ชีวิตเป็นของข้า แต่หัวใจเป็นของเธอ
 
 

06/06/2015

  วันนี้เป็นอีกวันที่ตื่นเช้ามา อาบน้ำคว้าเสื้อไปทำงานดั่งทุกวัน พร้อมกับกระแทกไลน์ไปหาคนๆนึง ว่าสายๆๆๆๆๆๆแล้ว แล้วเค้าจะลุ้นว่าผมสายใหม วันก่อนผมสายมีขู่บอกโดนว่าแน่ แผนกซ้ำเติมผมทำงานแน่นอนมาก แต่วันนี้ไม่สายครับ ผิดแผน เค้าขำผมใหญ่ไม่เป็นไรถือว่าคลายเครียดกันไป พอมาถึงโต๊ะ ตกใจกับกองเอกสาร เยสสสสสสส ใครแกล้งอะไรกูเปล่าว่ะ ไม่เป็นไรนั่งเคลียไปเรื่อยๆเปิดเพลงเพราะๆฟัง พร้อมมองออกไปนอกหน้าต่างบ้าง บางครั้ง ก็จะมีคุยกับเค้าบ้างประปราย ผมก็เคลียงานไปเรื่อยๆ บ่ายก็กินข้าว พอกลับมาโทรศัพย์ดัง เค้าโทรมาคุยเรื่งงานเอกสารที่จะให้ผมแก้ ผมก็บอกแค่พรุ่งนี้เดี๋ยวคุยกับหัวหน้าให้แล้ววางไป แล้วพี่คนนึกก็หลังไมค์มา คุยเรื่องผมกับเค้าก็ว่ากันไป ผมก็นั่งเหงาๆใจลอยๆทำงานต่อไปจนเลิก พอเลิกปุ๊บง่วงครับ+ไม่มีอะไรจะคุยด้วย ซึ่งถ้าเป็นเสาร์อื่นผมไม่พลาดเพราะพรุ่งนี้เค้าหยุดคืนนี้นอนดึก คุยได้ยาว แต่วันนี้ ง่วงจริงๆ เลยหลับตื่นมา4ทุ่มครึ่งเลยครับ 555




 

Create Date : 07 มิถุนายน 2558   
Last Update : 7 มิถุนายน 2558 1:33:35 น.   
Counter : 243 Pageviews.  


7 พฤษภากับความรู้สึกดีๆ.......

    จำได้ครั้งนึงเคยจำได้ว่า ถ้าถึงวันที่ 7 พฤษภา กูจะเป็นยังงัย จะอยู่ที่ไหน จะร้องไห้ใหม คิดไปต่างๆนาๆ มากมาย กลัวจะถึงวันนั้น ก่อนจะถึงวันนั้นได้โทรคุยกับใครคนนึง ใครคนนั้นก็บอกว่า ถ้าถึงวันนั้นไม่ต้องซื้ออะไรให้นะ ขอแค่คำอวยพรก็พอ พอถึงวันก็ไม่ได้ซื้ออะไรให้จริงๆ ด้วยเหตุผลที่ว่า ไม่อยากเจ็บอีกรอบ พอถึงวันจริงๆ วันนั้นก็ ในหัวไม่มีเรื่องงานเลย มีแต่คำถามที่ว่าจะอวยพรดีใหม แล้วจะอวยพรว่าอะไร จนถึงตอนทุ่มนึงก็มาถึงบ้าน ก็ตัดสินใจ เอาว่ะ อวยพรดีกว่า อีกอย่างสัญญาไว้แล้วด้วย เลยไลน์ไป อยากโทรแต่กลัวเค้าไม่รับเดี๋ยวจะแย่ เลยไลน์ไป เสร็จปุ๊บก็คุยกันในไลน์ โดนเค้าด่าเรื่องรับของช้าเปิดหัวเลย 5555 แล้วก็คุยเรื่อง ว่าคิดงัยถึงมาดูแลตัวเอง คุยไปคุยมาสักพัก เค้าก็ไทรไลน์มา ยอมรับว่าตกใจมาก เค้าโทรมาครั้งแรกในรอบ 7 เดือน ก็เลยรับ คุยกันทุกเรื่องที่อยากคุย ประมาณ 2 ชั่วโมง จำได้ลางๆว่าเรื่องงาน เรื่องครีมบำรุง เรื่องโทรศัพย์ เรื่องที่บ้านเค้า ยอมรับนะว่ายังรักเค้าอยู่ แต่ต้องไม่ลืมว่าเรากลับมาคุยกันด้วยเงื่อนใขพี่น้อง เพราะฉนั้น เลยไม่อยากคิดอะไรไปมากมายกลัวเจ็บอีกรอบ ได้แต่ปลอบใจตัวเองว่า ถ้าใช่ก็ใช่ ถ้าไม่ใช่ก็ไม่ใช่ ผลคือ คืนนั้นดีใจจัด ไม่หลับไม่นอนยันเช้า ไปทำงานแบบทรมานมากอะ ง่วงอะ 5555 สรุปก็ผ่านไปได้ด้วยดีคัฟสำหรับวันนั้น ขอบคุณนะโบ ที่เปลี่ยนวันที่คิดว่าจะแย่ให้เป็นวันดีๆ ขอบคุณจริงๆ




