Group Blog
 
 
ธันวาคม 2548
 
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
 
16 ธันวาคม 2548
 
All Blogs
 
ข้อความของใจ

คืนนี้ดาวเกลื่อนฟ้ากว่าทุกคืน ฉันเงยขึ้นมองหลายครั้ง ด้วยความรู้สึกว่างลึก…. ในหัวใจ ดูจะดึกเอาการอยู่ เพราะสรรพสิ่งรอบข้างเหมือนจะหยุดการเคลื่อนไหวลงแล้ว ทิ้งไว้เพียงฉันที่ยังไม่หลับในยามนี้

แปลก......ฉันก้าวเดินบนทางเท้าอย่างช้า ๆ สัมผัสได้ถึงความเหยียบเย็นจากยอดหญ้าที่ละชายผ้าอยู่ตลอดเวลา อากาศเย็นลงเรื่อย ๆ คืนนี้ดูจะหนาวกว่าทุก ๆ คืนที่ผ่านมา ฉันกระชับผ้าคลุมที่เลื่อนหลุดให้เข้าที่

ความเหงา......เศร้าสร้อย......ดูจะเกาะกุมความรู้สึกอย่างเหนียวแน่นไม่หลีกหนีไปไหน

เงยขึ้นมองฟ้าอีกครั้ง ดาวยังคงอยู่ที่เดิม ไม่เคลื่อนที่ เปลี่ยนไปไหน คงเหมือนความรู้สึกของหัวใจ ที่ไม่เคยจาง หรือ หนีหายไปไหนทั้งสิ้น

มันเริ่มขึ้นเมื่อไหร่กัน......ใช่...ฉันจำได้ดี มันเริ่มขึ้นในวันที่ ลมหนาวพัดมาเยือนเป็นครั้งแรกของปี ข้อความจากใครบางคน สะกิดความรู้สึกอย่างแรง แม้พยายามจะปิดผนึกความรู้สึกไว้อย่างไร ทำงานเหมือนคนบ้ามากเท่าไหร่ แต่ข้อความไม่กี่คำกลับสั่นคลอนความรู้สึกที่พยายามสะกดเอาไว้ได้อย่างน่ากลัว

......................คิดถึง..........................

ข้อความสั้น ๆ ที่บอกกล่าวเรื่องราวของใครอีกคน ให้ฉันได้รับรู้ ช่างรบกวนความรู้สึกได้ดีจริง ๆ เหมือนห้วงเวลานั้นได้ผ่านการเดินทางมานานมากแล้ว กับเรื่องราวชีวิตของใครอีกคน ที่ห่างหายไปจากวงโคจรของชีวิตฉัน

วันที่ฉันตัดสินใจเดินออกจากวงโคจรชีวิตของใครคนนั้น ดูจะเจ็บลึกในความทรงจำเหลือเกิน ได้แต่บอกตัวเองว่า ไม่เป็นไร ต้องเข้มแข็งให้ได้ ยังจำสายตาตัดพ้อต่อว่า น้อยเนื้อต่ำใจของใครคนนั้นได้ดี มันยังตามฉันไปในทุก ๆ ลมหายใจ เหมือนจะตอกย่ำให้ได้รู้ว่า ฉันได้ทำร้ายหัวใจเค้าอย่างมากมาย ในขณะที่ เค้าเองก็ได้ทำร้ายความรู้สึกของฉันให้แหลกลงด้วยคำพูดไม่กี่คำ

...................ไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเรา.......................

