Group Blog
 
<<
ตุลาคม 2552
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
 
2 ตุลาคม 2552
 
All Blogs
 
เหตุผลหรือข้ออ้าง

หลายๆ คนคงเคยที่จะหาเหตุผลมา ซัพพอร์ท เรื่องราวๆ ของตัวเอง
เมื่อเกิดเหตุการณ์บางอย่างที่ไม่เป็นไม่ตามที่ตั้งใจไว้.....

เราเองก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย ที่มักจะหาเหตุผล...
หรือเรียกให้ถูกก็คือ ข้ออ้าง นั้นเอง

จนทำให้เรารู้สึกผิดจนถึงเวลานี้ก็คือ เรื่อง พ่อ นั้นเอง
มีบางอย่างที่เราอยากจะทำให้พ่อ เมื่อ 6 ปี ก่อน
แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ทำเหมือนอย่างที่ตั้งใจไว้........
ทั้งๆที่ เรื่องนั้นเป็นเรื่องเล็กน้อยมาก
หากจะทำก็คงไม่เสียเวลามากมายนัก

แต่......
เนื่องมาจากว่าช่วงนั้นเป็นช่วงที่วุ่นวายมาก....
ไหนจะต้องทำเรื่องขอจบการศึกษา
ทั้งการสอบครั้งสุดท้ายของชีวิต ป.ตรี
...... เรื่องเตรียมตัวเรียนต่อโท......เรื่องการเก็บของเพื่อย้ายหอ....
เรื่องของเรากับเขาคนนั้น

แต่ก็นั้นแหละ อย่างที่บอก...... สิ่งเหล่านั้น คือ ข้ออ้าง......
หาใช่เหตุผลอย่างที่เราเพียรบอกกับตัวเอง

ถึงแม้ว่าตอนนี้คิดจะทำเรื่องนั้น...ก็คงสายไปเสียแล้ว
เพราะตอนนี้พ่อเองก็ไม่ได้อยู่กับเราแล้ว....
พ่อจากไปเมื่อกับ 6 ปี พร้อมกับการที่เรารู้สึกผิดอยู่ทุกครั้งที่นึกถึง
เรื่องราวเหล่านั้น


มาถึงตอนนี้คงทำได้เพียงทำบุญตักบาตร ถวายสังฆทาน เท่านั้นเอง
ในวันที่ 11 นี้ ก็เป็นวันที่ ครบรอบ ที่พ่อจากไป
ปีนี้ตั้งใจไว้ว่าจะทำบุญให้พ่อเช่นเคย.....

ซึ่งเราเองคงจะทำได้เพียงเท่านี้......


ปล. เพลงนี้ฟังทีไรคิดถึงพ่อทุกที...โดยเฉพาะประโยคที่ว่า

พ่อถอดรองเท้าไว้ ให้เห็น...ตรงนอกชาน
ฉันเจ้าเด็กน้อย ลองใส่สวม...เดินภูมิใจ
อยากจะใส่ไว้ให้เหมือน แม้จะหนัก...ยังเดินไหว......

......เติบใหญ่ถึงวันนี้ พบชีวิต...ที่ผกผัน
ฉันจึงได้รู้ ว่าการเดิน...ไม่ง่ายดังใจ
วันที่ถูกทุกข์ทับถม ขมขื่นใจ...สักเพียงไหน
รองเท้าพ่อคู่ใหญ่ ยังสอนใจเรา
วันที่ถูกทุกข์ทับถม ขมขื่นใจ...สักเพียงไหน
พ่อ...ยิ่งใหญ่ เหมือนภูเขา เราจะตาม

ยังคงกินใจทุกครั้งที่ได้ฟัง....
โดยเฉพาะวันไหนที่เหนื่อยทั้งกายและเหนื่อยทั้งใจ
ฟังแล้วรู้สึกคิดถึงคำที่พ่อเคยสอนเคยบอกเรา
ได้ทุกครา.....



เพลงพ่อ

เมื่อก่อน ครั้งฉัน เป็นเด็กน้อยคอย...แต่คลาน
พ่อหัด ตั้งไข่ ให้จนฉัน...เดินเป็น
เตาะแตะ ก้าว...ทีละน้อย ค่อย ๆ เข็น
จับเกาะพ่อเดินเล่น ตามประสา...เยาว์วัย
พ่อถอดรองเท้าไว้ ให้เห็น...ตรงนอกชาน
ฉันเจ้าเด็กน้อย ลองใส่สวม...เดินภูมิใจ
อยากจะใส่ไว้ให้เหมือน แม้จะหนัก...ยังเดินไหว
พ่อ...ยิ่งใหญ่ เหมือนภูเขา เราจะตาม
ข้างหน้าที่ทิ้งไว้ คือรอยเท้า...ที่พ่อเดิน
ลูก...เหยียบย่าง ไม่ห่างเหิน เดินตาม
ย่ำบุก...ป่าเขา ลำเนาไพร ไม่ครั่นคร้าม
เด็กน้อยตามอย่างพ่อ ไม่ท้อ...เดินไป
เติบใหญ่ถึงวันนี้ พบชีวิต...ที่ผกผัน
ฉันจึงได้รู้ ว่าการเดิน...ไม่ง่ายดังใจ
วันที่ถูกทุกข์ทับถม ขมขื่นใจ...สักเพียงไหน
รองเท้าพ่อคู่ใหญ่ ยังสอนใจเรา
วันที่ถูกทุกข์ทับถม ขมขื่นใจ...สักเพียงไหน
พ่อ...ยิ่งใหญ่ เหมือนภูเขา เราจะตาม






Create Date : 02 ตุลาคม 2552
Last Update : 2 ตุลาคม 2552 18:31:10 น. 1 comments
Counter : 192 Pageviews.

 

หวัดดีคะแวะมาทักทาย และแวะมาเอากล่องแชทมาติดไว้เพื่อไว้พูดคุยกับเพื่อนๆคะ ขออนูญาติเอามาติดไว้นะคะ


โค้ดห้องแชท     friendly11



(ถ้าเคยเอาไปใส่แล้วใส่ซ้ำ ต้องขออภัยด้วยนะคะ หรือถ้าไม่ชอบก็ลบไปได้เลยน้า)


 



โดย: benji2 วันที่: 2 ตุลาคม 2552 เวลา:20:39:11 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

ผู้หญิงสีน้ำเงิน
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add ผู้หญิงสีน้ำเงิน's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.