 

Create Date : 09 พฤษภาคม 2557   
Last Update : 9 พฤษภาคม 2557 20:08:21 น.   
Counter : 277 Pageviews.  


ทำไมเป็นคนอย่างนี้นะเรา(2)............และร้านของเรา

  เรื่องที่เขียนนี้เป็นความรู้สึกนึกคิดของผมคนเดียวไม่พาดพิงใคร

ผมมีความรู้สึกบางอย่างเกี่ยวกับตัวเองในระยะหลังๆ มา อย่างแรกที่รู้สึกคือ เป็นคนที่ไม่เคยนอนหลับแบบยาวๆทั้งคืนเลย มันต้องมีตื่นมากลางดึกทุกคืน พร้อมกับคิดโน่น นี่ นั้น จนบางทีก็ทำให้นอนไม่หลับ ก็มี แต่ส่วนใหญ่ผมจะพยายามนอนให้หลับ เพราะต้องไปทำงาน เดี๋ยวจะแย่เอา แล้วก็เป็นคนหงุดหงิดง่ายกับเรื่องที่ไม่น่าหงุดหงิด อารมณ์เสียง่ายมากๆไม่รู้ทำไมสิ แล้วก็ที่สำคัญที่สุด คือบ่อน้ำตาตื้นมาก ทั้งๆที่ยอมรับเลยว่าตัวเองเป็นคนที่ร้องไห้ยากมาก จำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ร้องไห้มันนานมาแล้วนานจนจำไม่ได้ สาเหตุของบ่อน้ำตาตื้นพอจะเดาได้ว่า อาจจะมาจากงาน ที่ทั้งเครียดและกดดัน จนบางทีต้องไปหาหมอบ่อยๆ เพราะพอเครียดแล้วโรคประจำตัวจะกำเริบทันที ตอนนี้รู้สึกอย่างเดียวว่า ชีวิตมันเหนื่อยมาก จนอยากถอยมาเพื่อพักผ่อน บางทีเราอาจจะต้องยอมก้าวถอยหลัง ซักหนึ่งก้าว เพื่อเดินต่อไปอีกหลายๆก้าวต่อไป แต่ก็ได้แค่คิด เพราะว่า พอถึงเวลาที่เราจะก้าวถอยหลังจริงๆ กลับมีคนที่จะฉุดเราไว้ไม่ให้ก้าวถอยออกมา ซึ่งผมก็เข้าใจนะ แต่ในมุมนึง ผมก็สงสารตัวเองนะ สงสารมากๆ มันเกินขีดสุดของเราที่จะทนแล้ว ขอโทษด้วยนะถ้าจะถอยออกมา พอถอยออกมาแล้วก้าวต่อไปคือคิดที่จะเหนื่อยเพื่อตัวเองแล้ว คือหลังจากที่เหนื่อยเพื่อคนอื่นมาเยอะ เลยคิดกับเพื่อนเมื่อวานว่า จะเปิดร้านกัน หลังโบนัสออก ด้วยความที่ว่าผมมีเพื่อนเป็นกุี๊ก ทำอาหารพอใช้ได้อยู่ครับ เพื่อชอบทำให้กินบ่อยๆเวลากินเหล้ากันเมื่อก่อน เลยเข้าไปหา และได้ข้อสรุปมาประมาณว่า ต้องไปหาที่หาทำเลก่อน ว่าจะไปขายที่ไหน พอได้ทำเลที่ตั้ง แล้วค่อยคิดว่าจะขายอะไรกันดี ถึงจะพอทราบคร่าวว่า เราต้องใช้เงินทุนเท่าไหร่ และจะไปหามาจากไหนได้บ้าง มันยากตรงนี้จริงๆ แต่ถ้าทำสำเร็จเปิดร้านได้จริงๆ จะยอมเหนื่อยอีกครั้งกับ.............ร้านของเรา




