Group Blog
 
<<
มิถุนายน 2552
 
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930 
 
16 มิถุนายน 2552
 
All Blogs
 

3 เดือนแห่งความทรมาน


ห่างหายจากการเขียนบล๊อกไปนานด้วยความขี้เกียจ วันนี้ขอชดเชยซักหน่อยแล้วกัน
ตั้งใจว่าจะเขียนบล๊อกไปตลอดเหมือนเป็น Diary บันทึกความทรงจำ (เพราะความทรงจำสั้นมาก) แต่ก็แพ้ความขี้่เกียจจนได้ ทิ้งไว้ซะนานเลย วันนี้มีเวลาต้องรีบเขียนซะหน่อย เดี๋ยวจะนานเนิ่นเกินไปซะอีก

ก่อนอื่นขอสารภาพเลยว่าเหตุผลแรกที่หยุดเขียนบล๊อกก็มาจากอาการแพ้ท้องที่ไม่ค่อยจะเหมือนชาวบ้านชาวเมืองเขา...ก็คือแพ้ทางจิตใจไม่ใช่ร่างกาย


3 เดือนแห่งความทรมาน(ทางใจ)
ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลจากความเปลี่ยนแปลงทางร่างกาย หรือฮอร์โมน หรืออะไรก็ตามแต่

และเพราะความเปลี่ยนแปลงทั้งหมดนี้ทำให้จิตใจของเราเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก จากที่เคยสดใส ร่าเริง หัวเราะ ยิ้ม กลับกลายเป็นความเคลียด ความวิตกกังวล ความหดหู่ ท้อแท้ คิดถึงบ้าน

แต่มันเป็นอาการที่ไม่ธรรมดาถึงขนาดบางครั้งนอนร้องให้อย่างไม่มีเหตุผล(แต่ไม่กล้าให้แฟนเห็นนะกลัวเขาตกใจ) ช่วงนี้อารมณ์เปลี่ยนง่ายมากๆ จากแค่ซึมๆ เปลี่ยนเป็นโกรธอย่างแรงได้ในชั่ววินาที บางครั้งก็โกรธคนอื่นที่ไม่เกี่ยวกับตัวเองเลย

เห็นคนคุยกันเสียงดังบนรถไฟฟ้าก็รำคาญ บางคนนั่งหลับแล้วหัวเขามาไกล้ๆเรา เราก็เอานิ้วทิ่มแขนให้เขาตื่น(ใจร้ายไหม) บางคนแอบกินอาหารบนรถเราก็อยากจะด่า เห็นอะไรเป็นขัดหูขัดตาไปหมด เหมือนหมาบ้าเลย อยากมีเรื่องอยากทะเลาะกับเขาไปทั่ว

แต่อย่าพึ่งตกใจนะคะเพราะเราห้ามตัวเองได้ค่ะมันเป็นแค่ความคิดข้างในเท่านั้นเอง จริงๆแล้วเราก็นั่งเฉยๆ ไม่เคยมีเรื่องทะเลาะกับใครเขาหรอกนะคะ (นอกจากสามี อันนี้ไม่ต้องยั้ง )


คิดถึงบ้าน
เราเกิดอาการคิดถึงบ้านมาก มากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เราไม่ใช่คนที่โตมาโดยอยู่กับครอบครัวตลอดเวลา

แต่เราออกไปใช้ชีวิตอยู่ที่หอพักตั้งแต่จบ ม.3 เพราะต้องไปเรียนไกลบ้าน จนกระทั่งเรียนจบมาทำงานก็ได้อยู่แต่หอพักมาตลอด เพราะฉะนั้นเราจะเคยชินกับการต้องอยู่ห่างบ้านอย่างนี้อยู่แล้ว

พอย้ายมาอยู่ต่างประเทศกับสามีก็มีความสุขดีไม่มีความทุกข์อะไร แต่พอตั้งท้องเท่านั้นแหละ เกิดอาการคิดถึงบ้านมากๆ คิดถึงพ่อกับแม่ที่สุด คิดถึงวิถีชีวิตแบบไทยๆ การกินอยู่อย่างไทยๆ อยากกินแต่อาหารที่ปรุงแบบไทย

จากที่เคยกินอาหารฝีมือแม่สามีแล้วบอกว่าอร่อยก็เปลี่ยนเป็นตินู่นตินี่ ไม่ยอมกินจนแม่สามีเลิกทำกับข้าวให้เราไปเลย (แต่เปลี่ยนเป็นหั่นหมูหั่นผัก เตรียมการทุกอย่างไว้ให้ แล้วพอเราเลิกงานมาก็ปรุงเอาเอง เราถึงจะกินได้)

