Heaven is no longer!!!
Group Blog
 
All Blogs
 

อัพเดทเวป Nirvanastream 2012

นิพพานยังเป็นอันหวังได้ในชาตินี้...
อัพเดท 2012 วันหยุดปีใหม่ จัดแจงตกแต่งสีสรร เผื่อใครจะได้ประโยชน์มั่งน้อ

http://www.nirvanastream.com






 

Create Date : 02 มกราคม 2555    
Last Update : 2 มกราคม 2555 19:11:57 น.
Counter : 230 Pageviews.  

อัพเดทโครงสร้างเวป

ยังไงก็อยากจะนำเสนอในรูปแบบตาม concept เดิม
แต่ด้วยภาระที่ยังมี สงสัย คงพักไว้ที่โครงเท่านี้ก่อนแฮะ<img src=http://www.bloggang.com/emo/emo34.gif>



 กว่าจะสมบูรณ์ตั้งไว้ไม่เกิน 2ปี แน่นอน หุๆ(นานไปเป่านิ)






Free TextEditor




 

Create Date : 22 ธันวาคม 2554    
Last Update : 22 ธันวาคม 2554 0:44:19 น.
Counter : 145 Pageviews.  

สัทธรรม&สัทธรรมปฏิรูป

ผู้ที่เดินทางเข้ามาสู่การศึกษาพระธรรม สัทธรรมแท้นั้น
ย่อมมีหลากหลายเหตุที่นำพาเข้ามา

บางคนแค่อยากหาวิธีปลดทุกข์ได้ทันที เฉพาะเรื่อง
บางคนอาจจะอยากเรียนรู้เพื่อเปรียบเทียบ กับสิ่งที่เคยเรียนรู้มาในทางโลก


พระสัทธรรมของพระพุทธเจ้านั้น เป็นจริงไม่จำกัดกาล ไม่มีล้าสมัย
ใช้ได้กับทุกๆ เรื่อง!!!

แต่ด้วยยุคสมัยผ่านไป การนำเสนอในยุคนั้นๆ ก็พยายาม "นำเสนอ"
สัทธรรม ให้ดูดี ดูทันสมัยในยุคนั้น ทำเป็นทำนองสรภัญญะ...
แต่งเป็นเพลง ทำนองร่วมสมัย...
เพลงแหล่...
ป๊อป...แรพ...ฮิปฮอป...dance..R&B???


ถ้ามุ่งหมายในทางบันเทิงแล้ว
ความหมายที่สื่อออกมาย่อมผิดเพี้ยน
กลายเป็น สัทธรรมปฏิรูปไป

หรือแม้แต่ "พระบางท่าน" เองด้วยซ้ำ ที่ทำให้ พระสัทธรรม ผิดเพี้ยนไป
แก้กรรม สืบชะตา ต่ออายุบ้าง...
บูชาวัตถุ สร้างวัตถุ เพื่อ สิริมงคล ความร่ำรวยบ้าง...
สอนบุญเพื่อไม่ตกนรก???
หรือไป สวรรค์... (วนเวียนว่ายตายเกิดในวัฐสงสาร)
สอบหรือเรียนแต่ปริยัติแตกฉาน แต่ไม่ได้ทำการปฏิบัติให้บรรลุแจ้งโดยไว
กิเลสมนุษย์นี่ละหนอ ทำให้ท่านออกตัว ออกสื่อ
พัวพันกับทางโลก เกินไปแล้ว...ประเด็นก็เลยเน้นไปแต่ในทางโลก!!!!

เนื้อแท้ของธรรมจริงๆ คืออะไร???
เนื้อหาสาระแก่นแท้ที่ไม่จำกัดกาลนั้นคืออะไร???
จะรู้ได้อย่างไร ว่าเป็น "ทองแท้" หรือ "เทียม"

รูปแบบแผนในการนำเสนอนั้น
จะมาโดยแบบใดก็ตาม ศาสนิกชนผู้มีปัญญา
ย่อมพิจารณาแก่นสารที่นำเสนอมานั้น
โดยไปในทางนี้...

