กันยายน 2556

1
5
6
7
8
9
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
 
 
All Blog
★ เงารักรอยตะวัน "แสงดาวส่องใจ" Ch12 ░ เรื่องทะเลาะเบาะแว้ง




 

              "นี่น้ำฝนอย่าให้มันมากไปนักนะ ทำแบบนี้ได้ยังไงเอาเปรียบเพื่อนหน้าตาเฉยแบบนี้ไม่รู้จักละอายใจบ้างเหรอ!"
              เสียงดังลั่นห้องของนลินเกรี้ยวกราดขึ้นมาอย่างเหลืออด เพื่อนทั้งห้องจึงหยุดกิจกรรมในมือหันมาสนใจ ภัคจิราก็ยืนหน้าซีดอยู่ข้างๆนลิน ทั้งที่เธอพยายามอย่างมากที่จะห้ามนลินแล้วแต่ก็ไม่เป็นผล
              "ทำอะไร?!"
              "ก็ปล่อยให้ยัยภัคทำโครงงานคนเดียว ตั้ง 3 โครงงานน่ะสิ มันจะไม่เกินไปหน่อยเหรอ รายงานอะไรในกลุ่มก็ทำแบบส่งๆ ยังคิดจะเอาคะแนนอีก ทุเรศที่สุดเลย"
              "ทุเรศเหรอ?!! นั่นน่ะ ยัยภัคต่างหาก ทั้งที่ก็รู้ว่าลูกตาลชอบพี่พงศ์ ยังทำหน้ามึน ตีซี้กับพี่เขาไม่เห็นจะสนใจความรู้สึกของเพื่อนเลย คนแบบนี้ทำไมฝนจะต้องไปสนใจ ลูกตาลน่ะเขาเสียใจแค่ไหนไม่เห็นจะมาสนใจ แล้วทำไมฝนจะต้องสนใจด้วยล่ะ"
              น้ำฝนที่เป็นหัวหน้าแฟนคลับของพัคพงศ์ตัวยง เอาชื่อเพื่อนขึ้นมาอ้าง แถมยังแกล้งแหน็บต่อว่า
              "ไม่สวย ไม่น่ารัก แต่กลับทำให้ตัวเองเด่นได้เนี่ย ไม่คิดว่ามันเก่งเกินไปหน่อยหรือไง เก่งนักก็ทำไปเองคนเดียวเลยสิ จะมาสนใจพวกเราทำไม"
              "นั่นมันคนละเรื่องกันนะ เรื่องไร้สาระแบบนั้น เอามารวมกับเรื่องความรับผิดชอบการเรียนได้ยังไง ภัคพอกันทีนะ ลินจะไปบอกอาจารย์ ให้ภัคมาอยู่กลุ่มลิน แล้วก็เลิกไปช่วยพวกนี้ได้แล้ว เอาแต่คิดเรื่องผู้ชาย อยากมีแฟนจนตัวสั่นหรือไง พี่เขาก็ไม่ได้ชอบด้วยสักหน่อย"
              "ใครว่า เธอคงไม่รู้อะไรล่ะสิ พี่พงศ์น่ะเขาคบกับลูกตาลตั้งแต่ปีที่แล้ว ก่อนที่ภัคจะย้ายมาด้วยซ้ำ แต่พอภัคเข้ามาก็โปรยเสน่ห์ใส่แย่งแฟนเพื่อนไปหน้าตาเฉย เหอะ อย่ามาเถียงนะว่าไม่จริงน่ะ เรารู้ว่าเธอน่ะโทรไปคุยกับพี่ตอนเย็นๆทุกวัน คุยกันทีวันละสองสามชั่วโมงด้วย หาเรื่องอะไรมาคุยล่ะ ถ้าไม่ได้อ่อยน่ะ"
              ภัคจิรานั่งลงกับโต๊ะอย่างหมดแรง อ่อยเหรอ กับพี่พงศ์นะเหรอ ...
              ลูกตาลที่นั่งอยู่อีกด้านน้ำตาไหลนอง โดยมีสุมิตราคอยปลอบอยู่ข้างๆ
              "ว่าจะไม่พูดแล้วนะ แต่ไหนๆก็พูดแล้ว ก็จะขอพูดให้หมดเลยแล้วกัน พวกเราไม่ชอบภัค ไม่มีใครชอบด้วย เพราะเธอเป็นแบบนี้ หว่านเสน่ห์ไปทั่ว ถือว่าตัวเองเก่ง ก็มองพวกเราด้วยสายตาเหยียด เช้ามาถึงโยนสมุดการบ้านมาล่อให้พวกเราลอก จากนั้นก็รีบแจ้นไปจู๋จี๋กับพี่พงศ์ วิธีแย่งแฟนเพื่อนของเธอเนี่ย นับว่าหาที่ติไม่ได้เลยนะ จริงไหม หืม"