แม่เรายังแปลกใจว่าทำไมเราถึงคิดถึงบ้านหนักขนาดนี้ทั้งๆ ที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จนสามีทนไม่ไหวเลยจองตั๋วเครื่องบินให้พ่อกับแม่มาหาเราที่สิงคโปร์ ทำให้อาการเราดีขึ้นมาก


เหม็น
อีกเรื่องที่เปลี่ยนไปอย่างมากคือประสาทรับรู้กลิ่น เหม็นไปซะทุกอย่างเลยเริ่มตั้งแต่กลิ่นอาหารแบบที่คุณแม่ท่านอื่นๆ เขาเป็นกัน จากอาหารที่เคยชอบ เคยกินได้

กลายเป็นของเหม็นไม่น่าแตะต้อง ข้าวปลานี่กินแทบไม่ลงเพราะเหม็นไปหมด จะกินได้บ้างก็พวกเบเกอรี่ และผลไม้ ท้อง 3 เดือนน้ำหนักลดลงไป 3 กิโล (จาก 45 ลงมาเหลือแค่ 42) ร่างกายเหี่ยวแห้งเหมือนไม้เสียบไก่ หน้าตาก็ซีดเซียว แถมยังขี้หงุดหงิดอีก


แม่..หนูเกลียดผู้ชาย
อีกกลิ่นที่ทำให้เป็นปัญหาในการใช้ชีวิตประจำวันเป็นอย่างมากก็คือ "เหม็นกลิ่นผู้ชาย" เราจะรับรู้กลิ่นผู้ชายได้ไวมาก ขนาดมีคนเดินผ่านด้านหลังเรา เรายังรู้เลยว่ามนุษย์ตนนั้นเป็นผู้ชาย (จมูกดียังกับสุนัขตำรวจ)

ขนาดเขาไม่ได้เข้ามาไกล้ๆ เรา อยู่ห่างกันเป็นเมตรสองเมตร ยังได้กลิ่นเลย ทั้งกลิ่นธรรมชาติของผู้ชาย(ซึ่งปรกติก็ไม่เหม็น) และกลิ่นตัว(ซึ่งเป็นกลิ่นไม่พึงปราถนา) จะรู้สึกเหม็นมากกกก แต่มันเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เพราะเราต้องไปทำงานโดยรถไฟฟ้า

บางวันเหมือนถูกฟ้ากลั่นแกล้งพอเราเดินเข้าไปในรถช่วงเวลาเลิกงานซึ่งคนก็แน่นมากอยู่แล้ว แต่ความซวยมาเยือนเพราะผู้คนรอบข้างเป็นผู้ชายทั้งหมด พระเจ้า!!! จะถอยหลังกลับก็ถูกผู้โดยสารที่เดินตามหลัง(ซึ่งเป็นผู้ชายอีกแล้ว)ดันกลับเข้าไปในรถ อยากจะร้องให้เลยน้ำตาตกในจริงๆ ทรมานจริงๆ นี่มันนรกชัดๆ


เล่าให้แฟนฟังเขาก็ได้แต่หัวเราะเห็นเป็นเรื่องขำๆ จนเขาคิดขึ้นมาได้นั่นแหละว่าตัวเองก็เป็นผู้ชาย เลยถามเราว่าเราเหม็นเขาด้วยหรือเปล่า แรกๆ เราก็ไม่อยากบอกความจริงกลัวเขาเสียใจ แต่พอโดนถามบ่อยๆ เข้าก็เลยบอกความจริงว่าเราเหม็นเขาเหมือนกัน คำตอบนี้ให้เขาน้ำตาตกเลย

เขาเองก็คงเสียใจและก็คงจะกดดันมากเหมือนกันกับเราแต่เขาไม่เคยแสดงออก เพราะตั้งแต่เราท้องเราก็เปลี่ยนไปมาก ทั้งขี้หงุดหงิด โวยวาย โกรธง่าย เอาแต่ใจ และไม่อยากให้เขาเข้าไกล้ ไม่ให้มาวุ่นวาย แต่เขาก็พยายามใจเย็นๆ เอาอกเอาใจพยายามทำให้เรารู้ผ่อนคลาย เพราะเขารู้และเข้าใจว่ามันเป็นอาการปรกติของคนตั้งท้อง