กว่าจะเงยหน้าขึ้นสบตาคู่นั้นได้ ต้องรวบรวมกำลังใจอยู่พักใหญ่ แต่ไม่เป็นไร ได้แต่บอกกับตัวเอง เพราะฉันต้องเข้มแข็ง เหมือนที่ทุกคนรอบข้างคาดหวัง แม้แต่เค้าคนนั้น คนของความรัก ก็อยากให้ฉันเก่ง เหนือใคร ๆ แต่จะมีใครรับรู้ ว่าฉันอยากเป็นเพียงที่รักอย่างสุดหัวใจของใครสักคนจนวันสุดท้าย อยากให้ใครสักคนถนอมฉัน เหมือนกับว่า ฉันเป็นสิ่งสำคัญในชีวิตของเค้าที่จะขาดหายไปไม่ได้ แต่ไม่เคยมีสักครั้ง ไม่เคยมีใครเข้าใจ

ทุกคนคิดว่าฉันผ่านพ้นเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้อย่างง่ายดาย ไม่มีน้ำตา หรือ การพร่ำบอกว่าเสียใจแม้แต่น้อย ทุกคนคิดว่าฉันสบายดี...........

ในขณะที่ฉันเองรับรู้ทุกหลับหรือตื่นว่า...........ความรักของฉัน..............ยังเต็มเปี่ยมอยู่ในหัวใจ แต่เป็นฉันเอง เลือกจะเดินจากมา เพียงเพราะฉันกลัวเหลือเกินที่จะต้องเสียใจ ถ้าต้องเสียคนที่ฉันรักไป หรือต้องทดลองเสี่ยงกับความรู้สึกรักที่อาจลดน้อยลงไป ในวันใดวันหนึ่งบนทางข้างหน้า ฉันเลยยอม......เลือก.......เสียใจวันนี้ ดีกว่าพังผิ่น แหลกเหลวยิ่งกว่าในอนาคตข้างหน้า

เพราะความรักของฉันนั้นเหมือน......อากาศ......ฉันสัมผัสมันได้ตลอดเวลาของความรู้สึก หากสักวันฉันต้องขาดอากาศ....ของหัวใจไป ฉันคงแหลกสลายไปพร้อมกับมัน การเลือกที่จะ....หยุด.....ของฉัน อาจเป็นทางเลือกที่ดีสำหรับความรู้สึกที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานั้นก็เป็นได้

แต่วงโคจรของโชคชะตากลับขีดทางเดินให้เรื่องราวของหัวใจบรรเลงอีกครั้ง แต่กลับเป็นท่วงทำนองแห่งความเศร้าในหัวใจฉัน ใช่......คนของความรักของฉันกลับมาอีกครั้ง กลับมาให้ฉันได้โหยหา ได้คิดถึง เหมือนฉันได้สัมผัส.........อากาศของหัวใจ..........อีกครั้ง เหมือนจะตอกย้ำกับความรู้สึกในใจได้เป็นอย่างดี ว่าจริง ๆ แล้ว ฉันไม่สามารถขาดเค้าได้เลย

เพียงแต่การกลับมาครั้งนี้ ช่างสร้างบาดแผลลึกให้กับความรู้สึกฉันได้อย่างฉกาจทีเดียว เพียงเพราะเค้ามีใครอีกคนก้าวเข้ามาในชีวิต คนที่มาแทนที่ฉันในเวลาไม่นานนัก ได้แต่ยิ้มเหยียดกับหัวใจตัวเอง นึกถึงสายตาตัดพ้อต่อว่าในวันลาจาก กับ การบอกกล่าวถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในวงโคจรของชีวิตใครคนนั้น

ทำได้เพียงตั้งคำถามออกไป......กลับมาทำไม.......คำตอบที่ได้รับ เหมือนจะทำให้ฉันปลิดปลิวไปกับสายลมหนาวที่พัดผ่านอย่างเศร้าสร้อย............เพราะรัก..............

.............เจ็บ.............คำเดียวในสัมผัสของหัวใจ ทำไมนะ......แล้วเค้ากลับมาทำไม กลับมาทำให้ฉันได้เข้าใจความรักของเค้ามากขึ้นหรือไงกัน

ในขณะเดียวกัน ฉันก็ต้องยอมรับ....ว่าเค้ามีใครอีกคนข้างกาย.......คนที่ไม่ได้รู้เรื่องการเล่นตลกของโชคชะตา และฉันเอง.......คนที่ขีดเรื่องรางให้ตัวเองต้องเจ็บแทบตาย เพราะการวิ่งหนีหัวใจตัวเองตลอดเวลา สุดท้ายฉันก็ต้อง...........รับอากาศของหัวใจ.............ที่มีหนามแหลมทิ่มแทงตัวเองตลอดเวลา

