photo Untitled-1_zps5d978a2e.jpg
Group Blog
 
All blogs
 
ศักยภาพเหนือขอบฟ้า

ได้แนวคิดมาจาก หนังสือเล่มนึงครับ ชื่อ ล่าฝันสักวันฉันจะบิน ของนักบินหนุ่มแห่งฝูงบิน 603 (Cowboy) ที่ใช้นามปากกาว่าไอพ่น โดยขอยกเค้าโคลงมาตอนหนึ่งเอามารีเมคใหม่

ดวงอาทิตย์กำลังคล้อยต่ำลง แสงแดดเริ่มอ่อนแสงลงเรื่อย ๆ ความมืดเริ่มคืบคลานมา อันเป็นเวลาที่สัตว์น้อยใหญ่ถึงเวลาพักผ่อน แต่ทันใดนั้นเอง

“วี๊ว..วี๊ว....ว บึ้มมมม! เฟี้ยว ว ๆๆ” เสียงกึกก้องกัมปนาท ประดุทดั่งฟ้าฟาดจากนกเหล็ก 2 ตัว ที่บินผ่านมาในระดับต่ำ ทำให้สัตว์ต่าง ๆ ตกใจ วิ่งหนีเข้าหาที่หลบภัย ตามสัญชาติญาณ

เมื่อบินถึงเช็ค พอยท์ สุดท้าย ผมทำการอาร์มอาวุธ (ปลดชนวนระเบิด) ตามแผนที่ได้ตกลงกันเอาไว้ก่อนบิน แล้วเชิดหัวบินขึ้นเพื่อเพิ่มระยะสูง เริ่มกำลังเครื่องสูงสุด เจ้านกเหล็กก็คำรามสนองตอบอย่างทันใจ ไม่มีการส่งวิทยุติดต่อกัน เพื่อรักษาความลับจากการดักฟังทางวิทยุของข้าศึก

ผมเรืออากาศเอกปัณณธร ค้าผล ได้รับคำสั่งจากกองทัพอากาศไทย ให้ทำการโจมตีและทำลายโรงงานผลิตยาเสพติด ที่ตั้งอยู่บริเวณชายแดนของประเทศไทย ซึ่งโรงงานแห่งนี้ได้ส่งยาเสพติดเข้ามาในประเทศไทย สร้างความเสียหายให้แก่ประเทศไทยอย่างมากมายมหาศาล รัฐบาลจึงมีคำสั่งให้กองทัพอากาศเข้าทำลายโรงงานแห่งนี้ ก่อนที่ยาเสพติดชนิดใหม่ ที่มีฤทธิ์อันตรายมากกว่าเดิมจะถูกส่งเข้ามา ดังนั้นในวันนี้ผมและเพื่อนอีก 3 คน ซึ่งนั่งอยู่ข้างหลังผม และอยู่ในอีกเครื่อง เมื่อถึงเป้าหมายก็จำทำการโจมตีต่อเป้าหมายอย่างรวดเร็ว แล้วรีบถอนตัวออกมา เนื่องจากทางหน่วยข่าวกรองแจ้งมาว่า มีอาวุธต่อสู้อากาศยานซ่อนอยู่มากมาย รอบโรงงาน ภารกิจนี้จึงเสี่ยงมากแต่เพื่อประเทศชาติผมก็พร้อมจะเสียสละแม้กระทั่งชีวิต

สำหรับนกเหล็กที่ผมใช้คือ เครื่องบินขับไล่แบบ F-16 B ติดอาวุธระเบิด MK-83 ขนาด 1000 ปอนด์ 2 ลูก และจรวด AIM-9X อีก 2 ลูกที่ปลายปีก ซึ่งนำวิธีด้วยความร้อนอีก 2 ลูก