              ภัคจิรานั่งอึ้ง ทั้งอาย ทั้งนึกไม่ถึง
              "ที่เธอพูดมามันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับการรับผิดชอบ ต่อการเรียนของพวกเธอเลย ไม่ว่าจะชอบหรือไม่ชอบ การบ้านก็เป็นสิ่งที่ต้องทำเอง รายงานกลุ่มก็เป็นสิ่งที่ต้องช่วยกัน ถ้าไม่พอใจ ทำไมไม่บอกอาจารย์ตั้งแต่แรกว่าไม่เอายัยภัคเข้ากลุ่ม คิดจะทำตัวเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย เอาแต่ใช้งานนางซินหรือไง" นลินเถียงกลับแทนให้ อย่างเดือดจัด "
              "เหอะ ที่พวกเราไม่ทำยังงั้นก็เพราะยังมีความเป็นเพื่อนหลงเหลืออยู่หรอก ไม่อยากปล่อยให้เป็นคนที่ใครๆก็ไม่เอา ไม่สำนึกเสียบ้างเลยนะ แล้วพวกเราก็หวังว่า ภัคจะเห็นสักทีว่าลูกตาลชอบพี่พงศ์มากแค่ไหน แต่ภัคก็ไม่เคยจะสนใจ ไม่เคยจะสนในความรู้สึกของเพื่อนในกลุ่มเลย ไม่คิดบ้างเลยเหรอว่าทำให้ลูกตาลเขาเสียใจน่ะ"
              "ลินพอเถอะ มันเป็นเรื่องไม่เป็นเรื่องน่ะ อย่าใสอารมณ์เลย" ภัคจิราดึงเพื่อนไว้ ไม่ให้พูดมากไปกว่านี้หันมองอินทิรา ที่ยังคงนั่งนิ่งอ่านหนังสือไม่สนใจ "อินมาช่วยห้ามหน่อยสิ"
              "ไม่หรอก ครั้งนี้ลินทำถูกแล้ว" อินทิราตอบเบาอ่านหนังสือต่อ
              "คนที่ชอบแย่งแฟนเพื่อนอย่างภัคน่ะ ทำไมฝนจะต้องไปสนใจด้วยล่ะ ในเมื่อภัคก็ไม่ได้คิดจะสนใจความรู้สึกของเพื่อนเลยนี่ อยากจะพูดมากนักใช่ไหม ดีจะได้รู้กันไปทั้งห้องเลย ว่าภัคน่ะหน้าด้าน ชุบมือเปิบ ใช้ความเป็นเด็กใหม่เข้ามาทำให้พี่พงศ์สนใจ ทั้งที่ก็รู้ว่าลูกตาลกับพี่พงศ์คบกันอยู่ก็ยังทำเป็นไม่รู้เรื่อง ไปไหนกับพี่พงศ์กันสองคนตลอดไม่สนใจความรู้สึกของเพื่อนเลย ฝนถามหน่อยทำไม ฝนจะต้องสนใจภัคเหรอ หาบอกมาสิ"
              "ฝน .. ฝนกำลังเข้าใจผิดนะ ภัคกับพี่พงศ์ไม่ได้มีอะไรแบบนั้น ภัคไม่ได้คิดอะไรกับพี่พงศ์"
              "โกหก ไอ้ที่ภัคโทรไปหาพี่พงศ์อยู่ทุกวันล่ะคุยอะไรกัน ต่อหน้าก็ทำหงิ๋มๆลับหลังก็ใช้เรื่องเรียนเป็นข้ออ้างไปจีบพี่พงศ์ใช่ไหมล่ะ ลับหลังภัคก็นินทาพวกเราให้พี่พงศ์ฟัง ทำให้พี่พงศ์เกลียดลูกตาลใช่ไหมล่ะ เหอะ ฉลาดดีนี่"
              ภัคจิราถึงกับตัวสั่น ยกมือขึ้นเสยผม กับความเข้าใจผิดอันใหญ่หลวง ตัดสินใจ
              "ฝนเข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว ภัคไม่ได้ชอบพี่พงศ์"
              "ไม่ชอบ แล้วไปยุ่งกับพี่เขาทำไมล่ะ หรือว่า เป็นพวกชอบแย่งของคนอืนเฉยๆ พอได้แล้วก็จะทิ้งสินะ"
              ภัคจิราถึงกับหน้าร้อนกับข้อกล่าวหาที่ไปกันใหญ่โตนั่น หันมองเพื่อนทั้งห้องที่มองเธออย่างกังขาเช่นกัน
