เหตุเกิดเพราะรถไฟตกราง

มีโอกาสกลับไปเยี่ยมบ้านที่กทม.มาคราวนี้เอาให้คุ้ม ทั้งนัดเพื่อน ๆ เจอกัน ทั้งนัดเพื่อน ๆ อีกกลุ่มไปดูละครเวที "เร่ขายฝัน" แถมยังได้ใกล้ชิดมีทแอนด์กรีท กับเขาไปด้วย ดีใจเหลือหลาย แม้รูปถ่ายออกมาหน้าตาจะมันย่อง ดูไม่ได้เลยก็ตามเมื่อเทียบกับหน้าขาวใสปิ๊งของศิลปิน ...เฮ้อออออ

แล้วความโชคดีก็คงหมดลงแค่นั้น ไม่ได้ให้ความคุ้มครองจนถึงวันเดินทางกลับ สังหรณ์ใจอยู่แล้วเชียวเพราะวันนั้นทั้งวัน โทรหาเพื่อนไม่ติด โดนหมาชิสุกระโดดชนปาก กระเป๋าเป้ตะเข็บขาด แถมยังอดกินพิซซ่าอีกต่างหาก เรื่องใหญ่ทั้งนั้น ^ ^" ... ตกค่ำประมาณ 3 ทุ่มเศษ ๆ ของวันที่ 4 ต.ค.52 น้องชายก็มารับไปหัวลำโพง เพื่อที่จะขึ้นรถไฟกลับชุมพร ด้วยขบวนรถดีเซลรางด่วนพิเศษ ขบวนที่ 39 ตามกำหนดเวลาจะออกจากหัวลำโพงตอน 22.50 น. วันนั้นก็ดันไปถึงตั้งแต่ยังไม่ 4 ทุ่มซะอีก น้องชายขับรถไปส่งเองยังเปรยออกมาว่าทำไมถึงเร็วผิดปกติ ...เอาน่าเดี๋ยวอีกไม่ถึงช่วงโมงก็หมดหน้าที่แล้ว

เข้ามาในหัวลำโพงก็นึกแปลกในว่าทำไมวันนี้มีคนรอรถไฟกันเยอะจริง ปกติดึกขนาดนี้หัวลำโพงจะโล่ง ๆ เอ... หรือว่าเขาจะกลับไปทำบุญตักบาตรเทโวกันหว่า นั่งสักแป๊ปได้ยินประกาศได้เวลาขบวนรถออกเดินทางตอน 4 ทุ่มกว่า แต่ แต่ ขบวนที่ว่านั่น มันจะต้องออกไปตั้งแต่ 2 ทุ่มครึ่งแล้ว อีกสักพักนึงอีกขบวนออกตามไปด้วยเวลาที่เลทไม่ต่างกับขบวนแรก ...เอาแล้วไง O-O แล้วก็ได้รู้ความจริงในเวลาไม่นานนักว่า มีรถไฟตกรางที่บางปะอิน ทำให้ขบวนรถสายเหนือ สายอีสานเข้าช้า และก็ทำให้ออกช้าตามไปด้วย ยังคิดในแง่ดีได้อยู่ว่าเราจะลงใต้นี่หว่า คงเลทไม่มากมั้ง

แต่แล้วกลับได้รับคำตอบว่า เลททุกขบวน ขบวน 39 ของข้าพเจ้ายังบอกไม่ได้ว่าจะเข้าสถานีเวลาไหน ต้องรอดีเซลรางจากเชียงใหม่เข้าก่อน เอ๊ะ!! สงสัยล่ะสิว่าเกี่ยวอะไรกับขบวนจากเชียงใหม่ เพราะเขาต้องรอให้ขบวนเชียงใหม่เข้า แล้วเอารถไปตรวจเช็ค แล้วค่อยเอากลับมาบรรทุกผู้โดยสารลงใต้อีกทีนึง O_o... ระหว่างนั้นก็มีการประกาศให้ผู้โดยสารคืนตั๋วได้เต็มจำนวน เพราะทุกขบวนจะ เลทมาก หรือบางขบวนอาจจะออกเดินทางไม่ได้ในคืนนี้ ตอนนั้นก็ตัดสินใจว่าคืนตั๋วก็ได้ฟระ พรุ่งนี้ค่อยกลับรถทัวร์เอา แต่ แต่ แต่อีกที เจ้าหน้าที่จำหน่ายตั๋วเขายังไม่ให้ขบวน 39 คืนตั๋ว เพราะต้องรอให้ขบวนรถเลทไปแน่ ๆ เกิน 30 นาทีก่อน ถ้าคืนเลยจะต้องหักเงินตามส่วน เอาเข้าไป จะให้ชั้นนั่งรอให้ได้

