เรื่องแรกที่จะเขียนในปี 2009

หลังจากห่างหายไปนาน ทิ้ง blog ให้ขึ้นฝุ่นเสียหนาเตอะ ไม่ได้เขียนอะไรมานานมาก จนลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่า ครั้งนึง ตัวเองชอบเขียนขนาดไหน ตั้งแต่ต้นปีมาจนถึงเมื่อวาน ไม่เคยคิดเลยว่า จะกลับเข้ามาในนี้อีก

เรื่องของเรื่องเลยก็คือว่า ไปอ่าน blog คน ๆ นึงแล้วทำให้เกิดความคิดอะไรขึ้นมาสักอย่างในใจ มันเป็นแรงผลักดันขั้นรุนแรง ที่บอกว่า ไม่ได้แล้วแหละ เราต้องทำอะไรสักอย่าง ที่จะถ่ายทอดความคิด มุมมองของเรา แต่จะถ่ายทอดยังไง ส่งทางเมล์หรอ...เคยทำแล้วนะ แต่อยากเก็บไว้ด้วย อยากเก็บไว้เป็นเครื่องเตือนใจ.........................

===========================================

เค้าเกิดหลังเธอ เพียงแค่ 2 วัน
งานวันเกิดของเค้า ช่างมีแต่ความสนุกสนาน ปาร์ตี้เฮฮากับเพื่อนฝูงและแฟน
พ่อแม่พาไปกินอาหารญี่ปุ่นราคาแพง พร้อมกับพี่สาวสุดที่รักของเค้า
วันเกิดของเค้า ก็ไม่ต่างจากทุก ๆ ปี ที่ได้ไปกินเหล้ากับเพื่อน และได้ไปกินอาหารกับพ่อแม่ ตามที่ใจนั้นต้องการ

แค่คิด แค่ต้องการ เพียงเอ่ยปาก ถ้าไม่เหลือบ่ากว่าแรง พ่อแม่ยินดีทำให้เค้า ชีวิตเค้าไม่เคยไขว่คว้า หามาด้วยตัวเอง เค้าได้เงินจากพ่อแม่ ญาติผู้ใหญ่มาเก็บ หากแต่จะลงทุนทำธุรกิจอะไร เค้ามีต้นทุนใหญ่คอยสนับสนุน เหมือนดั่งพี่สาวสุดที่รักของเค้า

การได้มาอย่างง่ายดาย เพียงแค่เอ่ยปากขอ ตื้อสักเล็กน้อย นั่นคือความหมายของการหาเงินอย่างยากลำบาก สำหรับคนอย่างพวกเค้า

แต่เค้าจะรู้บ้างมั้ยว่า ก่อนวันเกิดเค้าเพียงแค่สองวัน....

อีกซีกโลกนึง เธอคนนั้น คนที่ทำงานหาเช้ากินค่ำ อดออมเพื่อครอบครัว อยากจะกินก็ไม่ได้กิน เพียงเพราะต้องอดออมเงินไว้สำหรับบ้านที่เธอและสามีตัดสินใจขยับขยาย เพื่ออนาคตของลูกสาวตัวน้อย ๆ

อาหารญี่ปุ่น เป็นอาหารที่เธอโปรดปราน...นานแล้วที่เธอไม่ได้กินข้าวนอกบ้าน เธอทำงานหาเงินเพื่อต้องการให้เพียงพอกับค่าใช้จ่ายที่มีมากมายในแต่ละวัน แต่ละเดือน

เธอไม่มีงานวันเกิด เธอไม่ได้ตัดเค้ก ไม่ได้ปาร์ตี้ กินเหล้ากับเพื่อน หรือแม้แต่เจอหน้าพ่อแม่ตัวเอง เพื่อร่วมฉลองวันเกิดของเธอ เธอมีแต่ gift card $50 เหรียญ ที่น้องสาวเธอให้เป็นของขวัญ ให้เธอได้ไปกินข้าวนอกบ้านกับลูกและสามี

