ไดวันนี้ยาวหน่อยนะคะ เพราะรวมมิตร

เนื่องจากลักไก่ไม่ได้อัพไดมานานมากๆฮ่ะ

จากที่จะอัพลูกสาวครบ 14 เดือน จนบัดนาว

ครบรอบวันเกิดของตัวเองก็แล้ว

ครบรอบหนึ่งปีที่คุณตาคุณยายมาเยี่ยมก็แล้ว

แล้วๆๆ วันเสาร์หน้า คุณลูกขาจะครบ 15 เดือนเต็ม

เลยได้เวลาเงยหน้าออกจากฟาร์มมาอัพเดทเสียที

เพราะมีคนแอบไปกระซิบแล้วว่า มาอัพไดได้แล้วคุณ คริกๆ



สองสามเดือนที่ผ่านมา คิอาร่ามีพัฒนาการในระดับที่เรียกว่า ซนขั้นเทพ

คือเรื่องปีนป่าย แม่ต้องยอมแพ้เลยค่ะ เพราะว่าเอาไม่อยู่จริงๆ

ขนาดที่ว่าดูทีวีเต้มตามเพลงกับพื้นไม่ได้น่ะ ต้องปีนขึ้นไปเต้นบนโต๊ะ

รถเข็นที่อุตส่าห์เอากั้นไว้ ไม่ให้ปีนมาเอาของปาป้าบนโต๊ะคอมพ์ไปเล่น

จะเหลือเหรอคะ คิอาร่าก็สามารถดึงมันตั้งกะซีดี

ยันกล้องพร้อมสายโหลดลงมาเล่นได้

เท่านั้นยังไม่พอ อะไรก็ตามในระยะเอื้อม

เอ่อ ต้องเรียกว่าเขย่งปลายเท้าถึง เช่น กระเป๋าสะพายของแม่

ก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะรอดเงื้อมมือไปได้ล่ะ สอยลงมาสะพายมันรอบบ้านเลย

ส่วนเรื่องบันได ตอนนี้หมดห่วง เพราะแม่เอากล่องมากั้น จ้างให้ก็ดึงไม่ไหว

เลยทำได้แค่นั่งหน้ากระไดแล้วดึงของเล่นมาเล่นตรงนั้นแทน ฮ่าๆ

แต่มีอย่างนึงที่แม่กับปาป้าแสนจะภูมิใจคือ คิอาร่าเป็นเด็กที่มีความสุข

ไม่ว่าจะกับตัวเองหรือทำให้คนรอบข้างได้มีความสุข หัวเราะไปกับหนูด้วย

แต่ยังทำให้คนไกลอย่างคุณยายคุณตาชื่นหัวใจ

ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงตามสาย และได้ดูรูปถ่ายที่แม่ส่งไปให้ด้วย





คิอาร่าเป็นเด็กสุขภาพดี แข็งแรง ช่างคุย ช่างเลียนแบบ

ไม่ว่าจะเป็นเดินเอามือไพล่หลังข้างนึงแบบคุณปู่

กระแอมไอเหมือนแม่กับปาป้า เต้นเลียนแบบทีวี

หรือแม้แต่พูดตามคำสั้นๆ คิก็ทำได้ ตัวอย่าง นี่แน่ะ พูดได้ครั้งนึงชัดมาก

บ้ายบาย ก็จะออกไปทาง ด๊าดาย ขอบคุณค่ะ ยาวไป ต้ะ คำเดียวพอ

หนูเป็นเด็กที่เรียกว่า แอคทีฟเข้าขั้น แต่คงเป็นเพราะวัยด้วย

คือไม่อยู่นิ่งทั้งวัน เล่นๆๆ จนกว่าจะหมดแรง

แล้วต้องมาซบมากอดกันจนหลับไป ไม่เว้นแม้แต่ทุกเช้าตรู่(ตีสี่ตีห้า)

ก็ต้องร้อง ขอมานอนเบียดกันสามคน (มันอุ่นใช่มะลูก)