              "เราเห็นภัคไปกินข้าวตอนเช้ากับพี่พงศ์ประจำ ไม่ได้คิดอะไรกันเลยเหรอ" เสียงของสุมิตราดังขึ้น "แต่ภัคน่าจะรู้นี่ว่าลูกตาลชอบพี่พงศ์มากไม่น่าทำแบบนั้นเลยนะ"
              เวรกรรม นึกว่าจะช่วย นี่ช่วยซ้ำหรือเนี่ย อยากจะเดินหนี เพราะเธอไม่ชอบจริงๆกับการทะเลาะแย่งชิงผู้ชายอะไรแบบนี้น่ะ
              "มีอะไรกันเหรอห้องนี้ คึกคักดีจัง"
              เสียงของตัวต้นเหตุดังขึ้น ภัคจิราถึงกับส่งสายตาขวางใส่ จะโผล่มาทำไมตอนนี้นี่
              "พี่พงศ์ ช่วยกลับไปที่ห้องก่อนได้ไหม ภัคกำลังยุ่ง"
              ลูกตาลร้องไห้หนักเรียกร้องความเห็นใจ นลินจึงโมโหหนัก
              "ลูกตาลอย่ามาบีบน้ำตานะ ยังไงเรื่องที่เธอเอาเปรียบเพื่อนให้เพื่อนทำโครงงานคนเดียวก็หนีไม่พ้นหรอก อ่ะนี่ พี่เขามานี่แล้วพูดกันชัดๆไปเลยสิ ชอบพี่เขานักไม่ใช่เหรอ เป็นแฟนกันไม่ใช่เหรอ ปรับความเข้าใจกันซะตรงนี้เลย ตรงๆชัดเจนกันไปเลยไหนๆก็ไหนๆแล้วนี่"
              "พี่ภูมาทำไม?" เสียงของอินทิราดังขึ้นเมื่อพี่ชายเดินเข้ามานั่งข้างๆ แถมเท้าคางมองกลุ่มที่กำลังทะเลาะกันเหมือนดูละครหลังข่าว ท่าทางสนุก
              "ว่าง เห็นห้องนี้คึกคักดี"
              "ว่าไง มีอะไรกันเหรอ?" พัคพงศ์เอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง แกล้งทำหน้าซื่อ หันมองไปรอบๆห้อง ดูท่าจะมีเรื่องสนุกเสียแล้วสิ มองน้ำตาลที่เอาแต่ร้องไห้ ส่วนน้ำฝนที่กล้าลุกขึ้นเถียงแทนเพื่อนแว๊ดๆ ก็หลบสายตา
              ภัคจิราตัดสินใจอีกครั้งกับแผนที่คิดได้อย่างรวดเร็ว
              "เอาล่ะ ลูกตาล น้ำฝน ภัคขอโทษ แต่ทั้งหมดเข้าใจผิดไปจริงๆ ภัคโทรไปบ้านพี่พงศ์จริง แต่ภัคโทรไปคุยกับรุธ ภัค..เอ่อ.. ภัคกับรุธเป็นแฟนกัน เราคบกันมาเดือนกว่าๆแล้ว ลูกตาลกับน้ำฝนเลิกเข้าใจผิดเถอะนะ"
              ข่าวนี้เล่นเอาอึ้งกันทั้งห้อง ขนาดอินทิราที่เอาแต่อ่านหนังสือยังต้องเงยหน้าขึ้นมองคนพูด
              "ภัคชอบรุธ ไม่ได้ชอบพี่พงศ์ แล้วที่ไปกินข้าวก็เพราะเห็นว่าเป็นพี่ชายจริงๆ น้ำฝนกับลูกตาลอย่าเข้าใจผิดเลย"
              ดวงตาขี้เล่นของพัคพงศ์ฉายแวววิบวับถึงบางอ้อทันที สังเกตอยู่เหมือนกันว่าน้องมักใช้โทรศัพท์ประจำ ตั้งแต่สี่ทุ่มจนถึงเที่ยงคืน ไอ้น้องชาย.. แสบนักนะ ทำหน้าเหมือนไม่รู้เรื่องอะไรแต่กลับคุยกับสาวเจ้าอยู่ทุกคืน มันน่าโดนเตะจริงๆ แล้วใบหน้าที่ฉายรอยขุ่นข้องก็คลี่ยิ้มออกมา เมื่อพบว่าแผนของเขากำลังเป็นไปด้วยดี