แม้แต่น้องสาวเธอ ก็ยังไม่สามารถได้ร่วมงานวันเกิดของเธอ เพราะต่างก็ต้องดิ้นรน หาเงินเพื่อความอยู่รอดเช่นกัน

เธอมีต้นทุนใหญ่เหมือนเค้า....แต่จิตสำนึกของคนเราช่างต่างกัน

เธอยอมขาดรายได้เพียงเพื่ออยากให้หลานได้เจอหน้าพ่อแม่ของเธอ
เธอคาดหวังว่า เพียงสักครั้งในรอบ 7 ปี ที่ครอบครัวของเธอจะได้อยู่พร้อมหน้าเพื่อต้อนรับสมาชิกตัวน้อย ๆ คนใหม่

ชั้นไม่รู้หรอกว่า มันจะเป็นอย่างที่เธอคาดหวังหรือไม่
ไม่รู้หรอกว่า เธอรู้สึกยังไง
ไม่รู้หรอกว่า สำหรับเธอแล้ว 1 เดือนที่เธอได้กลับไปเยี่ยมบ้าน การอยู่พร้อมหน้ากับครอบครัว (ถ้านับจริง ๆ) มีเพียงหนึ่งวันนั้น เธอพอใจแล้วหรือไม่ เวลาที่เธอรอมา 7 ปี ที่ได้เจอครอบครัว ให้ทุก ๆ คนได้พร้อมหน้ากัน

เพียง 1 วัน ในรอบ 7 ปี เธอคิดยังไง....ทั้ง ๆ ที่ มันไม่น่าจะเป็นแบบนั้น เราทำได้ดีกว่านั้นด้วยซ้ำ แต่เมื่อคนมันไม่มีใจ พี่น้องได้แตกระแหงกันไป เพียง 1 วันในรอบ 7 ปี สำหรับเธอก็คงถือว่าคุ้ม ก่อนที่ทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิม

สมาชิกตัวน้อยได้รับการต้อนรับอย่างดี แต่ก็มีบางอย่างเปลี่ยนไป สิ่งนึงที่ติดค้างอยู่ในใจ บางอย่างที่มันไม่มีวันกลับมาเหมือนเดิม

วันเกิดเธอปีนี้ ต่างจากทุก ๆ ปี ไม่ว่าเธอจะทำอะไร ทุกอย่างขึ้นอยู่กับสภาพการเงินของเธอ

ในขณะที่เค้าคาดหวังไว้ว่า วันเกิดปีหน้า จะไปกินร้านไหน ปาร์ตี้แบบไหนอย่างสบายใจ

เธอไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นยังไง ในขณะที่เค้ารู้ว่า พรุ่งนี้ยังไงก็มีต้นทุนใหญ่คอย support

ในขณะที่เธอหาตัดคูปองลดราคาค่าสบู่ ยาสีฟัน ของใช้ส่วนตัว ตามหน้าหนังสือพิมพ์ แม๊กกาซีน เค้าเดินเลือกและหยิบของพวกนั้น รวมถึงของไม่จำเป็น ไร้สาระใส่รถเข็น รอให้ต้นทุนใหญ่มาจ่ายเงิน และเลี้ยงดู

ในขณะที่เธอ ตื่นแต่เช้ามาเตรียมอาหารให้สามีและลูก เค้าตื่นสายมาอาหารพร้อมสรรพ เค้าเลือกได้ว่าอยากกินอะไร

ในขณะที่เธอทำงานวันละ 8 -10 ชม. เค้าทำงาน 3 ชม. คุยโทรศัพท์ 2 ชม. เล่นเกม 3 ชม. และเที่ยวอีก 4 - 5 ชม.

ในขณะที่เธอนอนวันละ 5 - 6 ชม. เค้าต้องนอนอย่างน้อย 10 ชม.