การได้ออกไปวิ่งเล่นนอกบ้าน หรือที่สนาม ก็ยังเป็นกิจกรรมโปรดของหนู

เพราะหนูได้ปลดปล่อย ได้ใช้พลังงานเต็มที่



แต่ตอนนี้ อากาศดี๊ดี หน้าร้อนแสนสุขของเรา มันจากไปเราไปแล้วสิลูก

อากาศขมุกขมัวเข้ามาแทนที่ พร้อมความหนาวเย็นและฝนโปรย

คิอาร่าก็เลยไม่ค่อยได้ออกไปข้างนอกเท่าไหร่

เวลาออกไปไหนก็ต้องดูฟ้าฝน แล้วก็กลับมาอุ่นหน้าฮีทเตอร์กับแม่แทน

กลับมาเข้าเรื่องของแม่มั่งนะลูกนะ



วันที่ 26 กันยายน 2009

เราสามคนยกขบวนกันไปเที่ยวทะเลที่อุสเต็นเดอะ

ส่งท้ายอากาศดีวันสุดท้าย ไปเดินเล่นรับลมทะเล



กินอาหารทะเลร้านริมทาง กินหอยทะเลที่เค้าเรียก วูลล็อค

พาคิอาร่าไปวิ่งบนทราย ที่ไม่ค่อยละเอียดเท่าไหร่

เดินเฉียดถนนช้อปปิ้ง ได้รถเข็นซุปเปอร์เด็กเล่นให้คิคันนึง



แล้วก็เดินกลับสถานีกันอย่างรวดเร็วเพราะจะได้ทันรถไฟ

เพื่อแวะสถานีเซ็นต์ปีเตอร์จองตั๋วรถไฟยูโรสตาร์ไปลอนดอน

รอคิวนานมากๆ เพราะมันมีโปรโมชั่นของนสพ.

จองตั๋วยูโรสตาร์ในราคาเกือบครึ่ง

สุดท้ายก็ได้ตั๋วมารอในมือเรียบร้อย รอวันเดินทางเท่านั้นเอง



วันที่ 9 ตุลาคม 2009

ทริปลอนดอนแรกในชีวิตของหนู

ครั้งแรกที่แม่ไปลอนดอนกับปาป้าคือ เดือนกรกฏาคม ปี 2008

ตอนนั้นคิอาร่ายังนอนอยู่ในพุงแม่เลยล่ะลูก

แต่ถึงจะอุ้ยอ้าย เดินลำบากขนาดไหนแม่ก็บ่ยั่น

รอบนี้หนักกว่าเดิมเพราะไม่ได้แบกพุงล่ะ

แต่แบกคิอาร่าพร้อมรถเข็นด้วยสิ เรียกว่ากลับมาบ้านปวดไปทั้งตัว

ทริปนี้แม่อยากจะค้างมากๆ เพราะอยากจะไปบาธ ไปเจอน้าอ้ำ ป้าเชอร์รี่

เอาเข้าจริงปาป้าบอกไม่ค้างนะ ฝันเลยสลายในพริบตา

ยิ่งปาป้าบอกว่าไปกลับวันเดียว แม่ก็กลืนน้ำลายทำตาปริบๆแล้วสิ

แต่ว่าไงว่าตามกัน



ถึงวันเดินทาง แม่ตื่นตั้งกะตีสี่ยังไม่ตีห้าดี

เพราะจะได้มาเตรียมตัวเองกับจัดการหนูก่อน

ปกติคิอาร่าตื่นก่อนเค้า แต่วันนี้ไม่สิ

แม่กับปาป้าเตรียมตัวเรียบร้อย หนูยังนอนอุตุอยู่เลย

ปาป้าบอกน่าตีจริงๆ ฮ่าๆ

ออกจากบ้านก็ดิ่งไปสถานีรถไฟ จับรถไฟเที่ยว 06:36น.ได้อย่างฉิวเฉียด

ลงรถที่สถานีบรัสเซลส์เซ้าท์ แล้วก็เดินเข้าไปเช็คอินเรียบร้อย

นั่งรอเวลาขึ้นขบวน พอถึงเวลาขึ้นรถ ปาป้าก็ไปเดินหาผู้จัดการขบวน

(เพราะลุงเออร์วินของหนูทำงานที่นั่น แต่วันนี้เป็นวันหยุด)

เพื่อขอเจรจาว่ามีที่ว่างชั้นหนึ่งไหม สรุปว่าได้

เราเลยได้หม่ำอาหารเช้าด้วยเลย แซนด์วิชที่ทำมาเลยเป็นหมันไป อิๆ

คิอาร่าก็เลยหม่ำไส้กรอกกับแม่เสียเต็มพุง

แถมเล่นๆแล้วเสียงดังด้วยนะ

ปาป้าก็ก่อกวนว่าถ้าคิอาร่ากวนแบบนี้ขากลับไม่นั่งชั้นหนึ่งแล้วนะ

แม่นะสบายอยู่แล้ว แต่รู้ว่าปาป้าน่ะไม่ไหวแน่นอน ชิ เลยเงียบๆไป

แม่เลยพาหนูออกไปเล่นตรงบันไดขึ้นกันสองคน

หนูก็จัดการปล่อยระเบิดให้ได้เปลี่ยนเพริ์สแต่วัน

เปลี่ยนเสร็จก็เล่นจนเจ็บตัวแล้วถึงหลับก่อนจะถึงสถานี St.Pancras Intl.