...........เส้นทางที่ก้าวเดินยังอีกยาวไกล.........ฉันยังออกเดินฝ่าความหนาวเหน็บของหัวใจต่อไปเรื่อย ๆ โดยที่ตัวเองก็ไม่รู้ว่า เมื่อไหร่ที่ฉันจะเดินไปถึงจุดหมายปลายทางเสียที และที่แย่ยิ่งกว่านั้น จุดหมายปลายทางของฉันจะเป็นแบบไหนดูจะเป็นเรื่องที่มืดมิดเกินกว่าจะคาดเดาได้จริง ๆ

.....................แล้วเจอกันนะ....................

ข้อความสุดท้ายที่ได้รับ พรุ่งนี้ ใครคนนั้นจะเดินทางมาหา ฉันเฝ้ารอด้วยความหวัง ดีใจ และเสียใจ เพียงเพราะฉันได้ทำร้ายใครอีกคนลงไป โดยที่เค้าไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยเลย แต่ขอเถอะนะ..........ขอเห็นแก่ตัวสักพัก.........ขอเก็บเกี่ยวความรักที่ฉันเลือกที่จะเดินจากมาสักชั่วครู่จะได้ไหม.........

ให้ฉันได้ดูแลความรักของเค้าคนนั้นบ้าง ให้ฉันได้ใส่ใจ ได้เห็นคนของความรักทุกโมงยามบ้าง แล้ววันหนึ่ง วันที่ฉันรู้ตัวว่าต้องไป วันที่ฉันรู้ว่า ไม่มีพื้นที่ในหัวใจให้เจ็บอีกต่อไป ฉันจะเดินจากมาเอง พร้องกับข้อความสั้น ๆ ที่ฉันจะเอ่ยกล่าว คนของหัวใจได้รับรู้เอาไว้ ว่าฉันได้ออกเดินทางบนเส้นทางเดี่ยวดายของฉันอีกครั้งแล้ว

..........................ลาก่อน...............ความรักครั้งสุดท้ายของฉัน.....................................



Create Date : 16 ธันวาคม 2548
Last Update : 16 ธันวาคม 2548 11:51:00 น. 20 comments
Counter : 221 Pageviews.

 
มาอ่อนข้อความในใจค่ะ รักครั้งสุดท้ายไม่ใช่หรอกค่ะ รักมีเกิดแล้วก็มีดับ ไม่ช้าก็เกิดใหม่เมื่อมีใครมาแทนที่


โดย: เทพินทร์ วันที่: 16 ธันวาคม 2548 เวลา:12:54:37 น.  

 
เป็นไรไปพี่.........เวลาเท่านั้นที่จะช่วยได้..........รีบกลับมาเป็นคนเดิมของเพื่อนๆน้องๆ หัวใจเดินทางของพวกเราเร็วๆนะครับ


โดย: ครีเอทีฟ หัวเห็ด วันที่: 16 ธันวาคม 2548 เวลา:12:59:23 น.  

 
ไม่เป็นไรนะเจ้าชาย เดี๋ยวก็หาย ให้เวลารักษาใจ มีอะไรก็คุยกันได้นะ

ปล. คิดถึงพี่สุมากๆ

ไว้วันหลังฟ้าใหม่มีโอกาสคงได้เจอกันอีกเนอะ


โดย: lovemeloveyakult วันที่: 16 ธันวาคม 2548 เวลา:20:50:42 น.  

 


โดย: โสมรัศมี วันที่: 19 ธันวาคม 2548 เวลา:18:54:42 น.  

 



โดย: karinas วันที่: 24 ธันวาคม 2548 เวลา:11:08:23 น.  

 
บางครั้งยามค่ำคืนบนฟ้าเหงาๆ ก็มีเสี้ยวจันทร์ให้เราคอยชื่นชมนะครับ
เป็นกำลังใจให้ครับ


โดย: karinas วันที่: 24 ธันวาคม 2548 เวลา:11:09:13 น.  