พอได้เวลาเกือบ 23.00น. เดินไปถามเจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์อีกครั้งว่าขบวน 39 ตกลงจะออกกี่โมง ได้รับคำตอบมาว่ากำลังเอารถไปเช็คอยู่ คาดว่าอีก 30 นาทีจะเข้าชานชาลาผู้โดยสารได้ไปแน่ ๆ ไม่ต้องกังวล ก็เลยตัดสินใจรอเอาน่า...ครึ่งชั่วโมงเอง เอ๊ะ นี่มันรถไฟไทยนี่นะ ให้ไป 1 ชม.เลยแล้วกัน ยังไงก็ช้ากว่าเดิมแค่ ชั่วโมงเดียว ก็เลยชวนกันขยับขยายเข้าไปรอในชานชาลาเลยแล้วกัน เขาประกาศแล้วนี่ว่ารถจะเข้าชานชาลาไหน คนรอกันเต็มเลย

>

แต่แล้วเมื่อเวลาเที่ยงคืนก็ได้ยินประกาศเดจาวูซ้ำอีกว่า รถขบวน 39 กำลังทำการตรวจเช็ค จะเข้าเทียบชานชาลาในอีก 30 นาที อืมมมม... ก็ต้องบวกไปอีก 30 นาทีอีกใช่ไม๊นี่ขนาดเผื่อแล้วนะเนี่ย น้องชายกับแฟนก็เลยนั่งรอเป็นเพื่อนต่ออีก เผื่อว่าไม่ได้กลับเอาจริง ๆ จะได้พากลับไปนอนบ้าน... ได้ข่าวว่าพรุ่งนี้ต้องทำงานกันแต่เช้า ^ ^ ... ในที่สุดหลังการรออันยาวนาน นับรวมที่มาถึงหัวลำโพงก่อนเวลาเกือบชั่วโมงได้ ก็ได้ขึ้นรถไฟกันสักที เมื่อตอนตีหนึ่งกว่า ๆ ของวันที่ 5 ต.ค.52 ไม่เกิน 20 นาทีหลังจากนั้นก็ได้ออกเดินทางจริง ๆ สักที ช้าไปสองชั่วโมงเอาวะไหน ๆ ก็กลับละ

พอออกเดินทางสักพักก็หลับ เพราะง่วงมากจริง ๆ รู้สึกตัวเป็นระยะ ๆ เพราะต้องบิดตัวเปลี่ยนท่าบ้าง รถไฟก็วิ่งไปเรื่อย ๆ ตามปกติ ขยับตัวอีกทีรถไฟก็จอดอยู่นิ่ง ๆ ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เข้าใจว่าจอดรอหลีกรถ เดี๋ยวก็ได้ไปต่อแล้วเลยหลับไปเรื่อย ๆ แบบสติไม่ค่อยสมบูรณ์นัก แต่หลับแล้วก็ตื่นไป สองรอบรถก็ยังคงจอดอยู่ เปิดม่านออกไปดู อืมมม สถานีหัวหิน... ทำไมช้าจังเพิ่งถึงหัวหินเอง รออยู่นานสองนานก็ไม่ได้ออกจากสถานีหัวหินสักที มารู้อีกทีเกือบ 6 โมงเช้า เจ้าหน้าที่ประจำรถมาแจ้งว่ารถไปต่อไม่ได้เพราะมีรถตกรางที่เขาเต่า เลยสถานีหัวหินไปสองสถานี ... ง่า... ในใจตอนนั้นคิดว่ามันจะตกเป็นงานอดิเรกกันรึงายยย ชั่วเวลาไม่ถึง 12 ชั่วโมง ดันมาเจอรถตกราง 2 ขบวนซ้อน - -"

ตอนนี้คนในขบวนเริ่มงุ งิ เจ๊บางคนก็เริ่มโวยวาย เจ๊บางคนก็เริ่มผสมโรง เจ๊บางคนเริ่มถามหาความรับผิดชอบ ค่าเดินทาง ค่าเสียเวลา ค่าชดเชยราคาตั๋วที่จะต้องคืน เจ้าหน้าที่พยายามบอกว่าจะจัดรถไปส่งให้ก็ยังโดนโวยว่าแล้วราคามันจะคุ้มกัน ไม๊ บางคนเริ่มขุดปัญหาการบริการของการรถไฟที่ตัวเองเจอสะสมขึ้นมาต่อว่า อืมมม ปัญหาองค์กรที่พนักงานตัวเล็ก ๆ ต้องรับไป
ง่า... แม้ตอนแรกจะหงุดหงิด เพราะง่วงด้วย แผนเปลี่ยนด้วย เสียเวลาด้วย แต่... สงสารเจ้าหน้าที่วุ้ย หน้าจ๋อยเลยทีเดียว (ยังมิวายโดนผู้โดยสารบางคนต่อว่าอีกว่าชักสีหน้าใส่ผู้โดยสาร ... ง่า อีกที)



