เรื่องสั้น "Home Alone"
“คุณเคยรู้สึกว่าชีวิตเราเหมือนไม่ใช่ของเราไหม?" ที่ผมถามก็เพราะผมรู้สึกแบบนั้น

วันนี้ผมนอนทั้งวันเลย ยิ่งช่วงใกล้อากาศหนาวๆ ต่างจังหวัดบ้านเราอากาศเย็นสบายดี ปกติวิถีชีวิตผมก็เหมือนทุกๆ คน เพียงแต่ว่าไม่ต้องทำงาน ไม่ต้องตื่นเช้า ไม่ต้องเผชิญรถติดบนท้องถนนให้วุ่นวาย

เล่าให้ฟังแค่นี้คุณคงสงสัยใช่ไหมครับ ว่าผมใช้ชีวิตอย่างไร?
โอเคครับ ผมยินดีจะเล่าให้ฟัง


ผมกับ Lady ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันมาเกือบสามปีแล้ว
เธอเป็นคนช่างเอาใจ น่ารัก ตามใจผมทุกอย่าง
แต่บางครั้งเธอก็ดุด่าผมเยี่ยงทาส

เคยน้อยใจเหมือนกันนะครับ
ว่าทำไมต้องตะคอก พูดจาเสียงดังต่อหน้าคนอื่น !!

เข้าใจดีว่าคุณเธอมีน้ำโห แต่แค่ผมจะขอออกไปเที่ยวบ้าง แค่เนี้ยยยย!!
ต้องขึ้นเสียง ตะโกนโวยวาย ทำผมอับอายต้องแทรกแผ่นดินหนี
ยิ่งแม่ของเธอด้วยแล้ว เสียงดุดังจนหูผมแทบแตก
สรุป...วันทั้งวันผมก็นอนมันอยู่อย่างนั้นไม่ต้องไปไหน
ตรงลงแล้วอิสระชีวิตของเรามันอยู่ที่ไหนกันแน่??

จากประสบการณ์ที่ผ่านมาผมเคยทำเรื่องท้าทายคุณเธอและแม่ด้วยการหนีออกจากบ้าน นับเป็นความกล้าหาญครั้งเดียวและครั้งสุดท้ายในชีวิตผม

ก็แหม...ชายชาตรีย่อมที่จะรักอิสระด้วยกันทั้งนั้น ครั้งหนึ่งผมย่องหนีเที่ยวออกไปทางหลังบ้านอย่างเงียบๆ แต่ไม่ทันที่จะพ้นขอบประตู บังเอิญไปเหยียบจานกระเบื้องตกแตก แม่เจ้าประคูณเอ๊ย!! เสียงสองสาวในบ้านตะโกนลั่นกันเชียว ผมตกใจสุดๆ ทั้งกลัว ทั้งผวา จึงรีบวิ่งฝ่าความมืดไปอย่างไม่รู้ทิศ

3 ชั่วโมงผ่านไป ผมแอบย่องกลับมาเพื่อจะเข้าบ้าน เหยียบย่างเยื้องกายด้วยความระมัดระวัง ขณะที่ขากำลังก้าวอยู่นั่นก็ต้องชะงักกับเสียงที่ได้ยิน

โอ้ว..นั่นเสียง My Lady ของผม
เธอร้องไห้ เสียงสะอื้นนั่นทำให้ผมหยุดฟังอย่างตั้งใจ
และแล้วข้อความที่พรั่งพรูจากปากเธอ ก็ทำให้ผมรู้ว่า

“เธอรักผมแค่ไหน และผมมีความสำคัญอย่างไร”

ผมรวบรวมความกล้าหาญเดินไปหาเธอตรงหน้า
แรกเห็นสายตาเธอเย็นชาเหมือนโกรธเคือง
ผมนั่งลง ยอมรับผิดแต่โดยดี
เธอค่อยๆ คลายสายตาที่เกร็งแข็งและโผกอดผม

“ไอ้บ้า ไปไหนมา” น้ำเสียงบ่นสะอื้นแต่ถ้อยคำช่างระคายหูเสียจริง
“อยากตายนักใช่ไหม?” คำถามนี้ก็ดูรุนแรงอยู่ไม่น้อย
“ก็รู้อยู่ว่าไม่เคยออกไปไหน” ประโยคนี้ผม “โง่” เต็มๆ

โอเคครับ!! ผมปล่อยให้เธอระบายอารมณ์อย่างเต็มที่
แม้มันจะเป็นประโยคตอกย้ำจิตใจ
แต่เอาเถอะถ้าเธอสบายใจก็คงต้องยอมให้เป็นอย่างนั้น

……………………………………………………………

สิ้นปีแล้วนะครับ คุณจะไปเที่ยวไหนกัน ผมก็คงอยู่บ้าน ปกติแล้วก็ไม่ค่อย....

“โธ่เว้ยยย หายไปไหนเนี้ยยยยย”

ได้ยินชัดไหมครับ Lady ของผมเธอคลั่งอีกแล้ว
ขอตัวไปตอกบัตรก่อนนะครับ
ภายใน 2 นาทีนี้ถ้ายังไม่ไปให้เห็นหน้าคงมีหูชากันไปข้าง

ชิ๊!! ก็.. ชีวิตผมเป็นของเธอตั้งแต่เกิดแล้วนิ แหง๊ววววว>




Create Date : 26 พฤศจิกายน 2551
Last Update : 26 พฤศจิกายน 2551 19:08:14 น.
Counter : 602 Pageviews.

2 comments
ก้าวเดิน ป้าทุยบ้านทุ่ง
(25 พ.ย. 2564 09:13:43 น.)
24พย64 ให้โลกนี้เป็นสีชมพู mcayenne94
(24 พ.ย. 2564 22:38:08 น.)
ถนนสายนี้มีตะพาบ หลักกิโลเมตรที่ 290 กิ่งฟ้า
(22 พ.ย. 2564 00:21:29 น.)
ดอกไม้ที่บ้านค่ะ กิ่งฟ้า
(19 พ.ย. 2564 00:10:07 น.)
  
แวะมาดูใครที่ Home Alone ...

น้องแมวน่ารักมากๆ เลยค่ะ
โดย: Molly_Nanny วันที่: 26 พฤศจิกายน 2551 เวลา:19:12:24 น.
  
แมวฝนมันวันๆ ไม่ยอมทำอะไรเลย นอนๆๆๆๆ แต่เวลามันจะเดินไปไหนก็ไม่ยอมให้ไป กลัวจะหายบ้าง กลัวคนจะอุ้มไปบ้าง ยิ่งบ้านอยู่ใกล้ถนนก็กลัวว่ารถจะชนมันตาย

แมวคงสงสัยเน๊อะจะให้ฉันมีขาไว้ทำไมเนี้ย
โดย: ฝน (ตีไม่แรง ไม้แพง แต่งตัวเท่ห์ ) วันที่: 26 พฤศจิกายน 2551 เวลา:19:26:11 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Beauty-jeban.BlogGang.com

ตีไม่แรง ไม้แพง แต่งตัวเท่ห์
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ผู้ติดตามบล็อก : 12 คน [?]

บทความทั้งหมด