แต่ในใจลึกๆ ก็คงกดดันมาอยู่เหมือนกันถึงได้ร้องให้ออกมา เรารู้สึกสงสารเขาจับใจ และนั่นก็เป็นอีกหนึ่งแรงที่ช่วยให้เราปรับตัวเองให้เย็นลงไปได้มาก


โรคซึมเศร้าจากการตั้งครรภ์
ความจริงเราก็พยายามปรับตัวอยู่ตลอดเวลาเพราะรู้ว่าความเคลียดไม่ดีต่อแม่และเด็กในท้อง พยายามไม่เคลียด ไม่คิดมาก พยายามผ่อนคลาย แต่มันก็ทำได้ยากมาก มันเหมือนอยู่ๆ ก็โดนหินก้อนใหญ่ๆตกลงมากดทับเราไว้ขยับเขยื้อนไม่ได้เลย (พยายามคิดให้เป็นภาพการ์ตูนนะคะ)

ซึมเศร้าจนแทบจะนึกไม่ออกว่าความรู้สึกมีสุขจนทำให้คนเรายิ้มได้นี่เป็นยังไงนะ เราเคยอ่านเจอแต่คุณแม่ที่ซึมเศร้าช่วงหลังคลอดอันนั้นก็พอเข้าใจ แต่ของเรามันเป็นตั้งแต่ช่วยแรกของการตั้งครรภ์เลย

เราเป็นอีกคนที่ตั้งท้องปรกติ คือไม่ได้มีความกดดันเกี่ยวกับการตั้งครรภ์ไม่พึงประสงค์ หรือว่ามีปัญหาทางครอบครัวใดๆ เลย เราเป็นเพศแม่ที่อยากมีลูกซึ่งก็ธรรมดา ไม่ได้ตั้งความหวังมากเกินไป ไม่ได้รอคอยแบบใจจดใจจ่อ ก่อนตั้งท้องเราก็ปรกติดีทุกอย่าง แต่อาการมันเกิดขึ้นเองในช่วงแรกของการตั้งครรภ์

เราเลยตั้งชื่อโรคให้ตัวเองว่า "โรคซึมเศร้าจากการตั้งครรภ์" และเราเชื่อเสมอว่าอาการแบบนี้มันจะหายไปเองได้เมื่อถึงเวลาอันสมควร




 

Create Date : 16 มิถุนายน 2552
4 comments
Last Update : 17 มิถุนายน 2552 12:32:08 น.
Counter : 509 Pageviews.

 

มาเยี่ยมค่า
สามเดือนแรกมันทรมานจริงๆแหล่ะ พี่ทรมานถึงเดือนที่สี่เลย ขนาดไม่ได้แพ้อะไรมาก แต่พะอืดพะอมไปหมด (แต่กินได้จนทำน้ำหนักไปเยอะ)

พอคลอดลูกมาแล้ว สามเดือนแรกก็ทรมานอีก เฮ้อ

มาเป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆๆ

 

โดย: misspommy 3 กรกฎาคม 2552 21:36:57 น.  

 

Photobucket
ข้อมูลเพื่อนๆในบล็อค เพื่อเพื่อนชาวบล็อคเพื่อลูกของพวกเรา

ขอข้อมูลตามข้างล่างนะคะ เพื่อง่ายต่อการที่เพื่อนๆในบล็อคที่เข้ามาดู หรือตามหาดูข้อมูลคะ ถ้าส่วนไหนที่ไม่อยากเขียนก็เว้นไว้นะคะ


กำหนดคลอดหรือวันเกิดลูก:
ชื่อเล่นจขบ(ชื่อบล็อค):
ชื่อเล่นลูก:
ชายหรือหญิง:
รพ.ที่คลอดลูก:
ชื่อหมอ:
วิธีคลอด(ผ่าหรือธรรมชาติ):

 

โดย: BabyBravo 28 กรกฎาคม 2552 15:55:54 น.  

 

ตอนนี้อาการเป็นยังไงบ้างแล้วคะ
กี่้เดือนแล้วคะเนี่ย ไม่มา up blog บ้างเลย

 

โดย: misspommy 11 กันยายน 2552 12:19:20 น.  

 

มีความสุขมากๆ ทั้ง แม่และเด็ก เลยนะคะ สู้ๆค่ะ

 

โดย: Aussie angel 3 ตุลาคม 2552 22:26:44 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


Ratitu
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ฝากคอมเม้นท์ไว้ เพื่อเป็นกำลังใจให้เจ้าของบ้านด้วยนะคะ
Friends' blogs
[Add Ratitu's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.