ลงจากขบวนรถ บางคนก็คืนตั๋วแล้วเดินทางกลับกทม. บางคนก็คืนตั๋วแล้วจะไปหารถกลับเอง เกือบจะคืนกับเขาแล้วเหมือนกัน แต่บขส.ที่จะลงใต้มันมีหลังเที่ยง ... บางคนคืนตั๋วแล้วรวมกลุ่มกันเช่ารถตู้เดินทางต่อ ส่วนที่เหลือซึ่งเป็นส่วนใหญ่รวมทั้งข้าพเจ้าด้วย ก็นั่งรอรถบัสที่การรถไฟจะจัดให้ พาไปส่งที่หมาย ก็ถือว่าเป็นความรับผิดชอบที่ดีที่สุดที่เจ้าหน้าที่ประจำขบวนรถ และเจ้าหน้าที่ประจำสถานนีหัวหินจะทำได้ แม้เวลาที่แจ้งว่ารถบัสจะมาถึงจะเลื่อนแล้วเลื่อนอีก แต่พอเหลือบไปเห็นสีหน้าเคร่งเครียด และลำบากใจของเจ้าหน้าที่ที่พยายามประสานงานอยู่ตรงนั้น ก็ต่อว่าไม่ลง ...เราใจอ่อนไปไม๊หว่า



รอจนหิวจนต้องไปใช้บริการ 7-11 แถวนั้น (ความจริงน่าจะให้น้อง ๆ ประจำรถไปเวฟอาหารกล่องที่จะต้องเสริฟบนรถไฟมาบริการด้วยนะ..) ในที่สุด 9.03 น.เค้าก็ได้ขึ้นรถซะที T_T ...
9.47 น.บ๊ายยยบายสถานีหัวหิน ไม่ได้มาเที่ยวที่นี่นานมากนับตั้งแต่ทัศนศึกษาตอนม.ต้น O_o... ไม่นึกเลยว่ามาที่นี่อีกที จะได้มาติดค้างอยู่เพราะอุบัติเหตุทางรถไฟ ถ้ารู้ว่าจะติดอยู่นาน ๆ จะได้เดินเล่นแถว ๆ นั้นซะหน่อย




รถบัสมาส่งถึงสี่แยกปฐมพรตอนประมาณบ่ายโมง Y_Y ไม่ได้เข้ามาส่งในเมืองอ่ะ ก็เลยต้องหอบหิ้วสัมภาระอันประกอบด้วย กล้อง ขาตั้งกล้องเพิ่งถอยมา เป้สะพายหลังที่ดันยัดหนังสือเล่มหนา ๆ มาอีก 3 เล่ม ถุงใส่ของฝาก และไฟฉายอันใหญ่เพิ่งถอยมาเหมือนกันอีกหนึ่งถุงโต ๆ เดินมารอต่อสองแถวเล็กเข้าเมืองประมาณ 8 กิโล แล้วก็ต่อรถสองแถวจากในเมืองไปปากน้ำชุมพรอีกประมาณ 10 กิโล แล้วก็เดินจากปากทางเข้ามาในหมู่บ้าน อีกสัก 500 เมตร ถึงบ้านด้วยความเหนื่อย หนัก และก็หิว แถมหมายังจำไม่ได้อีก หอบของเยอะพะรุงพะรังเกิน T_T



... สุดท้าย แม้ไม่ได้พอใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ก็


ขอบคุณเจ้าหน้าที่ทุกท่านที่อดทน อดกลั้นพยายามประสานงานกับหลาย ๆ ฝ่ายเพื่อที่จะระบาย ส่งต่อผู้โดยสารให้มากที่สุด เห็นสีหน้าและสภาพที่วิ่งกันวุ่นแล้วต่อว่าไม่ลงจริง ๆ
ขอชื่นชมที่อดทนตอบปัญหาของผู้โดยสารนับร้อย ทั้งที่เข้ามาถามไถ่ธรรมดา และที่มาโวยวายอยู่ตรงหน้า ขอบคุณผู้โดยสารผู้ร่วมชะตากรรม ที่ช่วยเหลือกันคนละเล็กละน้อย

ขอแสดงความเสียใจกับผู้สูญเสียกับเหตุการณ์รถไฟตกรางที่เขาเต่า ไม่คิดว่าจะรุนแรงขนาดนั้นเลยจริง ๆ