ท่าน withorn_saab เคยยกมาในกระทู้ผม ว่า

http://www.84000.org/tipitaka/pitaka_item/item.php?book=23&item=80&items=2&preline=1
" ดูก่อนอุบาลี เธอพึงรู้ธรรมเหล่าใดแลว่า ธรรมเหล่านี้ไม่เป็นไป
- เพื่อความเบื่อหน่าย
- เพื่อคลายกำหนัด
- เพื่อความดับ
- เพื่อความสงบ
- เพื่อความรู้ยิ่ง
- เพื่อตรัสรู้
- เพื่อนิพพานโดยส่วนเดียว
เธอพึงทรงธรรมเหล่านั้นไว้โดยส่วนหนึ่งว่า นี้ไม่ใช่ธรรม ไม่ใช่วินัย ไม่เป็นคำสั่งสอนของพระศาสนา

ส่วนธรรมเหล่าใด....
- เป็นไปเพื่อความเบื่อหน่าย
- เพื่อคลายกำหนัด
- เพื่อความดับ
- เพื่อความสงบ
- เพื่อความรู้ยิ่ง
- เพื่อตรัสรู้
- เพื่อนิพพานโดยส่วนเดียว

เธอพึงทรงธรรมเหล่านั้นไว้โดยส่วนหนึ่งว่านี้เป็นธรรม นี้เป็นวินัย นี้เป็นคำสั่งสอนของพระศาสดา”


แก่นแท้ก็คือ ทางนำไปสู่การหลุดพ้น การละกิเลสที่เกาะกินในใจมานมนาน
ไม่รู้กี่ชั่วมหากัลป์ ทางแห่งปัญญา ทางแห่ง "นิพพาน" นั่นเอง




 

Create Date : 28 พฤศจิกายน 2554    
Last Update : 28 พฤศจิกายน 2554 19:24:03 น.
Counter : 192 Pageviews.  

ปลง...ปล่อยวาง...วางเฉย...เข้าใจ...เป็นอย่างไร

ปลง...ดูแล้วเป็นคำที่ให้ความหมายลบทีเดียว-หมดอาลัย ตายอยากในชีวิตแล้ว
ปล่อยวาง...ดีขึ้นมาหน่อย คือ ดูว่าไม่ได้คิดอะไรกับสิ่งนั้นแล้ว
วางเฉย...ดูแล้วเหมือนเป็นคนเฉยชา ขวางโลก ไม่สนใจโลกไปแล้ว
เข้าใจ...อันนี้น่าจะดูดีสุด เหมือนเป็นผู้ใหญ่ ผ่านอะไรๆ มาเยอะ นะพวกเด็กๆ อิอิ

จริงๆ แล้ว คำเหล่านี้ความหมายในทางดีนั้น คือความหมายเดียวๆ กัน
ตามหลักธรรมในพุทธศาสนา คือ "อุเบกขา" นั่นเอง
เป็นธรรมที่เราคุ้นเคยดีใน "พรหมวิหาร 4 ประกอบด้วย
เมตตา กรุณา มุฑิตา อุเบกขา"

การที่จะ ปลง...ปล่อยวาง...วางเฉย...เข้าใจ... นั้น จะต้อง
ปลง...ปล่อยวาง...วางเฉย...เข้าใจ... จริงๆ ไม่ใช่แค่แต่คิดเอาเอง
ทึกทักเอาเองว่า ปล่อยวางไปแล้ว เพราะเดี๋ยวมีอะไรมาสะกิดอีกเข้าหน่อย
ก็จะ "เอากลับมาถือ" เป็นว่า ไม่ได้ปล่อยวางจริงๆ ซักที

อุเบกขา ต้นตอมาจาก คำว่า "ตัตตรมัชฌัตตตาเจตสิก"
เป็นเจตสิกที่เป็นกลาง ไม่เอนเอียง ปราศจากอคติ จึงเป็นอาการวางเฉย อุเบกขาในอารมณ์


อุเบกขา การวางเฉยมี ๑๐ อย่าง คือ ...

1. ฉฬังคุเปกขา    ได้แก่   ตัตตรมัชฌัตตตาเจตสิก     ซึ่งเป็นสภาพที่วางเฉย
                               ในอารมณ์ ๖ ของพระอรหันต์ผู้ดับกิเลสหมดสิ้นแล้ว

2. พรหมวิหารุเปกขา   ได้แก่  ตัตตรมัชฌัตตตาเจตสิก   ซึ่งวางเฉยเป็นกลางใน  
                                   สัตว์ทั้งหลาย

3. โพชฌังคุเปกขา     ได้แก่  ตัตตรมัชฌัตตตาเจตสิกที่เป็นองค์  คือ  ส่วน
                                   ประกอบที่ทำให้ตรัสรู้อริยสัจธรรม

4. วิริยุเปกขา        ได้แก่ วิริยเจตสิกที่เป็นความเพียรถูก ซึ่งไม่ตึงนัก
                              ไม่หย่อนนักในการเจริญภาวนา

5. สังขารุเปกขา    ได้แก่ ปัญญาเจตสิกที่วางเฉย   เมื่อประจักษ์ไตรลักษณะของ
                              สังขารธรรม

6. เวทนุเปกขา      ได้แก่ เวทนาเจตสิกที่ไม่รู้สึกเป็นทุกข์หรือเป็นสุข

7. วิปัสสนูเปกขา   ได้แก่ ปัญญาเจตสิกที่เป็นกลางในการพิจารณาอารมณ์ที่เกิด
                              ตามเหตุปัจจัย

