CEO คุณก่อศักดิ์ CP7-11 "ผมเข้มงวดกับตัวเอง แต่ไม่แล้งน้ำใจต่อผู้อื่น" ความไม่มีหนี้เป็นลาภอันประเสริฐ โดย คุณก่อศักดิ์ ไชยรัศมีศักดิ์ ผมรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ เมื่อได้ทราบข่าวว่า พนักงานของเราบางคน เมื่อได้รับสิทธิเป็นแฟรนไชส์ร้านเซเว่นฯ แล้วก็เริ่มเสียผู้เสียคน เนื่องจากมีเวลาเพิ่มขึ้นและมีรายได้มากขึ้น บางคนลุ่มหลงการพนัน บางคนเมื่อมีเครดิตดีขึ้น ก็จับจ่ายใช้สอยอย่างฟุ่มเฟือย ด้วยบัตรเครดิตสารพัดประเภท จนมีหนี้สินรุงรังหาทางออกไม่เจอ โอกาสดีที่บริษัทฯ มอบให้กลับกลายเป็นโทษสำหรับพนักงานที่ขาดความยั้งคิด ปล่อยตัวไปตามกระแสกิเลสที่ไหลเชี่ยวอยู่ในสังคมและจมดิ่งลึกลงไปเรื่อย ๆ ไม่มีโอกาสโผล่ขึ้นมาเห็นเดือนเห็นตะวันได้อีก... ผมหวนรำลึกถึงตัวเองในวัยเยาว์ ที่มีเงินติดกระเป๋าเพียง 50 สตางค์ ซึ่งเพียงพอแค่ซื้อน้ำหวานได้ 1 แก้ว แต่ผมก็เดินชมร้านรวง ตามสองข้างทางถนนเยาวราชอย่างมีความสุข ไม่มีเงินพอซื้อตั๋วชมภาพยนตร์ แต่ก็สามารถเข้าไปเดินชม' หนังแผ่น ' หรือภาพตัวอย่างจากภาพยนตร์ที่ติดอยู่ตามผนังด้วยความสำราญใจ เมื่ออายุยังน้อย ผมไม่ค่อยได้เล่นของเล่นราคาแพงๆ เหมือนเด็กคนอื่น คุณพ่อจะให้เหตุผลว่า ปืนคาวบอยสีสันแวววาวที่ผมอยากได้หนึ่งกระบอก ราคาพอๆ กับค่ากับข้าวหลายวัน ผมก็เห็นจริงตามนั้น จึงไม่กล้ารบเร้าเซ้าซี้ต่อไป โชคดีที่คุณพ่อผมส่งเสริมเรื่องการอ่าน ถ้าขอเงินไปเช่าหรือซื้อหนังสืออ่านเป็นไม่มีผิดหวัง และเพราะนิสัยรักการอ่านนี่เอง ที่ทำให้ผมรู้จักโลกกว้าง รู้จักชีวิต รู้จักคิดอย่างมีระบบ และมีหลักการ รวมทั้งได้ความรู้ความสามารถภาษาติดมาโดยไม่รู้ตัว แม้ฐานะทางบ้านจะไม่ได้ร่ำรวย แต่ผมก็ไม่เคยรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ มีเพียงความมุ่งมั่นจะสร้างชีวิตที่มีคุณค่าตั้งใจจะเรียนต่อสายอาชีพ เพื่อจะได้รีบจบออกมาทำงานช่วยแบ่งเบาภาระครอบครัว เมื่อเรียนจบระดับ ปวช. ผมก็ลงทะเบียนเรียนภาคค่ำที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ กลางวันก็เข้าทำงานที่บริษัทยาแห่งหนึ่งของประเทศเยอรมัน