 

Create Date : 12 พฤศจิกายน 2556   
Last Update : 12 พฤศจิกายน 2556 10:19:24 น.   
Counter : 327 Pageviews.  


แปลกแต่จริง ทำจริงด้วย

  เรื่องนี้เป็นความรู้สึดของผมคนเดียวไม่เกี่ยวกับใคร

เรื่องแปลกของผมคือ
แปลกที่ใครคนึงเข้ามาในชีวิตแล้วทำให้
1.จากคนตื่นสาย กลายเป็นคนตื่นเช้าได้ ธรรมดางานเข้า 8 โมง ตื่นเร็วสุด จะเป็น 7.15 แต่ทุกวันนี้ 6.15 ครับ แล้วติดเป็นนิสัย แบบเสียงไลน์เป็รเสียงนาฬิกาปลุก ได้ยินปุ๊บตื่นเลย จนหัวหน้าทักว่าเดือนนี้ไม่มาสายเลย ข้อนี้ตกยกเครดิตให้คนปลุกครับ
2.จากคนที่เคยยกแต่ขวด(เบียร์) ทุกวันนี้ยกกล่อง(นม)ครับ จากไม่เคยคิดเลยว่า จะกินนมเป็นเรื่องเป็นราว แต่ทุกวันนี้เช้าต้องมีละ กาแฟ 1 กระป่อง นม 1 กล่องทุกวัน กินจนติดเป็นเรื่องเป็นราว แต่ตอนเย็นไม่ค่อยได้กินเท่าไหร่ อันนี้สารภาพเลย มีพลาดกับนมช็อคโกแลตอยู่ครั้งเดียว ที่ทำให้เค้าเป็นห่วง เลยไม่กินอีกเลย เพราะไม่อยากให้ห่วงอีก จนคนรอบกายถามว่าใช่เหรอไอ้สิ่งที่ทำอยู่อะ อิอิ 
3.จากคนทำงาน ไม่เคยกินข้าวเที่ยง ก็พยายามกิน ไม่สามารถพูดได้ว่าทุกวัน เพราะวันไหนงานยุ่งจริงๆ จะไม่ได้กินเช่นอาทิตย์นี้เป็นต้น ไม่ได้กินมา 2 วันละ แต่จะพยายามกินให้ได้ทุกวัน เพียงเพราะให้อยากทำตัวให้เป็นห่วง
4.อยากทำตัวเองให้ดีขึ้น หลังจากปล่อยเนื้อปล่อยตัวมานาน เช่นหาครีมมาทามั่ง ล้างหน้าบ่อยๆมั่ง จากไม่เคยคิดจะชอบส่องกระจกแต่ทุกวันนี้ เห็นกระจกก็ส่ง แล้วคิดแค่ว่าตัวเองดีขึ้นหรือยัง 
5.เรื่องงาน อันนี้สำคัญ เวลาที่ผมทำงานเหนื่อยๆ ผมมันจะไลน์ไปหา แต่หลังๆอยากโทรมากกว่า บอกว่าเหนื่อยจัง แล้วกำลังใจดีๆก็มีมาให้ตลอดทุกครั้ง แม้ยามที่ผมลำบากที่สุดก็ผ่านมาได้เพราะกำลังใจอันนี้ 
เพราะฉะนั้น ที่อยากเขียนในวันนี้เพราะอยากบอกว่า ขอบคุณนะสำหรับสิ่งดีๆที่มีให้กัน
ขอบคุณทุกความห่วงใย ขอบคุณทุกกำลังใจที่ทำให้ผ่านวันที่ยากลำบากที่สุดมาได้ 
สุดท้าย ขอบคุณมากนะน้องโบ สำหรับทุกสิ่งอิอิ