แค่ห้านาที แม่ล่ะปวดหัวจนต้องดมยาดม ชื่นจายย



ถึงสถานีซินท์แพนคราสตอนเก้าโมงเช้าโดยประมาณ

หรือสิบโมงเช้าที่เบลเยี่ยม(คุณปู่คุณย่านั่งมองนาฬิกาแล้วนึกถึงทั้งวัน)



ก็ลงไปขึ้น tube หรือ metro เพื่อไปยังจุดหมายแรกของเรา Greenwich

ไปยังจุดศุนย์กลางของเวลา สมใจแม่มันล่ะ อิๆ

เพราะตอนแรกปาป้าจะพาคิอาร่าไปดูทหารเปลี่ยนการ์ดกันที่วังบักกิ้งแฮม

นั่ง tube ลงสถานี Bank ต่อ DLR : Dockland Lights Railway

ไปลง Greenwich ได้ทั้งสองสถานีคือ Greenwich และ Cutty sark

ถ้าลงที่ Cutty sark จะใกล้เซ็นเตอร์ของกรีนนิชกว่าหน่อย

ขอแอบนินทาคุณประชาสัมพันธ์ใกล้ๆตู้ขายตั๋วของ tube Kingcross

ไอ้เราไม่ใช่คนถิ่น พอสามีถามข้อมูลเสร็จเลยถามไปว่า

ตั๋ว DLR ใช้กับ tube day pass ไหม?

เค้าก็บอกว่าใช้ได้ เพราะมันเหมือนกัน

แล้วแอบมีคุย(นินทา)กันข้างหลังด้วยนะ

ก็แหมเราไม่ใช่คนถิ่นนี่นาก็ต้องถามสิ

มาได้คำตอบก็ตอนที่ต้องเปลี่ยนขบวนว่า

มันต่างกันตรงใต้ดินกับบนดินเอง



กลับมาเข้าเรื่องต่อ

เราสามคนลงกันที่สถานี Greenwich แล้วก็เดินต๊อกๆ

ตามป้าย Royal observatory ไป ถึงหน้าประตู Greenwich park

สุดแสนจะประทับใจ เพราะปาร์คในลอนดอนส่วนใหญ่มันใหญ่มากๆ

ที่เบลเยี่ยมนี่ไม่ได้ครึ่งเลย แล้วก็บ่นกันสองคนว่า

เบลเยี่ยมน่าจะมีปาร์คใหญ่ๆแบบนี้มั่งง่า

แล้วก็เดินผ่านปาร์ค ขึ้นเนินไปจนถึง Royal observatory



เป้าหมายของเรา สวยมากๆๆๆ เพราะเป็นวิวแบบสุดลูกหูลูกตา

ทั้งใจกลางลอนดอนทางซ้ายและ O2 stadium ทางขวาแบบลิบๆ



แต่กว่าจะถึงขอบอกว่าเหนื่อย หอบ แฮ่ก เพราะทางเป็นเนินค่อนข้างชัน

คุณลุงเดินสวนมาแกเดินขากระเผลกพูดออกแนวขำๆว่า

All by myself ประมาณว่า ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน ฮ่าๆ

