คนเกียจคร้านเอ๋ย ไปหามดไป๊ พิเคราะห์ดูทางของมัน และจงฉลาด
Group Blog
 
<<
มิถุนายน 2550
 
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
 
7 มิถุนายน 2550
 
All Blogs
 

ชีวิตชั้น 7 คดี กับคนโรคจิต

ได้ยินเพื่อนๆ คุยกันมันส์ปาก ในวงสนทนาเกี่ยวกับประสบการณ์ที่เจอ คนโรคจิต....

" นี่...เค้าว่ากันว่า เจอคนพวกนี้ให้ด่า ให้เจ็บๆนะ...มันจะได้เข็ด " เพื่อนเบอร์ 1 กล่าว

" ของแบบนี้ ไม่เจอกับตัวไม่รู้หรอกว่าต้องทำอย่างไร เป็นชั้นคงทำอะไรไม่ถูกแน่ๆ" เพื่อนเบอร์ 2 พูดด้วยน้ำเสียงมีอาการร่วมสุดชีวิต

" นี่นะ...เค้าว่ากันว่าใครที่เคยเจอ ก็จะเจอบ่อยๆนะ ท่าทางจะมีเสน่ต่อคนประเภทนี้...."
เพื่อนเบอร์ 3 พูดขึ้นมาเล่นๆ แต่ชั้นกลับรู้สึกว่า หล่อนพูดได้ตรงกับประสบการณ์จริงของชั้นจริงๆ (แต่ชั้นไม่ดีใจหรอกนะ ที่มีเสน่ต่อ คนพวกนี้....)

หลายๆคนอาจเคยเจอมาบ้าง....ไอที่ว่า...คนโรคจิตหนะ.....

ชั้นคิดว่า คงมีน้อยคนที่จะเจอซ้ำๆกันบ่อยๆ .....แต่....ชั้นหละ...เป็นคนหนึ่งที่ได้รับพระพรให้ได้เจอเหตุการณ์ประเภทนี้บ่อยๆ

มาฟังเรื่อง 7 คดีคนโรคจิต ที่ชั้นเจอกับตัวเองสนุกๆกันดีกว่า....เอ้า....ตามมาเลย.....
คดีที่ 1 : โรคจิตเบอร์ 1

เช้าวันใหม่ของทุกๆวัน ชั้นจะได้เจอกับเค้า....(ขอเรียกว่าโรคจิตเบอร์ 1 ก็แล้วกัน)
โรคจิตเบอร์ 1 จะอยู่ประจำตรงป้ายรถเมย์ฝั่งตรงข้ามบ้านชั้น...(เป็นฝั่งที่ชั้นต้องไปขึ้นรถเมย์ทุกเช้า)
เค้าคนนี้ จะอยู่เฉพาะช่วงเช้าตรู่เท่านั้น....และมักจะคอยมองตามชั้นจนน่ารังเกียจ
(ชนิดคนที่ยืนอยู่ที่ป้ายรถเมย์ด้วยกันยังรู้สึกได้ว่าเค้ามองชั้นด้วยอาการน่าเกลียดมากๆ)

เป็นแบบนั้นทุกเช้าที่ชั้นต้องไปคอยรถเมย์แต่เช้า....(เดี๋ยวนี้ไม่เจอแล้ว เพราะชั้นเลือกที่จะออกบ้านสายๆแทน 5555)

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า.....ตื่นสายก็มีส่วนดีเหมือนกันนะนี่...5555555


คดีที่ 2 : ตรู...ผิดตรงไหนนี่.....

วันนั้น....อะ...ต้องบอกว่าคืนนั้นสินะ...เป็นประสบการณ์ครั้งแรกในชีวิตที่ชั้นเจอเรื่องแบบบี้....
เมื่อชั้นเดินกลับบ้าน ก็มีผู้ชายขับมอร์เตอร์ไซด์ มาจอดดักหน้าชั้น ชายคนนั้นหันมาแล้วก็พูดด้วยเสียงดังมาทางชั้น...