บึ้มบึ้มบึ้ม...บึ้มบึ้ม ผมไม่ได้ยินเสียงหรอกครับเพราะผมนั่งอยู่ในห้องนักบิน (cockpit) ที่ได้รับการออกแบบเป็นอย่างดีสำหรับป้องกันเสียงจากภายนอก แต่เป็นเพราะกลุ่มควันสีดำ และแรงสั่นสะเทือนของคลื่นอากาศ ที่ทำให้เครื่องของผมโคลงเคลงไปหมด ซึ่งเป็นสัญญาณบอกให้รู้ว่าข้าศึกรับรู้ถึงการมาของเราแล้ว ผมมองลงไปด้านล่าง เห็นประกายไฟจากกระบอกปืนต่อสู้อากาศยานมากมาย ผมยิ้มให้กับความตาย เมื่อบินผ่านกลุ่มควันระเบิดออกมา ซึ่ง F-16 ของหมู่บินเฉพาะกิจของผมนี้ทำสีพรางเทา แต่ไร้ซึ่งเครื่องหมายที่บ่งบอกสัญชาติ เพื่อหลีกเลี่ยงข้อพิพาททางการเมือง ฉะนั้นถ้าผมถูกยิงตกพร้อมกับเครื่องไร้สังกัดลำนี้ ก็จะไม่มีใครทราบเลยว่า ผมเป็นใครและก็จะไม่มีใครไหนประเทศไทยทราบเลยว่าผมหายไปไหน นอกจากผู้บังคับบัญชาไม่กี่คนที่คงจะบอกกับคนที่แวดล้อมผมว่าผมจากไปเพราะอุบิติเหตุจากการฝึก เพราะทุกอย่างต้องเป็นความลับเพื่อให้เกิดประโยชน์ต่อชาติสูงสุด แม้จะต้องถูกยิงตกตายอนาถอย่างเงียบ ๆ บนผืนดินถิ่นต่างแดน แต่เพื่อมาตุภูมิไทย พวกผมก็ยอมทำโดยไม่ลังเล

นกเหล็กทั้งสองยังคงไต่ระดับเพิ่มความสูงอย่างไม่หวาดหวั่น จนกระทั่งได้ความสูงที่พอเหมาะ ผมจึงผลักคันบังคับไปข้างหน้าแล้วปักหัวลงเพื่อทำมุมทิ้งระเบิด

“ตูมม...บึ้ม..บึ้ม...” บ้าจริง ! เราถูกยิงจากปืนต่อสู้อากาศยานมากมาย ผมรู้สึกได้ถึงวีถีกระสุนแตกอากาศที่วิ่งมาระเบิดหน้าเครื่องของผม แต่ผมไม่มีเวลาคิดอะไรอีกแล้ว ถ้าผมทำภารกิจนี้ไม่สำเร็จ ประเทศไทยจะต้องเสียหายอย่างใหญ่หลวง ผมจะต้องทำให้สำเร็จให้ได้ ถึงแม้ต้องบินชนผมก็ยอม
F-16 ทั้งสองลำยังคงดำดิ่งเขาหาเป้าหมาย อย่างสง่างาม ท่ามกลางสายกระสุนที่พุ่งสวนทางพวกผมไป เมื่อได้ระยะ ผมและเพื่อนอีกลำ ก็ปล่อยมฤตยูขนาด 1000 ปอนด์ จากปีกเครื่องบินทั้งสอง ลอยละลิ่วสู่เป้าหมาย
“ตูมมมม...บึ้ม..บึ้มมมม..มม” แรงระเบิดมหาศาลจากลูกระเบิดทั้งสี่ซึ่งเข้าเป้าหมายอย่างแม่นยำประกอบกับน้ำยาเคมีซึ่งเป็นวัตถุไวไฟ ทำให้พื้นที่โรงงานแห่งนี้กลายเป็นทะเลเพลิงไปในทันที