จากนั้นก็เดินเข้าไปด้านใน แต่ไม่ได้ถ่ายรูปกับ Bangkok line

เพราะว่ากรุ๊ปจีนมายืนออกันเต็มไปหมดเลย พอเราออกเค้าก็ออกพอดี

เลยเดินวนหาทางออกกัน แล้วเดินลงไปขึ้นรถกลับเข้าเมืองที่สถานี

จาก Cutty sark station สู่ Tower bridge

ก่อนไปสถานีแวะหม่ำแซนด์วิชที่ทำไปด้วย

แต่นั่งได้ไม่นานเพราะลมแรงมาก

ระหว่างนั้นปล่อยคุณลูกสาววิ่งเล่น ก็วิ่งซะจนเกือบลิบตา แถมไวมาก

แต่วิ่งไปวิ่งมา ล้มฮ่ะ กินดิน แม่ต้องไปโอ๋แล้วเอากลับมา





เดินต๊อกๆกันจากสถานี Shadwell เดินถามทางไปเรื่อยๆ จนเจอ Thames

พอเห็น Tower bridge ค่อยชื่นใจ ในที่สุดก็มาถึงจนด้ายยยย

ถ่ายรูปเก็บรายละเอียดริมทางไปเรื่อยๆจนถึง Tower hill

ระลึกความหลังสมัยคิอาร่ายังอยู่ในพุง มาสวีทกับปาป้ากันสองคน



แล้วก็ปล่อยคิอาร่าให้ลงเดิน ไม่สิ ลูกสาวอิชั้นก็วิ่งๆๆๆ

ต้องคอยไล่ตาม แล้วเครื่องบินทุกลำที่ผ่าน

เด็กน้อยก็ทำปากจู๋ร้องโอ้ๆ ชี้ไม้ชี้มือตื่นเต้นตามทุกที



แล้วก็ซื้อโปสการ์ดส่งไปให้คุณยายคุณตาก่อนต่อ tube

ไปลง Piccadilly เพื่อไปยังเป้าหมายหลัก Oxford street

เสียดายไมได้ช้อปอะไรติดมือมา ทั้งๆที่เจอเสื้อโค้ทสวยๆให้คิอาร่า

กับเสื้อไหมพรมให้ตัวเอง ปาป้าน่ะไม่ต้องถาม ปีนึงซื้อเสื้อผ้าหนเดียว

แล้วก็แวะร้านของเล่นชื่อดัง Hamley's สุดอลังการ

อยากได้ของเล่นสารพัดให้ลูกสาว แต่ว่าชิ้นนึงก็แบบว่าเหงื่อตกฮ่ะ

ตกเพราะไม่กล้าขอปาป้าตะหาก กลับมาซื้อที่นี่ละกันลูก



เดินวินโดว์ช้อปปิ้งไปท้องเริ่มร้อง เท้าเริ่มปวด เลยไปหาของกิน

ที่เดิม เจ้าเดิม โฟร์ซีซั่น พร้อมนัดน้องผึ้ง น้องที่ทำงานเก่ามาเจอกันด้วย

สามีถามทำไมต้องร้านนี้ เพราะมันดัง ไม่มีใครไม่รู้จักแน่นอนสิค๊า

ปาป้าหม่ำหมี่แห้งเป็ด แม่หม่ำหมี่น้ำเป็ด อิ่มแปร้ นึกว่าน้องผึ้งจะไม่มาแร้น

สุดท้ายจ่ายตังค์เสร็จจ๊ะเอ๋พอดี เลยได้ถ่ายรูป ได้คุยกันแป๊บนึง

แม่ได้บ๊ะจ่างกับขนมไหว้พระจันทร์กลับบ้าน ตอนแรกจะเอาสองลูก

แต่ปาป้าสะกิดซะก่อนว่า แพงอ่ะ ลูกละสี่เหรียญ ไส้มันเป็นทองเป่ายะ

แพงไปหน่อย แต่อร่อยมากมาย ส่วนบ๊ะจ่างก็อร่อยมากๆๆๆ

น้องผึ้งกับน้องจูนเดินมาส่งที่สถานี Leicester แล้วก็ขอตัวกลับไปช้อป

พร้อมของขวัญวันเกิดแม่เป็นรสบัสแดง (ที่ตกเป็นของคิอาร่าแน่ๆ)