              อย่างนี้อีกไม่นานเขาคงได้เห็นใบหน้า หงึกๆ หงอๆ หรือไม่ก็ ยิ้มบ้าๆ ของไอ้น้องชายตัวแสบนั่นบ้างแล้วสินะ แล้วหัวใจก็รู้สึกโหวงยังไงพิกล แต่ก็เพียงแวบเดียวจริงๆ รอยยิ้มกว้างก็ปรากฏขึ้น
              "เอาล่ะ เข้าใจหรือยัง พี่ก็เห็นภัคเป็นน้องสาวจริงๆ เลิกเข้าใจผิดแล้วก็เลิกแกล้งน้องสาวคนนี้ของพี่ได้แล้ว เพื่อนกันต้องสามัคคีกันไว้สิ"
              ภัคจิราหันมองพัคพงศ์ที่หย่อนตัวนั่งกับโต๊ะเรียน ยิ้มเจื่อน แอบตื่นเต้น ขนาดกับเจ้าตัวเธอยังไม่กล้าพูดเลย แต่นี่ดันต้องมาพูดกับเพื่อนทั้งห้อง แล้วนี่ถ้าเจ้าตัวรู้ จะว่ายังไงล่ะ เธอจะไปก่อเรื่องยุ่งให้เขาหรือเปล่านี่
              นลินหันมากอดคอภัคจิรา พลางว่า
              "ถ้าเข้าใจแล้ว ต่อไปนี้ก็อย่าให้เห็น วิธีน้ำเน่าแบบนั้นอีกนะ ภัคย้ายมาอยู่กลุ่มลินเหอะ เดี๋ยวลินจะไปขออาจารย์ คนเดียวทำงานกลุ่ม 3 คนไม่ไหวหรอก"
              "ไม่เป็นไร ภัคทำได้ แล้วต่อไปนี้ น้ำฝน ลูกตาล แล้วก็ สุ ก็คงจะช่วยภัคได้แล้วสินะใช่ไหม"
              สามสาวนั่นนิ่ง เพราะไม่ว่ายังไงเธอก็ไม่อยากจะช่วยหรอกแต่ก็เพียงพยักหน้าแกนๆแค่นั้น
              "ดี ถ้าต่อไปลินเห็นว่าไม่ช่วยอีกนะ ลินจะเป็นคนฟ้องอาจารย์เอง เอาให้ถึงฝ่ายปกครองไปเลยก็ได้ ไม่กลัวอยู่แล้ว"
              ภูษิตเท้าคางฟังนลินพูดดวงตาวิบวับ สนุกดีเหมือนกัน แล้วก็หันมองน้องสาวตัวเองที่ตอนนี้มองพัคพงศ์นิ่ง ส่งมือไปโยกหัวเบาๆ พูดเหมือนรู้ความในใจของน้อง
              "จบเรื่องแล้วสิ"
              "อะไร?"
              "ก๊อ เปล่า ละครจบแล้ว งั้นก็ไปเรียนต่อดีกว่า แหม ละครพักเที่ยงห้องนี้ใช้ได้นะนี่" ภูษิตพูดเบากับน้องสาว ยืดตัวขึ้น "ไอ้พงศ์ไปยัง"
              "สู้เขานะ น้องสาว"
              พัคพงศ์ส่งมือไปโยกหัวภัคจิรา ก่อนออกจากห้องเหล่มองอินทิราที่ยังคงนั่งเฉยอ่านหนังสือใบหน้าเรียบ นึกรำคาญจึงส่งมือไปยีหัวเล่น เมื่ออีกฝ่ายไม่โต้ตอบ ก็ได้ใจใหญ่ส่งมือไปหยิบแก้มเล่นที ก้าวออกจากห้องสบายใจ
              ในตอนช่วงเปลี่ยนคาบวิชาเคมี พัคพงค์เดินสวนกับภัคจิรา โดยมีอินทิรากับนลินเดินขนาบข้างมาด้วย กำลังจะยกมือทักทายภัคจิรา จู่ๆเขาก็ลื่นตกบันไดซะงั้น ดีนะที่แค่ 3 ขั้น แค่เสียฟร์อมไม่เท่าไหร่ มองดูพื้นที่มันนองไปด้วยน้ำ มองเข้าไปในกลุ่มสามสาวนั่น เห็นอินทิราวางหน้าเฉย แต่มือกลับแกว่งขวดน้ำเล็กๆนั่นเรียกสายตา ยัยโหดเอ้ย เล่นแรงขนาดนี้เลยนะ ภัคจิราไม่เห็นพัคพงศ์เพราะมัวแต่คุยกับนลินอยู่ เขาจึงมีเวลาประทะสายตากับอินทิราอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่สามสาวจะเดินหายเข้าไปในห้องฟิสิกส์



