญญาณให้นาง ทำงานให้นาง แอชรอนจะมาช่วยฝึกฝนให้
- เลือดมนุษย์ และดีมอนเป็นพิษต่อ DH เนื่องจากการดื่มเลือดเป็นการถ่ายเทพลัง หากไม่ตั้งกฏป้องกันอันนี้ไว้ DHไปดื่มเลือดใครเข้าอาจทรงพลังเกินจนเกิดปัญหา ดังนั้นจึงโดนสาปให้ตายเพราะเลือด
- แพ้แสงแดด เพราะอะพอลโลเกลียด อีกทั้งเป็นการทำให้เท่าเทียมกับพวกดีมอนด้วย พวกที่รอดจากแสงได้ก็คือคนที่เดิมเป็นเวอร์ฮันเตอร์ (เป็นสัตว์ร่างคน) ที่เวลาคืนร่างสัตว์จะพออยู่ในแสงได้ แต่อ่อนแอ
- ห้ามกลับไปเจอครอบครัวเดิม ในรายที่เป็นพวกอายุยืน หรืออมตะอยู่แต่เดิม (มีเทพด้วย) ก็เลี่ยงลำบากจริงๆ แต่ก็มักจะไม่กลับไปเจอ
- ห้ามมีสัมพันธ์เกินหนึ่งครั้งกับผู้อื่น เพื่อป้องกันการผูกมัด นอกจากนี้ยังเป็นหมันกันด้วย
- เลิกเป็นได้ถ้าเจอรักแท้ จะได้วิญญาณคืน และสามารถดำเนินชีวิตครอบครัวได้ปกติ แต่ก็จะหมดอายุขัยตามกาลเวลา
- รวยเพราะอาร์ทีมิสจ่ายค่าจ้าง
- หน้าตาดี เพราะอาร์ทีมิสก็เลือกมากเหมือนกันนะ
- ไม่จำกัดเพศ ชาติ พันธุ์


Vampire ของเจ๊ Ward
- สาขาหนึ่งของ Homosapien ที่แยกออกมา
- ดื่มเลือด แต่ไม่ทำให้ใครติดเชื้อแวมไพร์หรอก เลือดคนให้พลังงานต่ำเลยไม่เป็นที่นิยม
- ต้องดื่มเลือดของแวมไพร์ด้วยกันที่เป็นเพศตรงข้าม สำหรับคนที่ยังไม่มีคู่ก็จะดื่มจากเพื่อนหรือญาติ คนที่แต่งงานแล้วก็จะดื่มจากคู่ของตน
- เป็นแวมไพร์โดยกำเนิด ที่อายุต่ำกว่า 25 จะมีร่างกายอ่อนแอ แต่อยู่ในแสงสว่างได้ เพศชายจะตัวเล็ก ผอม ปราศจากสมรรถภาพทางเพศ พอถึงช่วงเวลาเปลี่ยนร่างจะมีร่างกายกำยำ สูงใหญ่ ยิ่งคนที่มาจากชนชั้นนักรบจะยิ่งแข็งแรง
- ความร่ำรวยอยู่ที่สมบัติเก่า และการงาน
- อัตราการเกิดต่ำ เพศหญิงสามารถให้กำเนิดลูกได้ทุกๆสิบปี แฝดไม่ค่อยมี
- อัตราการตายของทารกสูง การตายระหว่างคลอดสูง
- มีลักษณะความผูกพันพิเศษระหว่างเพศเดียวกันด้วยนะ (นิยายของเจ๊แกนี่แอบวายอย่างรุนแรง)

ก็มีมาด้วยประการละฉะนี้ ครอก (กลับไปป่วยต่อ)