ในขณะที่วันหยุดเพียงแค่ 2 วันของเธอ เธอต้องจัดการทำงานบ้าน แต่ทุกวัน คือวันหยุดของเค้า

ในขณะที่เธอใช้ชีวิตแบบพึ่งพาตนเองอยู่อีกซีกโลกนึง เค้าก็ใช้ชีวิตแบบพึ่งพาต้นทุนใหญ่อยู่อีกซึกโลกนึงเช่นกัน

จุดกำเนิดของเค้าและเธอไม่ต่างกัน หากเพียงแต่วัยเท่านั้นที่ต่างกัน 5 ปีคือความห่างระหว่างวัยของเค้าและเธอ

ชั้นไม่รู้หรอกว่า เธอจะคิดแบบชั้นมั้ย เธออาจจะลืมมันไปแล้ว เพราะทุกวันนี้ เธอมีอะไรอีกเยอะที่ต้องกังวล ต่างจากชั้นที่กังวลกับเรื่องเยอะแยะ แต่ก็ยังเก็บมาจำและเตือนใจ และต่างจากเค้าที่ไม่ต้องกังวลอะไร

เธอลงทุนด้วยเงินจากน้ำพักน้ำแรงของเธอและสามีที่หามา เค้าลงทุนด้วยน้ำพักน้ำแรงของต้นทุนใหญ่ที่หามา

เธอเสียเงิน เธอเสียน้ำตา เสียใจ เสียดาย
เค้าเสียเงิน เค้าอดทน ก้มหน้า ให้ถูกด่า สักพักเอาใหม่

ชั้นเชื่อว่าลึก ๆ ในใจ เธอเองก็รู้ในจุดนี้ดี แต่ชั้นก็ยังไม่รู้อีกว่า เธอจะรู้สึกลึกซึ้งถึงจุดนี้มากแค่ไหน จะรู้สึกแบบที่ชั้นรู้สึกมั้ย ชั้นและเธอและเค้าก็ต่างกัน และยิ่ง เธอ ชั้น มันและเค้า ก็ยิ่งต่างกันไปอีก

ชั้นไม่มีอะไรจะบอกกับเธอ ชั้นแค่มาตั้งข้อสังเกต ดูสิ ทั้ง ๆ ที่มีจุดกำเนิดเหมือนกัน พ่อแม่เดียวกัน ต่างกันแค่วัย จิตสำนึกของคนเราก็ช่างต่างกัน ชีวิตของเราก็ช่างต่างกันเสียเหลือเกิน ไม่รู้นะว่า บั้นปลายชีวิตของเธอ จะเป็นยังไง ถ้าเธอคาดหวังว่าให้ครอบครัวอยู่พร้อมหน้าอีก มันจะเป็นแบบที่ผ่านมาอีกมั้ย มันจะเป็นไปได้มั้ย เธอจะสมหวังมั้ย หรือเธอจะกลายเป็นส่วนเกินสำหรับครอบครัวเธอไปแล้ว

ชั้นไม่รู้หรอกว่ามันจะเป็นยังไง ชั้นว่า บางทีคนเรา หากจากบ้านเกิดไปนานแรมปีขนาดเธอนั้น แม้เธอจะเหมือนเดิม แต่บางสิ่งบางอย่างมันเปลี่ยนไป มันไม่สามารถกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ เพราะความเคยชินที่ไม่มีเธอ ยามเธอกลับไป เธออาจเป็นส่วนเกิน สมาชิกใหม่เหมือนตุ๊กตาใหม่ หาได้มีความผูกพันธ์กับครอบครัวของเธอไม่ มันคือความจริง ที่ลึก ๆ ในใจของครอบครัวเธอทุกคนต่างรู้ดี ขาดแต่การยอมรับความจริงต่างหาก เพราะความจริงเป็นสิ่งที่โหดร้ายเสมอ

นี่คือเรื่องของเธอและเค้า

ปีหน้า ชั้นอาจจะมีแรงกระตุ้นเขียนเรื่อง "เธอ ชั้น มันและเค้า" เอาให้ครบทีม ก็คงจะมันดีไม่น้อย