สำหรับชั้นนั่นเรียกคำด่า ชนิดหยาบคายมาก จนไม่อาจเอามาขึ้นสเปสแห่งนี้ได้...

ชั้นไม่รู้จักเค้า...และได้หันดูรอบตัวว่าเค้า ด่าคนอื่นอยู่หรือเปล่า....แต่ที่นั่น มีเพียงชั้นยื่นอยู่คนเดียว....

เล่าตอนนี้อาจเป็นเรื่อตลก แต่ตอนนั้น ชั้นตกใจมากได้แต่ยืน อึ้ง...พูดอะไรไม่ออก และไม่รู้ว่าต้องทำอะไรต่อไป

พอชั้นเริ่มถอย ชายคนนั้นก็ขับ มอร์เตอร์ไซด์หายไป.....

จากเหตุการณ์ตอนนี้ ทำให้ชั้นได้เรียนรู้ว่า....เราควรด่ามันกลับ อย่าปล่อยให้โดนด่าฝ่ายเดียว 5555


คดีที่ 3 : ช๊าตตัว ต้องตีหัวด้วยโทรศัพท์
จากประสบการณ์ครั้งที่แล้ว...ชั้นจำชนิดฝังหังเลยว่า ถ้ามีครั้งต่อไป ชั้นจะตั้งเป้าด่ามัน ไอโรคจิต.....

และแล้ว สถานการณ์นั้นก็มาถึง.....

หน้าปากซอยบ้านชั้นเอง...(ตอนกลางคืนอีกแล้ว แต่ไม่ดึกมากหรอก 2-3 ทุ่มหนะแหละ)

ชั้นเดินคุยโทรศัพท์เข้าปากซอยบ้านตัวเองเข้าไปเพียงไม่ถึง 5 ก้าว

ชั้นก็เห็นชายคนหนึ่ง เดินออกมาจากพุ่มไม้ข้างๆซอย....

เค้าเดินตรงเข้ามาทางชั้น พร้อมกับ....คว้ามือออกมาหมายจะลวนลาม(รึเปล่า?)

เอาเป็นว่า ที่แน่ๆ มันยื่นมือออกมาเพื่อจะจับตัวชั้น.....ในระยะประชิดตัว

ชั้นใช้มือข้างหนึ่ง ปัดมือมันออกจากตัว และใช้มือที่ถือโทรศัพท์ ตอกใส่มันเข้าที่หัว(จนโทรศัพท์ดับไปเลย)

เหมือนหนังแอ็คชั่น ที่เกิดขึ้นในหนังอย่างไรอย่างนั้น....

พอมันผละออกจากชั้นไป พร้อมกับอาการเจ็บและมึน....ชั้นค่อยเดินถอยออกมา จนเข้ามาได้กลางซอย

ไอโรคจิตนั่น มันก็ยังเดินวนเวียนอยู่หน้าปากซอยนั่นแหละ....จนทำให้ชั้นจำได้ว่า....

จากประสบการณ์ครั้งเก่า...เราต้องด่ามัน (คิดอยู่แค่นี้แหละ) ชั้นก็เลยร้องตะโกนด่า ไอโรคจิตพร้อมกับถอยตัวเองเข้าไปใกล้บ้านให้มากที่สุด

เมื่อขู่ว่าจะแจ้งตำรวจ มันก็หนีไป....ชั้นเข้าบ้านด้วยอาการตื่นตระหนกสุดๆ...หน้าซีดตัวสั่น และได้โทรไปแจ้งความ

จากเหตุการณ์ครั้งนี้ ทำให้ชั้นรู้ว่า....นอกจากด่าแล้ว เราต้องดูด้วยว่ามันหนีไปทางไหน เพราะตำรวจจะได้หามันเจอ
และพึง ระลึกไปเลยว่า ต่อให้เราตะโกนด่าอะไรเสียงดังๆ ก็ไม่มีชาวบ้านแถวนั้นออกมาสนใจดูเลยสักคน....เอ้อ...เค้าคงหูตึง