ผมยังจำได้ดีว่า ได้รับเงินเดือนเดือนแรก 1,500 บาท ถูกหักภาษี 70 บาท มอบเงินให้คุณแม่ 1,100 บาท เหลือติดตัวไว้ใช้เพียง 330 บาท ก็อิ่มอกอิ่มใจ ไม่รู้สึกว่า ชีวิตขาดแคลนอะไร ผมเริ่มเป็นหนี้ครั้งแรก ก็เมื่อตัดสินใจซื้อบ้าน เพราะคงมีน้อยคนนัก ที่จะสามารถซื้อบ้านได้ด้วยเงินสดๆ ทั้งก้อน และถ้ารอจนกว่าจะเก็บเงินได้ครบ ราคาบ้านก็อาจวิ่งแซงไปจนตามซื้อไม่ทัน แต่สำหรับเรื่องอื่น ผมไม่เคยก่อหนี้เกินตัว ผมยังจดจำคำที่คุณพ่อพร่ำสอน มาตั้งแต่เด็กว่า ' ความไม่มีหนี้เป็นลาภอันประเสริฐ ' คนไม่มีหนี้จะไม่ต้องคอยหลบหน้าใคร ถึงเวลานอนก็หลับสบายไร้ความกังวล ผมจึงถือคติว่า ยอมกินข้าวคลุกเกลือเปล่าๆ ยังดีกว่า เสียศักดิ์ศรียืมเงินคนอื่นไปซื้อผักปลามาเป็นกับข้าว มีอยู่คราวหนึ่งเมื่อยังเรียนชั้นประถมศึกษา ทางโรงเรียนพาไปเข้าแคมป์ลูกเสือที่หัวหิน ผมมีเงินติดตัวไปเพียง 10 บาท เพราะเกรงใจไม่กล้าขอคุณพ่อมากกว่านี้ ระหว่างที่เข้าค่ายก็ซื้อขนมกินจนเงินหมด เมื่อถึงวันกลับ หลังจากทานข้าวเช้าแล้ว ก็ขึ้นรถรอนแรมเดินทางกลับกรุงเทพฯ สมัยนั้นยังไม่มีถนนธนบุรี-ปากท่อ หรือถนนพระราม 2 อย่างในปัจจุบัน ต้องไปอ้อมผ่านนครปฐม ถนนหนทางก็ยังไม่ดี กว่าจะถึงโรงเรียนที่กรุงเทพฯ ก็บ่ายแก่ๆ ผมไม่มีเงินเหลือซื้ออาหารกลางวันและไม่มีค่ารถกลับบ้าน แต่ผมก็ไม่เอ่ยปากหยิบยืมจากเพื่อนหรือคุณครู ยืดอกสูดลมหายใจ แล้วก็เดินเท้ากลับบ้านด้วยความสงบ ผมเข้มงวดกับตัวเอง แต่ไม่ได้แห้งแล้งน้ำใจต่อผู้อื่น มีเพื่อนร่วมชั้นเรียนที่ธรรมศาสตร์ ไม่มีเงินจ่ายค่าเทอม ตอนนั้นผมทำงานมีรายได้แล้ว ก็ให้เขาหยิบยืมไปลงทะเบียน แต่ปรากฏว่าจนกระทั่งบัดนี้ เขาก็ไม่เคยนำเงินมาใช้คืน ผมจึงอยากให้เรื่องนี้เป็นอุทธาหรณ์แก่พวกเราทุกคนว่า อย่ามีน้ำใจจนตัวเองเดือดร้อน อย่าให้ใครหยิบยืมเงินจนเกินกำลัง และที่สำคัญที่สุด อย่าไปค้ำประกันให้ใคร เพราะถ้าเราให้ใครยืมเงินแล้วเขาไม่ใช้คืน ก็แค่หนี้สูญ แต่ถ้าเราไปค้ำประกันใคร แล้วเขาหนีไป เราก็ต้องกลายเป็นลูกหนี้ในจำนวนเงินที่เราอาจจะรับไม่ไหว