8. ตัตตรมัชฌัตตุเปกขา ได้แก่ ตัตตรมัชฌัตตตาเจตสิกที่เป็นกลาง ไม่เอนเอียง
                                     ด้วยอคติ

9. ฌานุเปกขา       ได้แก่ ตัตตรมัชฌัตตตาเจตสิกในฌาน   ซึ่งคลายความฝักใฝ่
                              ในธรรมอื่นที่ทำให้ไม่สงบมั่นคง  โดยเฉพาะ ได้แก่
                              ตติยฌาน(โดยจตุตถนัย) ซึ่งคลายปิติแล้ว

10. ปาริสุทธุเปกขา ได้แก่  ตัตตรมัชฌัตตตาเจตสิกในจตุตถฌาน
                              (โดยจตุตถนัย)ซึ่งสงบหมดจดแล้วจากข้าศึก
                              ทั้งปวง ไม่ต้องทำกิจละองค์ฌานใดอีก



การที่จะปล่อยวางได้ คือการเข้าใจ พิจารณาในไตรลักณ์ ได้อย่างถ่องแท้นั่นเอง
เข้าใจว่า โลกนี้ "แปรเปลี่ยน ไม่สามารถคงสภาพเดิมได้ ไม่ใ่ช่ของใคร"
แม้แต่ตัวเราเอง กาย-จิต ของเราเอง ก็ยังไม่ใช่ของเราเลย

ผู้ที่ปล่อยวางได้ คือผู้ที่มีความสุขที่สุด
ไม่มีคำว่าทุกข์ร้อนใดๆ ในโลกนี้ มากล้ำกลายได้อีก






 

Create Date : 14 พฤศจิกายน 2554    
Last Update : 14 พฤศจิกายน 2554 10:58:22 น.
Counter : 942 Pageviews.  

กิเลสๆๆๆ มาดูตัวกิเลสกัน

กรรมกิเลส 4 (กรรมเครื่องเศร้าหมอง, ข้อเสื่อมเสียของความประพฤติ - defiling actions; contaminating acts; vices of conduct)
1. ปาณาติบาต (การตัดรอนชีวิต - destruction of life)
2. อทินนาทาน (ถือเอาของที่เจ้าของมิได้ให้, ลักขโมย - taking what is not given)
3. กาเมสุมิจฉาจาร (ประพฤติผิดในกาม - sexual misconduct)
4. มุสาวาท (พูดเท็จ - false speech)


กิเลส 10 (สภาพที่ทำให้จิตเศร้าหมอง — defilements)
1. โลภะ (ความอยากได้ — greed)
2. โทสะ (ความคิดประทุษร้าย — hatred)
3. โมหะ (ความหลง, ความไม่รู้, ความเขลา — delusion)
4. มานะ (ความถือตัว — conceit)
5. ทิฏฐิ (ความเห็นผิด — wrong view)
6. วิจิกิจฉา (ความลังเลสงสัย, ความเคลือบแคลง — doubt; uncertainty)
7. ถีนะ (ความหดหู่, ความท้อแท้ถดถอย — sloth)
8. อุทธัจจะ (ความฟุ้งซ่าน — restlessness)
9. อหิริกะ (ความไม่ละอายต่อความชั่ว — shamelessness)
10. อโนตตัปปะ (ความไม่เกรงกลัวต่อความชั่ว — lack of moral dread)


อุปกิเลส หรือ จิตตอุปกิเลส 16 (ธรรมเครื่องเศร้าหมอง, สิ่งที่ทำให้จิตขุ่นมัว รับคุณธรรมได้ยาก ดุจผ้าเปรอะเปื้อนสกปรก ย้อมไม่ได้ดี — mental defilements)
1. อภิชฌาวิสมโลภะ (คิดเพ่งเล็งอยากได้ โลภไม่สมควร, โลภกล้า จ้องจะเอาไม่เลือกควรไม่ควร — greed and covetousness; covetousness and unrighteous greed)
2. พยาบาท (คิดร้ายเขา — malevolence; illwill)
3. โกธะ (ความโกรธ — anger)
4. อุปนาหะ (ความผูกโกรธ — grudge; spite)
5. มักขะ (ความลบหลู่คุณท่าน, ความหลู่ความดีของผู้อื่น, การลบล้างปิดซ่อนคุณค่าความดีของผู้อื่น — detraction; depreciation; denigration)
6. ปลาสะ (ความตีเสมอ, ยกตัวเทียมท่าน, เอาตัวขึ้นตั้งขวางไว้ ไม่ยอมยกให้ใครดีกว่าตน — domineering; rivalry; envious rivalry)
7. อิสสา (ความริษยา — envy; jealousy)
8. มัจฉริยะ (ความตระหนี่ — stinginess; meanness)
9. มายา (มารยา — deceit)
10. สาเถยยะ (ความโอ้อวดหลอกเขา, หลอกด้วยคำโอ้อวด — hypocrisy)
11. ถัมภะ (ความหัวดื้อ, กระด้าง — obstinacy; rigidity)
12. สารัมภะ (ความแข่งดี, ไม่ยอมลดละ มุ่งแต่จะเอาชนะกัน — presumption; competing contention; contentiousness; contentious rivalry; vying; strife)
13. มานะ (ความถือตัว, ทะนงตน — conceit)
14. อติมานะ (ความถือตัวว่ายิ่งกว่าเขา, ดูหมิ่นเขา — excessive conceit; contempt)
15. มทะ (ความมัวเมา — vanity)
16. ปมาทะ (ความประมาท, ละเลย, เลินเล่อ — heedlessness; negligence; indolence)