 
ขอบคุณคุณจิรัติการมากค่ะ.....

เริ่มเรื่องจาก มีคนส่งเรื่องสั้น มาให้อ่าน แล้วบอกว่าชอบมาก นึกยังไงไม่รู้ ปิดคอมฯ ทำงานอยู่ ก็แต่งเลย

ทั้งที่ปกติ ต้องตั้งท่า หากระดาษ กับ ดินสอ เท่านั้น ถึงจะเขียนอะไรได้

ตัดสินใจเอามาเก็บไว้ที่ blog เพราะรู้ว่า คงไม่ซุ่มซ่าม ไปเผลอลบลบ ออกจากคอมแน่ ๆ

เจ้าแพง พี่คิดถึงเหมือนกันจ๊ะ ไป กทม. วันที่ 6 มค. นะ มีโอกาส คงได้เจอกันละ


โดย: เจ้าชาย ณ เกาะกูด IP: 203.155.94.129 วันที่: 26 ธันวาคม 2548 เวลา:22:53:05 น.  

 
ชื่นชมเนื้อหาถึงได้เข้ามาทักทายครับ
สำหรับสหายบล็อค มีกำลังใจเล็กๆ น้อยๆ ที่อยากมอบให้
ในฐานะบล็อคประทับใจส่วนตัวนะครับ
ขอให้ในสาขา....

>



โดย: จิรัติการ (karinas ) วันที่: 30 ธันวาคม 2548 เวลา:10:16:34 น.  

 
อ่ะไม่ขึ้นงันลองใหม่



โดย: จิรัติการ (karinas ) วันที่: 30 ธันวาคม 2548 เวลา:10:17:28 น.  

 
ขอบคุณคุณ จิรัติการ มากค่ะ ที่มอบรางวัลให้



โดย: เจ้าชาย ณ เกาะกูด IP: 203.155.94.129 วันที่: 5 มกราคม 2549 เวลา:17:04:53 น.  

 
มาเยี่ยมจ้า



โดย: นู๋นา IP: 203.188.21.109 วันที่: 15 มกราคม 2549 เวลา:10:46:29 น.  

 
อุอุ เข้ามาแล้วเจอแต่ภาพของตัวเองหลายภาพ
งั้นอวยพรให้อีกภาพ
มีความสุขมาก ๆ วันตรุษจีนครับบ





โดย: จิรัติการ IP: 58.147.25.4 วันที่: 27 มกราคม 2549 เวลา:18:16:23 น.  

 
อุอุ เข้ามาแล้วเจอแต่ภาพของตัวเองหลายภาพ
งั้นอวยพรให้อีกภาพ
มีความสุขมาก ๆ วันตรุษจีนครับบ





โดย: จิรัติการ IP: 58.147.25.4 วันที่: 27 มกราคม 2549 เวลา:18:16:54 น.  

 
ทุกครั้งที่เราคิดว่ามาถึงที่สุดของทางชีวิต
มองไปทางไหนก็ดูมืดมน ท้องฟ้าก็ดูหม่นหมอง
ได้แต่แหงนมองฟ้าแล้วเพ้อรำพันว่า
ฟ้าทำไมถึงไม่เข้าข้างชีวิตฉัน
ทำไม...ถึงต้องพาชั้นมาจนถึงจุดนี้


แต่เมื่อเราแหงนมองฟ้า....
สูดลมหายใจเข้าลึกๆและมองต่ำลงมา
มักจะค้นพบว่าทางที่ดูจะมืดมนนั้น
เมื่อเราแรกเดินเข้าไปสายตาเรายังไม่ชิน
กับความมืดที่มองอะไรไม่เห็น แต่ถ้าเราหยุด
ยืนซักพักเราเมื่อเราชินกับความมืดนั้น
เราจะพบว่ายังพอมีแสงสว่างให้เราเก้าวเดิน


จงรวบรวมความกล้าที่จะก้าวเดินไปในทางมืดนั้น
เดิน...และเดินไปหาแสงสว่าง...
หากแม้ทางเดินนั้นเราจะต้องล้มลุกคลุกคลานไปบ้าง
อาจมีบาดแผลเล็กๆน้อยติดตัวไปบ้าง
แต่เมื่อเดินถึงทางสว่าง...เราจะได้พบว่า
สิ่งที่ผ่านมาเป็นเพียงกำแพงเล็กๆกำแพงหนึ่งเท่านั้น
หากยังไม่หมดลมหายใจ..ยังมีอีกหลายกำแพง
หลายขวางหนามให้ก้าวข้ามผ่าน....