ต้องทุกข์กายทุกข์ใจไม่สิ้นสุด พนักงานของเราที่อยู่วัยหนุ่มสาวกำลังสร้างเนื้อสร้างตัว ต้องฝึกวินัยให้หัวใจตัวเอง ต้องรู้จักอดทนรอคอย อย่าใจเร็วด่วนได้ เอาเงินในอนาคตมาใช้จนหมดในปัจจุบัน ค่านิยมของสังคมไทยที่ไม่ดีก็คือ นิสัยขี้โอ่ โอ้อวดทำให้ต้องมีรายจ่ายเกินฐานะ เพื่อพยุงภาพของเกียรติยศจอมปลอมเอาไว้ ทั้งๆ ที่เกียรติยศที่แท้จริงคือ การสร้างเกียรติคุณให้แก่ชีวิตโดยการสร้างสรรค์ประโยชน์ให้แก่โลกใบนี้ ไม่ใช่อยู่ที่ขับรถยี่ห้ออะไร หรือใช้กระเป๋าใบละเป็นหมื่นเป็นแสน ความสุขที่แท้จริงอยู่ที่ใจ ไม่ได้อยู่ที่วัตถุ เพราะคนที่ร่ำรวยจนสามารถซื้อเตียงทองคำฝังเพชร ก็ไม่อาจซื้อการนอนหลับอย่างเป็นสุขได้ !!! อย่าเป็นหนี้ แล้วเราจะหลับสบายได้ทุกคืน แม้จะนอนหลับบนพื้นไม้กระดานธรรมดาก็ตาม !!! บทความดีๆอยากให้คนได้อ่านเยอะๆอย่าให้วัตถุอยู่เหนือจิตใจ ขอบคุณมากคะ
โดย: สติ IP: 222.123.239.4 วันที่: 5 สิงหาคม 2551 เวลา:0:12:45 น.
สวัสดีคะ หนูชอบแนวความคิดของ คุณก่อศักดิ์มากค่ะในการบริหารงานหนูได้ซื้อหนังสือของคุณมาอ่านชอบมากหนู ได้รู้จักคุณจากการที่หนูได้เข้ามาทำงานในเซเว่นตอนนี้หนูก็ยังทำอยู่สาขาเดิม ปตท.บางเสร่ ค่ะหนูลืมบอกไปหนูเคยเจอ คุณด้วยที่ทำงานแหละค่ะตอนนั้นหนูยังได้ตอบคำถามที่คุณถามเกี่ยวกับโปรโมชันค่ะ หนูตื่นเต้นมากที่ได้เจอคุณ วันหูนเปงแคชเชียร์ด้วย ซี2ตื่นเต้นมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
หนูต้องขอขอบคุณทางบริษัทที่ให้โอกาสหนูถามไม่ได้เซเว่นหนูคงเรียนม่จบตอนนี้ หนูจะจบปวช3แล้วว่าจะเรียนต่อทำงานไปด้วยเหมือนเดิม แต่ก็เกรงใจในสายงานด้วยที่ เข้าให้โอกาสหนู แต่หนูเลิกเรียนช้าบางเร็วบาง ตอนเย็นไปก็เกรงใจเข้ามากหนูต้องเรียนทุกวัน เว้นเสร์-อาทิตย์ รู้สึกทราบซึ่งในงานที่หนูได้ทำมากๆๆๆๆขอขอบคุนมากค่ะ โดย: บุญรอด IP: 125.25.206.210 วันที่: 26 พฤศจิกายน 2551 เวลา:10:44:44 น.
|
บทความทั้งหมด
|
รวมถึงการอดมื้อกินมื้อดีกว่าเป็นหนี้ เพราะ อดยังทุกข์แค่กาย แต่ถ้าเป็นหนี้จะทุกข์ทั้งกายและใจ
ขอบคุณมากครับที่นำสิ่งดีๆ มาฝาก ได้แง่คิดดีจัง