              ภัคจิรามานั่งหัวหมุนกับโทรศัพท์บนที่นอน เรื่องที่พูดไปแล้วเมื่อตอนกลางวัน ถ้าเพื่อนรู้ว่าเธอแค่แอบอ้าง ก็จะเกิดเรื่องขึ้นอีกแน่ แต่ถ้าบอกให้เขารู้ มันจะเป็นยังไงต่อล่ะ เขาจะว่าเธอหรือเปล่าที่จู่ๆก็ไปแอบอ้างแบบนั้นน่ะ ถ้าบอกตรงๆ ก็เท่ากับเธอจะสารภาพรักกับเขาน่ะสิ แล้วเขาจะตอบรับหรือปฏิเสธล่ะ ถ้าเขาไม่ได้ชอบ เธอล่ะ โอย อกหักก่อนเวลาอันควรอะดิแบบนี้น่ะ ทั้งที่ตั้งใจว่าจะคุยแบบนี้ไปเรื่อยๆแท้ๆ อืม แต่ถ้าเป็นการขอร้องใช้ช่วยก็ไม่แน่นะ เขาคงไม่ปฏิเสธหรอก มองนาฬิกาที่ตีเวลาบอก สี่ทุ่มตรงพอดี กดสายโทรออกใจเต้นจนแทบจะหลุดออกมานอกอกอยู่แล้ว
              เสียงสัญญาณดังขึ้นครบ สามครั้ง เสียงทุ้มตอบรับ ก็ดังขึ้นเหมือนทุกวัน
               "อืม"
              ภัคจิราถึงกับกลั้นใจ เสียง 'อืม' คำเดียวสั้นๆ กระชากหัวใจดวงน้อยๆอย่างแรง เขาจะรู้หรือยังกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกลางวัน พี่พงศ์คงไม่ได้ไปเล่าให้ฟังก่อนหรอกนะ
              "ค..ค่ะ" ภัคจิรารีบกรอกเสียงลงไปสั้นๆก่อนกลัวอีกฝ่ายจะไม่รู้ว่าเป็นเธอ เดี๋ยวจะนึกว่าเป็นพวกโรคจิตโทรมาแล้วเงียบ รวมรวมความกล้า ทั้งที่มือยังสั่นไม่หาย เอ่ยเสียงเสนาะก่อนขอร้องแกมบังคับว่า "เอ่อ รุธคะ ภัคขอเวลา 5 นาทีฟังเรื่องที่ภัคจะเล่าให้ฟังก่อน อย่าเพิ่งว่า อย่าเพิ่งโกรธ หรือ คิดว่าภัคเป็นผู้หญิงไม่ดีเลยนะ เกลียดภัค แล้วก็อย่าถามด้วยนะคะ"
               "อืม มีอะไรล่ะ"
              "เอ่อ คือ เรื่องมันมีอยู่ว่า คือ เอ่อ... คือว่า อืม แบบว่า "
               "เพิ่มเป็น 10 นาทีดีไหม หรือจะถึงเช้าเลยดี"
               "รุธน่ะ คือ คือว่า ..อื้ม..รุธต้องสัญญาก่อนว่าจะไม่คิดว่าภัคเป็นผู้หญิงไม่ดี"
              "มีอะไรล่ะ"
              "อื้ม รุธต้องสัญญามาก่อน ห้ามรู้สึกไม่ดีด้วย"
               "ตกลง"
              "คือ เมื่อตอนกลางวัน ที่ห้องภัค เกิดเรื่องไร้สาระขึ้นมาเรื่องหนึ่ง คือ.. คือว่า..."



 








Create Date : 10 กันยายน 2556
Last Update : 10 กันยายน 2556 3:22:35 น.
Counter : 548 Pageviews.

2 comments
  
โดย: rimpingringpim วันที่: 29 มกราคม 2557 เวลา:22:43:00 น.
  
รออ่านอยู่นะคะ ^^
โดย: ริมปิง (rimpingringpim ) วันที่: 29 มกราคม 2557 เวลา:22:43:30 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

ริญรภัสร์
Location :
สมุทรสาคร  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]




New Comments