คดีที่ 4 : โรคจิตเบอร์ 2

หลังจากหลบเลี่ยงการเจอสายตาโลมเลียของโรคจิตเบอร์ 1 ไปได้ด้วยการตื่นสาย

แต่ไม่นานนัก ป้ายรถเมย์ฝั่งบ้านชั้นเอง(ตรงที่ต้องเดินผ่านทุกวัน) ก็ปรากฎ คุณโรคจิตเบอร์ 2 ขึ้นมาใหม่อีก 1 คน

คนนี้ไม่ได้แค่มองจนน่าเกลียดอย่างเดียว....แต่เค้าเดินตามด้วย....

หนักๆเข้าก็เริ่ม เดินตามแล้ว พูดว่า...." น้อง กลัวเหรอ ให้พี่ไปส่งบ้านนะ ไม่ต้องกลัวหรอก พี่ไม่น่ากลัว " ..... (-_-") เอ่อ แก แหละน่ากลัว ไม่ให้กลัวได้ไง(วะ)

ชั้นแกล้งเดินเลยบ้านตัวเอง ไปถึง 7/11 ในแหล่งที่มีชุมชน แล้วโทรเรียกน้องชาย ออกมารับ

น้องชั้นเดินถือไม้ก๊อฟ ออกมาด้วยท่าทางนักเลงสุดชีวิต แต่โรคจิตเบอร์ 2 ก็หายไปก่อนที่น้องชั้นจะมาถึง

ต้องขอบคุณพระเจ้าแทนนายนะโรคจิตเบอร์ 2 ไม่งั้นนายตายคาไม้ก๊อฟ ไปแล้ว.....

เดี่ยวนี้ เค้ายังอยู่ท่าทางสบายดี แต่เลิกเดินตามชั้นแล้ว อาจเป็นเพราะกลัวไม้ก๊อฟก็ได้

แม้จะไม่เดินตาม แต่ก็ยังพยายามส่งเสียงมาบ้าง มองตามบ้าง....อยู่ แต่ชั้นเริ่มเลิกกลัวเค้าแล้วหละ

เพราะชั้นตั้งใจว่า เดี๋ยวเหอะ...เข้ามาคุยด้วยเมื่อไหร่ จะประกาศเรื่องพระเจ้าให้ฟังซะเลย จะได้กลับใจใหม่ซะ


คดีที่ 5 : จับกด ชิงทรัพย์ (แต่ชั้นเรียกคดีนี้ว่า คดีขึ้นศาล)

เป็นคดีที่น่าตื่นเต้นจริงๆ เพราะเป็นคดีเดียวที่ทำให้ชั้นบาดเจ็บ และเกือบโดยข่มขืน (ขอบคุณพระเจ้าที่ปกป้องชั้นจริงๆ)

ชั้นเดินกลับเข้าซอบบ้าน จากจุดเกิดเหตุเดิมไกลเข้ามาหน่อยจาก 5 ก้าว เป็นเดินเข้ามา 10 ก้าว

เวลานั้นเป็นเวลา 3 ทุ่มเศษ...

ชั้นเดินเข้ามาหลังจากสำรวจแล้วว่า ไม่มีมนุษย์ หน้าไหนในซอย (แน่นอนจากคราวที่แล้ว ชั้นพลาดไปตรงพุ่มไม้ คราวนี้ดูอย่างดีก่อนเดินเข้าไป)

และแล้ว.....ทุกอย่างก็เกิดขึ้นเร็วมาก

เมื่อมีชายคนหนึ่งออกมาจากซอกรถที่จอดเรียงกันอยู่ ตรงเข้า ล๊อคคอชั้นจากทางด้านหลัง

ชายตัวใหญ่ร่างสูง กระชากตัวชั้นจนล้มลง นอนราบกับพื้น พร้อมกับกระหน่ำชกชั้นทั้นที....เป็นสิบๆ หมัดได้

เมื่อชั้นอ้าปากร้อง...มันก็เอามืออุดปากชั้นทันทีเหมือนกัน.....

ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็ว แต่เนินนานมาก สำหรับชั้น.....มันเป็นระยะเวลานานที่สุดในชีวิตของชั้นเลยทีเดียวในการที่จะต่อสู้ดิ้นรน

ใช่.....ชั้นกลัว....กลัวมาก ร้องไม่ได้ ไม่มีใครผ่านมา และชั้นใกล้จะหมดแรง....

กำปั้นที่ทุบลงมายังตัวชั้นนับไม่ถ้วน.......

การตะเกียดตะกายดิ้นรนของชั้น ทำอะไรไม่ได้เลยในเวลานั้น......

ไม่มีแม้แต่เสียง.......ไม่มีแม้แต่เงา ของความช่วยเหลือใดๆ

ชั้นกำลังจะหมดหวังที่จะรอด....และหมดแรง..........

ขอบคุณพระเจ้า ที่พระองค์ปกป้องชั้น เพราะในขณะที่ชั้นหมดแรงแล้ว เลิกต่อสู้แล้ว...พระองค์ก็ส่งคนออกมาจากก้นซอย

ทำให้ ชายคนนั้นหนีไป.....พร้อมกับเอากระเป๋าสะพายของชั้นไปด้วย(เพราะเหตุนี้ทำให้เค้าติดคุก 5 ปี ข้อหาลักทรัพย์ ในขณะข้อหาทำร้ายร่างกายแค่ 1 ปี -ปรับเงิน)

เมื่อเห็นชายคนนั้นหนีไป สิ่งที่ชั้นทำคือ....วิ่งตาม เพื่อไปดูว่าเค้าวิ่งไปทางไหน (จากครั้งที่แล้วตำรวจจับไม่ได้เพราะชั้นไม่รู้ว่าเค้าไปทางไหน)

ในคืนนั้น ตำรวจจับคนร้ายไม่ได้....แต่ในคืนถัดมาตอนตี 2 ตำรวจก็แจ้งว่าจับได้แล้ว
เพราะ ชายคนนั้นกำลังจะข่มขื่นผู้หญิงอีกคน แถวๆบ้านชั้นเอง......

จากเหตุการณ์วันนั้น...ชั้นได้เรียนรู้ว่า....เมื่อต้องการความช่วยเหลือ อย่าได้ร้องว่าช่วยด้วย(ชั้นร้องมาแล้วมันไม่ได้ช่วยให้ใครออกมาดู)
แต่ให้ร้องว่าไฟไหม้ (ชั้นยังไม่เคยลอง แต่คิดว่าน่าจะได้ผลกว่า เพราะใครก็คงกลัวบ้านตัวเองถูกไฟไหม้)

ชั้นได้เรียนรู้ว่า...นอกจากดูทั้งซอยแล้ว ตรงพุ่มไม้แล้ว ให้ดูที่ซอกรถที่จอดอยู่ด้วย....

ที่สำคัญ....เหตุการณ์นี้ ทำให้ชั้นรู้จักพระเจ้า และเริ่มที่จะต้อนรับพระองค์.....


คดีที่ 6 : ช่วยตัวเอง

นานเหมือนกัน หลังจากเหตุการณ์ระทึกขวัญ ที่ขึ้นศาลไป ชั้นก็ไม่ได้เจอเหตุการณ์แบบนั้นอีก

แต่แล้ว.....ก็มีผู้หญิงคนหนึ่ง เดินมาหาชั้นบนรถเมย์สาย 72 ในเวลาสายๆวันหนึ่ง

"น้อง....พี่ว่าน้องลงป้ายนี้ดีกว่านะ..." ผู้หญิงคนนั้นพูดด้วยเสียงเบาๆเรียบๆ....