ผมดีใจกับผลงานของตัวเอง แล้วก็ดึงเครื่องขึ้นหาความสูงอีกครั้ง เพื่อถอนตัวจากพื้นที่ปฏิบัติการ แต่ทันใดนั้นเอง ผมก็ต้องสะดุ้งตัว เมื่อเพื่อนนักบินข้างหลังผมวิทยุบอกว่า

“แซม 1 ลูกที่ 10 นาฬิกา”

ผมขนลุกสู่ เหงื่อแตก เมื่อเห็นอาวุธนำวิถีด้วยความร้อนพุ่งมาหาผมจากทางซ้าย ผมตะโกนอย่างสุดเสียง “ฉากออก ฉากออก” พร้อมกับเบนหัวเครื่องหนีการติดตามของจรวดแซม แล้วก็ปล่อย แฟร์ ซึ่งเป็นลูกไฟซึ่งรบกวนการนำวิธีของจรวด ซึ่งจรวดก็พุ่งเข้ามาแฟร์ที่ผมปล่อยไปผมจึงรอดตัวอย่างหวุดหวิด

Photobucket

“อีเกิ้ลวัน จาก อีเกิ้ลทู แซม 2 ลูกมาทาง 6 นาฬิกา” แล้วผมก็ต้องตกใจอีกครั้ง เพราะว่าเครื่องผมได้รับความเสียหายจากปืนต่อสู้อากาศยานซึ่งก็ได้รับความเสียหายพอสมควร ผมหันหลังมองหาจรวดนำวิถีทั้งสองลูกนั้นในทันที

“ตูมมม...มมม” เครื่องของผมสั่นอย่างแรง เนื่องจากสะเก็ดของระเบิดจากกระสุนแตกอากาศทำให้ปีกซ้ายของผมเสียหาย แต่ก็ยังคงบินต่อไปได้ เครื่องผมสั่นมาก

ผมดึงเครื่องขึ้นเพื่อหนีจากการติดตามของมฤตยูนำวิถีทั้ง 2 ลูกนั้น แล้วผมก็ปล่อยแฟร์อีกครั้ง ขณะนั้นเครื่องอีกลำก็เร่งกำลังเพื่อบินเข้ามาหาผม โชคเข้าข้างอีกครั้ง เมื่อ จรวดลูกหนึ่งบินเข้าหาแฟร์ที่ผมปล่อยไป แต่ว่าอีกลูกหนึ่งกลับยังคงวิ่งเข้าหาเครื่องของผม ตอนนี้เครื่องผมสั่นมาก ผมตรวจดูความเสียหายจากสัญญาณไฟเตือนที่แข่งกันกระพริบแดงโร่เต็มหน้าปัด

“อีเกิ้ลทู จาก อีเกิ้ลวัน พวกนายรีบถอนตัวออกจากพื้นที่นี้เร็ว ไม่ต้องห่วงผม เครื่องของผมคงไปไกลมากกว่านี้ไม่ได้แล้วล่ะ” ทั้งที่จริงเครื่องผมยังคงสภาพความพร้อมรบอยู่ แต่ว่าถ้าผมและเพื่อนต้องอยู่ตรงนี้กันต่อไป เราคงมีหวังถูกยิงตกทั้งสองลำแน่ ยังไงถึงตายก็ขอให้ผมและคู่หูของผมได้ตายแค่สองคนก็พอแล้ว

“เอาเลย เพื่อน เพื่อนกันตายด้วยกัน” เพื่อนที่นั่งอยู่ด้านหลังวิทยุมาบอกผม พวกเราต่างเข้าใจความรู้สึกของกันและกันเป็นอย่างดี ใช่ เพื่อนกันก็ต้องไปตายร่วมกัน

แต่ว่ามันไม่เป็นอย่างที่ผมคิด เครื่องอีเกิ้ลทูเร่งความเร็วสูงสุด วิ่งเข้าหามฤตยูแซมที่วิ่งตามหลังผมอยู่ เขากำลังจะทำอะไรน่ะ

“อีเกิ้ลทู นายจะทำอะไร ฉันบอกให้นายออกไป ออกไปซิเว้ย” ผมทั้งโกรธและงงในเวลาเดียวกัน

“ ม่ายยยยยยยยย !!!...” ผมอุทานอย่างลืมตัว
“ตูมมมม...มมม..มมมม..”