กิเลสวัตถุ (สิ่งก่อความเศร้าหมอง) 10
วิปัสสนูปกิเลส 10 (อุปกิเลสแห่งวิปัสสนา, ธรรมารมณ์ที่เกิดแก่ผู้ได้ตรุณวิปัสสนา หรือวิปัสสนาอ่อนๆ ทำให้เข้าใจผิดว่าตนบรรลุมรรคผลแล้ว เป็นเหตุขัดขวางให้ไม่ก้าวหน้าต่อไปในวิปัสสนาญาณ — im-perfection or defilements of insight)
1. โอภาส (แสงสว่าง — illumination; luminous aura)
2. ญาณ (ความหยั่งรู้ — knowledge)
3. ปีติ (ความอิ่มใจ — rapture; unprecedented joy)
4. ปัสสัทธิ (ความสงบเย็น — tranquillity)
5. สุข (ความสุขสบายใจ — bliss; pleasure)
6. อธิโมกข์ (ความน้อมใจเชื่อ, ศรัทธาแก่กล้า, ความปลงใจ — favor; resolution; determination)
7. ปัคคาหะ (ความเพียรที่พอดี — exertion; strenuousness)
8. อุปัฏฐาน (สติแก่กล้า, สติชัด — established mindfulness)
9. อุเบกขา (ความมีจิตเป็นกลาง — equanimity)
10. นิกันติ (ความพอใจ, ติดใจ — delight)


สังโยชน์ กิเลสที่ผูกมัดใจสัตว์, ธรรมที่มัดสัตว์ไว้กับทุกข์ มี ๑๐ อย่าง คือ
ก. โอรัมภาคิยสังโยชน์ สังโยชน์เบื้องต่ำ ๕ ได้แก่
๑. สักกายทิฏฐิ ความเห็นว่าเป็นตัวของตน
๒. วิจิกิจฉา ความลังเลสงสัย
๓. สีลัพพตปรามาส ความถือมั่นศีลพรต
๔. กามราคะ ความติดใจในกามคุณ
๕. ปฏิฆะ ความกระทบกระทั่งในใจ
ข. อุทธัมภาคิยสังโยชน์ สังโยชน์เบื้องสูง ๕ ได้แก่
๖. รูปราคะ ความติดใจในรูปธรรมอันประณีต
๗. อรูปราคะ ความติดใจในอรูปธรรม
๘. มานะ ความถือว่าตนเป็นนั่นเป็นนี่
๙. อุทธัจจะ ความฟุ้งซ่าน
๑๐. อวิชชา ความไม่รู้จริง;


พระโสดาบัน ละสังโยชน์ ๓ ข้อต้นได้,
พระสกิทาคามี ทำสังโยชน์ข้อ ๔ และ ๕ ให้เบาบางลงด้วย,
พระอนาคามี ละสังโยชน์ ๕ ข้อต้นได้หมด,
พระอรหันต์ ละสังโยชน์ทั้ง ๑๐ ข้อ;
ในพระอภิธรรมท่านแสดงสังโยชน์อีกหมวดหนึ่ง คือ
๑. กามราคะ
๒. ปฏิฆะ
๓. มานะ
๔. ทิฏฐิ (ความเห็นผิด)
๕. วิจิกิจฉา
๖. สีลัพพตปรามาส
๗. ภวราคะ (ความติดใจในภพ)
๘. อิสสา (ความริษยา)
๙. มัจฉริยะ (ความตระหนี่)
๑๐. อวิชชา




 

Create Date : 14 พฤศจิกายน 2554    
Last Update : 22 ธันวาคม 2554 0:49:30 น.
Counter : 304 Pageviews.  

1  2  3  

สวรรค์รำไร
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add สวรรค์รำไร's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.