ถ้าเป็นคนอื่นๆ คงสงสัยและถามมากมาย...แต่กับชั้น กลับเดินตามเธอไปแม้ไม่เข้าใจ....

เมื่อยืนที่หน้าประตูรถเมย์....ผู้หญิงคนนั้น กระซิบบอกชั้นให้ดูชายคนหนึ่ง ที่นั่งฝั่งเดียวกับชั้น แล้วบอกชั้นว่า....

" ชายคนนั้น กำลังมองน้อง และช่วยตัวเอง..." (0_0") โอ๊ววววววว ไอโรคจิต

พอชั้นมองไป ชายคนนั้นยังมองชั้นตาไม่กระพริบ พร้อมกับยังคงช่วยตัวเองอยู่อย่างนั้น บนรถเมย์....!!!!

ระทึกมาก...จริงๆ ชั้นน่าจะด่ามันก่อนที่ชั้นจะลงจากรถ....แต่ชั้นก็กลัวว่ามันจะวิ่งตามชั้นลงมาหนะสิ.....


คดีที่ 7: วิ่งหนี ปืน!!!

เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเร็วๆนี้....แถวๆบ้านชั้น(อีกแล้ว)

ตอนชั้นเดินกลับบ้านจากป้ายรถเมย์ เข้าซอยบ้าน.....

เมื่อมีชายคนหนึ่ง ขับรถมอร์เตอร์ไซด์มาจอดข้างชั้น.....

แล้วดูเหมือนเค้าจะจอดได้ไม่ดีนัก จึงทำให้รถล้ม.....

ในสถานการณ์แบบนั้น...คนอื่นอาจเข้าไปช่วย แต่ชั้นผู้มีประสบการณ์โชกโชน ประเมินแล้วว่า ที่เปลี่ยวแบบนี้ไม่สมควรจะเข้าใกล้ใคร

ชั้เดินต่อไปด้วยความระมัดระวังตัวจากรอบทิศ.....

และแล้ว เสียงมอร์เตอร์ไซด์คันเดิม ก็ขับแซงชั้นที่เดินอยู่ออกไป เพื่อจอดไกลกว่าเดิม.....(ไกลจากตัวชั้นประมาณ 10-15 ก้าว)

คเลงจากรถ ทั้งที่ยังสวมหมวกกันน๊อคอยู่.......

ชั้นเห็น......สิ่งที่ชั้นคิดคือ....... 1. เค้าอาจมีบ้านอยู่ตรงนั้น 2. เค้าอาจจอดรถเพื่อลงมาฉี่ (แถวๆนั้นมีซอกตู้ไฟขนาดใหญ่ตั้งอยู่)

ชั้นเดินชะลอความเร็ว เพื่อให้เค้าทำธุระเสร็จ แล้วไปเสียก่อน....และทิ้งระยะห่างมาก จนเกือบเหมือนจะหยุดเดินเสียด้วยซ้ำ

ทันใดนั้นเอง........ชั้นก็ต้องหยุดฝีเท้าลง

เมื่อชายคนนั้นหันหน้ามา ยืนจังก้า เผชิญหน้ากับชั้น แล้วเอามือล่วงเข้าไปในกางเกงด้านหน้า.....

ชั้นหยุดยืนมอง...แล้วคิดว่า....1. ชายคนนี้มีเจตานาไม่ดีแน่ๆ ทำอย่างไรต่อไปดี 2. ชายคนนี้อาจเป็นโรคจิตชอบโชว์ของ เราควรจะด่าแล้ววิ่งดีมั๊ย?

ยังไม่ทันได้คิดจบ.....ชั้นก็เห็น.......สิ่งที่ชายคนนั้นล้วงออกมา........

มันคือ........

..........." ปืน !! "..............

สิ่งที่ชั้นทำ.....คือ.......กลับหลังหัน แล้ววิ่งออกจากตรงนั้น......