เครื่องอีเกิ้ลทูระเบิดอย่างจังจากการที่วิ่งเข้ามา เพื่อพุ่งชนจรวดแซมที่พุ่งเข้ามาหาผม “นายยอมตายเพื่อชั้นเหรอ ขอบใจมากเพื่อน นายได้ตายอย่างสมศักดิ์ศรีแล้ว”

ผมกัดฟันกรอดแล้วรีบเร่งเครื่องยนต์หนีออกจากบริเวณนั้น

Photobucket

ผมนำเครื่องมาลง ณ กองบิน 21 อุบลราชธานี ซึ่งเป็นฐานปฏิบัติการพิเศษของผม เมื่อเครื่องของผมแตะพื้น ก็มีรถพยาบาลและรถดับเพลิงกรูกันมาหาผม เมื่อเครื่องจอดสนิท ผมดับเครื่องยนต์แล้วเปิดค็อกพิทออกมา ทันทีกับที่เจ้าหน้าที่นำบันได้มาพาดเครื่องเพื่อให้ผมเดินลงได้ เมื่อเท้าผมแตะพื้น ผมถึงกับร้องไห้เหมือนเด็ก เพื่อนที่นั่งอยู่หลังผมเข้ามาปลอบผม เขาก็เข้าใจเช่นกันว่าผมรู้สึกอย่างไร ถึงแม้ว่าทางญาติของเพื่อนทั้งสองคนที่ได้เสียชีวิตไปจะรับทราบว่าเป็นอุบัติเหตุจากการฝึก แต่ผมและเพื่อนและทางผู้บังคับบัญชาก็ได้จัดพิธีงานศพให้เขาอย่างสมเกียรติเพื่อระลึกถึงวีรกรรมที่ยิ่งใหญ่ของนักบินทั้งสอง ที่ได้สละชีวิตเพื่อมาตุภูมิที่ชื่อว่าไทย เพื่อคงเอกราช สืบไป

สมชาย สมชาติ นักรบ สมภพ มาเช่น ปักษิณ
สมเกียรติ เกริกฟ้า ธานินทร์ สมศักดิ์ นักบิน ชาติไทย

ขอสดุดีแก่นักบินผู้กล้าแห่งกองทัพอากาศไทยทุกคน
Photobucket




Create Date : 10 มีนาคม 2553
Last Update : 12 เมษายน 2556 10:59:55 น. 1 comments
Counter : 929 Pageviews.

 


น้องเอิร์ธเด๋วพี่จิ๊บมาอ่านนะคะ
ตอนนี้รมย์ไม่ค่อยดีค่ะ
มีพวกมาก่อกวนที่บล๊อกค่ะ

เกลียดมันๆๆๆ


แต่คิดถึงน้องเอิร์ธนะคะ

ผลสอบจะออกเมื่อไหร่คะ พี่จิ๊บขอให้ได้เกรดเอหมดเลยนะคะ



โดย: แฟนสาวฮัตโตริคุง วันที่: 11 มีนาคม 2553 เวลา:8:22:56 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

SkyWalKeR-TH
Location :
พระนครศรีอยุธยา Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ถ้าเรารักใครซักคน เราต้องรักเค้าให้มาก ๆ ไม่สำคัญหรอกว่าเค้าจะรักเราหรือไม่ มันสำคัญแค่ว่าเรายังรักเค้าอยู่หรือเปล่า แค่เราสามารถช่วยเค้าได้ นั้นก็มีความสุขแล้ว
Friends' blogs
[Add SkyWalKeR-TH's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.