แต่แม่ไม่ได้มีไรให้น้าผึ้งเลย เอาไว้มาเที่ยวจะพาไปเที่ยวไปหม่ำนะจ๊ะ

ระหว่างทางบน tube ก่อนถึงสถานีซินต์แพนคราส

แม่ก็เติมพลังด้วยซาลาเปาไส้หมูให้คิอาร่าไปตลอดทางจนหมดลูก

ปาป้ามาหาว่าเป็น junk food ซะงั้น ของดีนะยะ พูดงี้เดี๋ยวมีตบจูบ ก๊าก

พอถึงก็เช็คอินเรียบร้อย แล้วก็นั่งรอเรียกขึ้นขบวน



วันนี้คนเยอะพอสมควรคงเพราะวันสุดสัปดาห์

ทั้งขบวนไปปารีสและบรัสเซลส์คนนั่งรอเต็มโถงไปหมดเลย

ยิ่งตอนต่อคิวผ่านตม.ของฝรั่งเศส ยิ่งยาวไปใหญ่ เพราะมีเคสเป็นระยะๆ

พอผ่านไปได้ปาป้าก็ไปเจรจาเหมือนเดิม ได้นั่งชั้นหนึ่งพร้อมอาหารเย็น

ที่ปาป้าบอกว่าอร่อยกว่าเครื่องบินอ่ะ แถมมีแชมเปญด้วย

แม่ก็เลยแชมเปญแก้วกับไวน์ขาว แบบว่าเอาให้เปรมไปเลย อิๆ

ออกจากลอนดอนไม่ถึงสองนาที ฝนเทกระจาย ดีนะรอดมาได้

ส่วนคิอาร่าก็ซนตลอดทาง จนแบบว่าลุงข้างๆแกค้อนแล้วค้อนอีก

เพราะชั้นหนึ่งส่วนใหญ่จะนักธุรกิจ

ที่ต้องการความสงบและส่วนตัวเป็นส่วนมาก

มาเจอคิอาร่าคงแบบว่าปวดหัวกันไปเลย



ถึงสถานีบรัสเซลส์เซ้าท์ รอต่อรถไฟกลับเก๊นท์ประมาณยี่สิบนาที

คิอาร่าก็ไม่ยอมหลับ ขนาดกินนมจนพุงกางแล้ว

ถึงสถานีเก๊นท์ ฝนเทกระหน่ำ ดีว่ามีร่มและผ้ากันฝนของรถเข็น

ไม่งั้นสองแม่ลูกเปียกแหง๋มๆ ขึ้นรถปั๊บ คิอาร่าหลับป๊อก

สรุปว่า ปิดทริปนี้ได้อย่างสวยงาม และปวดขาไปหมดเช่นเดิม



วันที่ 11 ตุลาคม 2009

วันครบรอบวันเกิดของแม่ วันที่คุณยายของหนูได้ให้ชีวิตกับแม่

ให้แม่ได้ลืมตาขึ้นมาดูโลกใบนี้

แม่เลยโทรไปหาคุณยาย รับพรจากคุณยายของหนู

พร้อมกับรายงานความซนของคิอาร่าและทริปลอนดอนให้คุณยายฟัง

เท่านี้แม่ก็ชื่นใจ แถมคุณยายก็มีความสุขไปด้วยแล้วสิ

ส่วนคุณตา เป็นครั้งแรกที่คุณตาเอ่ยให้แม่ได้ยินว่า คุณตาคิดถึงคิอาร่า

เมื่อไหร่คิอาร่าจะมาหาตาสักที แม่เลยบอกคุณตาไปว่า

ไม่ถึงสองเดือนเราก็เจอกันแล้วนะคุณตา

แม่ว่าคงเพราะคุณตาท่านคงเหงา อยู่กับคุณยายสองคน

ลูกๆก็ไม่ได้อยู่ใกล้ๆ ก็ต้องมีอาการนี้อยู่แล้วเป็นธรรมดา

วันถัดมาคุณย่ากับคุณปู่มาอวยพรพร้อมช่อดอกไม้

แค่นี้แม่ก็มีความสุขมากมายแล้วลูก



วันที่ 12 ตุลาคม 2009

ครบรอบหนึ่งปีที่คุณตาคุณยายมาเยี่ยมและเข้าพิธีแบบไตส์ของหนู

เวลาปีนึงมันผ่านไปไวมากมาย ช่วงเวลาแห่งความสุขก็ผ่านไปไวเช่นกัน

12 october : Baptize Kyara & คุณตาคุณยายมาเยี่ยม#1



วันที่ 6 ตุลาคม 2009 : วันเกิดของน้าโป้ของหนู

น้าโป้ของหนูก็ยังเป็นน้าโป้คนเดิม

ที่บางครั้งลืมไปว่าคนไกลรักและห่วงเค้าขนาดไหน

แม่รู้ว่าน้าโป้โตแล้ว เป็นผู้ใหญ่แล้ว ดูแลตัวเองได้

แต่แม่ก็ยังไม่ไว้ใจในบางเรื่อง

แม่รักและห่วงน้าโป้ของหนูมาก เพราะน้าโป้เป็นน้องคนเดียวของแม่

และอะไรที่แม่บอกและสอน ก็คือตามประสบการณ์ที่ตัวเองเรียนรู้มา

แม่รู้ว่าบางอย่างที่แม่ขอร้องไหว้วาน มันก็ขัดใจน้าโป้ของหนูอยู่บ้าง

แต่แม่ก็ขอบใจกับทุกๆอย่างที่น้าโป้ช่วยแม่

แม่ก็ทำอะไรให้น้าโป้มากไม่ได้

นอกจากอวยพรให้ประสบกับความสำเร็จในทุกสิ่งที่ตั้งใจ

แต่ไม่ลืมว่าตัวเองกำลังทำอะไรและใครที่รักและห่วงเค้าเสมอ