ในระหว่างที่วิ่ง...ชั้นก็คิด.....1. วิ่งไปทางตรงที่มีคน แต่ไกลกว่าจะไปถึง หรือ 2. วิ่งเฉียงออกนอกถนน เพื่อโบกรถหาคนช่วย

อีกแล้ว ที่ประสบการณ์เดิมๆสอนชั้นให้รู้จักถอย แต่ให้รู้จักด้วยว่าการถอยนั้น จะต้องดูด้วยว่าอีกฝ่ายอยู่ในลักษณะใด


ชั้นตัดสินใจวิ่งออกนอกถนน เพราะชั้นรู้ดีว่าตัวเอง วิ่งได้ช้ากว่าผู้ชายแน่นอน และการวิ่งทางตรงมีโอกาส ถูกจับได้ง่ายกว่าวิ่งเฉียงออกนอกถนน

เมื่อชั้นหันกลับไปดู ชายคนนั้นกลับขึ้นไปนั่งมองชั้นอยู่บนรถมอร์เตอร์ไซด์ของเขา

รถที่วิ่งไปมาบนถนน ต่างหักหลบ ชั้นอย่าเฉวัดเฉวียน เหมือนอยู่ในหนังอย่างไร อย่างนั้นเลย....

เราหยุด มองกัน เพื่อดูท่าทีอีกฝ่ายอยู่พอสมควร ในที่สุดชายคนนั้น ก็ขับมอร์เตอร์ไซด์หนีไป....

จากเหตุการณ์ระทึกตอนนั้ ทำให้ชั้นได้รู้ว่า....พระเจ้าพยายามปกป้องชั้นจากชายคนนี้หลายครั้งด้วยกัน
และ คราวหน้า ชั้นจะจำทะเบียนรถให้ได้ จะได้จับตัวคนร้ายได้จริงๆ

เป็นไงหละ 7 คดี เด็จของชั้น นี่แค่บางส่วนที่อยากหยิบยกมาเล่า...จริงๆ ยังเหลือ คดีโชว์ของ อยู่อีก (แต่ถ้าเล่าที่นี่ เกรงว่าพี่น้องจะตาลายเสียก่อน)

ตอนนี้เรื่องพวกนี้มันเกิดขึ้นมานานแล้ว....กลายเป็นเรื่องขำของชั้นในตอนนี้......

แต่อยากจะบอกว่า....ไม่เจอกับตัว ไม่รู้หรอกว่า.....มันน่ากลัวเพียงไร.....

ขอบคุณพระเจ้าที่ทำให้ปลอดภัย ขอบคุณสำหรับประสบการณ์มีค่า.....ถ้าเป็นไปได้...ไม่ต้องเจออีกจะดีกว่า....หุๆๆๆ ^_^




 

Create Date : 07 มิถุนายน 2550
7 comments
Last Update : 7 มิถุนายน 2550 15:21:25 น.
Counter : 427 Pageviews.

 


อยากเจอข้อ 8 มั้ยคร้าบบบ

 

โดย: s]',k IP: 61.90.143.3 7 มิถุนายน 2550 15:44:50 น.  

 

มะอาววววว มะอยากเจอออออ

 

โดย: kiju 7 มิถุนายน 2550 16:23:16 น.  

 

เออ...หลงเข้ามาอ่านเรื่องคนโรคจิต

คุณเป็นคนดชคดีมากๆ เลยนะครับที่รอดพ้นเรื่องเหล่านี้มาได้

อย่างไรก็ตามระวังตัวไว้ดีกว่า หาซื้อ ไอ้สเปรย์พริกไทย หรืออะไรที่จะใช้ป้องกันตัวไว้ด้วยก็น่าจะดีนะ

 

โดย: bite25 7 มิถุนายน 2550 16:57:04 น.  