May the force be with you!!!
ขอให้แรงกายแรงใจอยู่กับสุเสมอ


โดย: พี่แพทครับ IP: 58.10.29.152 วันที่: 10 กุมภาพันธ์ 2549 เวลา:22:05:51 น.  

 
สุขสันต์วันวาเลนไทน์ครับ





โดย: จิรัติการ IP: 58.147.112.239 วันที่: 14 กุมภาพันธ์ 2549 เวลา:13:41:32 น.  

 
ต๊ะเอ๋!!!


โดย: Yo (Yoshiko ) วันที่: 28 มีนาคม 2549 เวลา:21:38:15 น.  

 
คิดถึงอ่ะ คิดถึงเจ้าชายจังเลย


โดย: nickky_wan วันที่: 8 เมษายน 2549 เวลา:15:22:31 น.  

 
ไม่ได้เข้าตั้งนานแล้ว พึ่งรู้ว่า การที่ คอมเราไม่ปกติ มีผลต่อจิตใจมาก ๆ เพราะไม่รู้จะ อัพ บล็อค ยังไง

แฮ่....คิดถึงทุกคนนะกร๊าบบบบ


โดย: เจ้าชาย ณ เกาะกูด IP: 210.4.139.129 วันที่: 30 เมษายน 2549 เวลา:15:25:46 น.  

 
บางครั้งก็เราก็หาเหตุผลมาอธิบายในความรักไม่ได้หรอกค่ะ การจากลาคนที่เราเคยรักหรือคนที่เคยรักเรานั้น ไม่ใช่ว่าเราจะเจ็บฝ่ายเดียว อีกฝ่ายก็คงเจ็บไม่แพ้กันหรอกค่ะ เพียงแต่ว่าต่างฝ่ายต่างมีเหตุผลของตัวเองที่จะตัดสินใจเลือกทางเดินของตัว ซึ่งอาจไม่ใช่ทางเดินที่ดีที่สุดหรือดีกว่าเดิม แต่มันอาจเป็นทางที่เหมาะสมกับตัวเองที่สุดต่างหาก เรื่องของหัวใจบางครั้งก็หาคำอธิบายไม่ได้หรอกค่ะ


โดย: ลมพัดชายน้ำ IP: 202.28.180.130 วันที่: 18 ธันวาคม 2549 เวลา:19:15:03 น.  

 
บางครั้งก็เราก็หาเหตุผลมาอธิบายในความรักไม่ได้หรอกค่ะ การจากลาคนที่เราเคยรักหรือคนที่เคยรักเรานั้น ไม่ใช่ว่าเราจะเจ็บฝ่ายเดียว อีกฝ่ายก็คงเจ็บไม่แพ้กันหรอกค่ะ เพียงแต่ว่าต่างฝ่ายต่างมีเหตุผลของตัวเองที่จะตัดสินใจเลือกทางเดินของตัว ซึ่งอาจไม่ใช่ทางเดินที่ดีที่สุดหรือดีกว่าเดิม แต่มันอาจเป็นทางที่เหมาะสมกับตัวเองที่สุดต่างหาก เรื่องของหัวใจบางครั้งก็หาคำอธิบายไม่ได้หรอกค่ะ


โดย: ลมพัดชายน้ำ IP: 202.28.180.130 วันที่: 18 ธันวาคม 2549 เวลา:19:15:33 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

เจ้าชาย ณ เกาะกูด
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add เจ้าชาย ณ เกาะกูด's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.