รักที่อยากลืม .......... ยุรนันท์ ภมรมนตรี
ใต้หล้าไหนเลยไร้หญ้าหอมรักที่อยากลืม
แซม ยุรนันท์
..ปลิด ปลิว เคว้ง คว้าง
ชี-วิต ฉันดั่งใบไม้ ที่ หลุด ลอย
น้ำ ตา ฉันเป็นลำธาร
อาบ รัก ที่ ผิด หวัง ใน ตัว เธอ
..ร้อง ทุกข์ กับ ผืน ทราย
ที่เผลอ ใจ ไป รัก เธอ จึงต้องมา นั่ง ซึม เหม่อ
เพราะรัก เธอ เพียง ข้าง เดียว
..หยาด ฝน ข้าม ฟ้า ชี-วิต ฉัน ปรารถนา
เธอ ผู้ เดียว รัก เอย เหมือนดั่งคมเคียว
เกี่ยว แม้ ข้าว ที่เขียว ยัง คา นา
..ฝน เอย จงเป็นพยาน ข้าขอ วาน จง เมต-ตา
จงช่วย ทำ ให้ ใจ ข้า ได้ร้าง ลา ลืม รัก ลง
..หยาด ฝน ข้าม ฟ้า ชี-วิต ฉัน ปรารถนา
เธอ ผู้ เดียว รัก เอย เหมือนดั่งคมเคียว
เกี่ยว แม้ ข้าว ที่เขียว ยัง คา นา
..ฝน เอย จงเป็นพยาน ข้าขอ วาน จง เมตตา
จงช่วย ทำ ให้ ใจ ข้า ได้ร้าง ลา ลืม รัก ลง
..จงช่วย ทำ ให้ ใจ ข้า ได้ร้าง ลา ลืม รัก ลง..
ว่าแล้วก็นึกถึงสาธิยา ศิลาเกษ
มอร์นิ่งค่ะ