 

เออ...หลงเข้ามาอ่านเรื่องคนโรคจิต

คุณเป็นคนมีสติ+คนโชคดีมากๆ เลยนะครับที่รอดพ้นเรื่องเหล่านี้มาได้

อย่างไรก็ตามระวังตัวไว้ดีกว่า หาซื้อ ไอ้สเปรย์พริกไทย หรืออะไรที่จะใช้ป้องกันตัวไว้ด้วยก็น่าจะดีนะ

 

โดย: bite25 7 มิถุนายน 2550 16:57:32 น.  

 

จากคดีที่ 3 เคยซื้อมีดพกมาติดตัวไว้หละ
แต่...มันกลายเป็นอาวุธคนร้าย ในคดีที่ 5 เอาไปแทงผู้หญิงอีกคนในคืนต่อมา....
ตั้งแต่นั้น คิดว่า อาวุธที่พก คือความเป็นไปได้ที่จะมาทำร้ายตัวเราเองหรือคนอื่น เลยไม่กล้าพกแล้วค่า...

ส่วนมีดเล่มนั้น ตำรวจเค้าช่วยกลบเกลื่อนให้ว่าเป็นของคนร้ายเอง...

 

โดย: kiju 7 มิถุนายน 2550 17:41:46 น.  

 

ระวังตัวให้มากขึ้นนะคะ
เรากลัวมากๆเลยเรื่องแบบนี้
คนเดี๋ยวนี้มันน่ากลัวมากๆ

 

โดย: fakeplasticgirl 12 มิถุนายน 2550 10:38:23 น.  

 

หลงเข้ามาแล้ว ก็ขอให้กำลังใจคุณนะครับ

เจอมามากอย่างนี้ เป็นคนอื่นคงสติแตกไปแล้ว
หรือไม่ก็ย้ายบ้านหนีไปเลย

เท่าที่อ่านมา คาดว่า คุณน่าจะสวย
คือรูปโฉมงดงาม หรือมีสเน่ห์ ดึงดูดผู้ชายน่ะ
แต่กลายเป็นโทษไปซะงั้น
ทางที่ดี หากมีแฟนซักคนคอยรับส่งท่าจะดี
ไปไหนมาไหนไม่ควรไปคนเดียว หาเพื่อนไปด้วย
อย่าใส่ชุดรัดรูป วาบหวิว มันล่อใจชายดีนักแล
มีอาวุธไว้ป้องกันตัวก็ดี อย่างน้อยขาเรานี่แหละดีที่สุด
เกิดอะไรขึ้นวิ่งหนีไว้ก่อน
พกอุปกรณ์ที่ทำให้เกิดเสียงดังๆ ท่าไม่ดี ทำเสียงดังๆ ไว้
มันจะได้ไม่เข้าใกล้

ขอให้พระเจ้าคุ้มครองครับ อย่างไรก็ตาม ก่อนพึ่งพระเจ้า
พึ่งตัวเองให้มากไว้ก่อน โชคดีครับ

 

โดย: kk IP: 125.26.162.227 26 สิงหาคม 2550 21:45:12 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


kiju
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ยินดีต้อนรับ บรรดาผู้ที่หลงเข้ามา...อิๆ

บ้านหลังนี้เปิดให้ได้มาเยี่ยมชมกัน....แต่ขอร้องว่า กรุณาอย่าหยาบคาย

แต่ละห้องมีกลุ่มโดยเฉพาะ ใครไม่สนใจห้องไหนก็อย่ากดเข้าไปแล้วกัน....เน่อ....

ทิ้งคอมเม้นต์+ชื่อเสียงเรียงนามไว้ได้เมื่อเข้ามา (แบบตั้งใจหรือหลงเข้ามาก็ตาม) แล้วข้าพเจ้าก็จะไปเยี่ยมที่บ้านท่าน 5555 (ไปขอข้าวกินสักมื้อ)

......เอาหละ....สนุกกับบ้าน kiju ได้เลย....
Friends' blogs
[Add kiju's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.