 

Create Date : 09 พฤศจิกายน 2556   
Last Update : 9 พฤศจิกายน 2556 19:53:46 น.   
Counter : 304 Pageviews.  


ทำไมเป็นคนอย่างนี้นะเรา

  ตอนนี้รู้สึก เหมือนชื่อเรื่องมาก 

มันเป็นความรู้สึกบางอย่าง พึ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ตอนทำงาน 
คือต้องเกริ่นก่อนว่า ผมอยู่แผนกรับสินค้า หน้าที่หลักเลยคือทำเอกสาร ซึ่งก็โอเคนะ ที่บ้านผมเค้ามองว่าเป็นงานเบาไม่เหนื่อย ซึ่งมันควรจะเป็นอย่างนั้น วันๆแค่หน้างานตัวเองก็เหนื่อยละ แต่ ทุกวันนี้ต้องแบกแผนกเอาไว้คนเดียว คือ นอกจากทำเอกสารแล้ว ยังต้องทำงานของหัวหน้า ต้องไปเช็คของ เก็บของเองอีก ซึ่งมันรู้สึกเหนื่อยมากกว่าเดิม หลายเท่า จนบางทีก็ท้อนะว่า ทำไมต้องทำอยู่คนเดียว เหนื่อยอยู่คนเดียว บางทีอาการหนักร่างกายจะฟ้องออกมาทาง น้ำตา ซึ่ง คนอื่นๆในแผนก บางคนทำบ้าง ไม่ทำบ้าง หรือไม่ทำเลยก็มี ซึ่งจริงๆก้อยากเป็นเหมือนคนอื่นบ้าง แต่ด้วยอะไรก็ไม่รู้ได้ เลยทำไม่ได้ซักที ตอนนี้คิดแค่ว่า ตัวเองเหนื่อยเกินไปหรือเปล่า กับจุดที่ตัวเองยืนอยุ่ ควรจะยืนต่อไป หรือก้าวออกมาให้พ้นจากตรงนั้น คิดทุกวัน เวลา นาที ทุกวันนี้ ยังดีที่มีหัวหน้าเข้าใจเราว่าในแต่ละวันเราเหนื่อยแค่ไหน ยังดีที่เวลาเราเหนื่อยเราท้อยังมีใครคนนึงคอยส่งกำลังใจดีๆมาให้ ทำให้ยังพอมีแรงกาย แรงใจสู้กับงานหนักได้ทุกวัน ตอนนี้ทนทำแค่ โบนัสออกครับ หลังจากโบนัสออก จะพิจารณาตัวเองแล้วครับ....................จะลาออกครับ เหนื่อยมามากแล้วครับกันจุดที่ตัวเองยืนอยู่




 

Create Date : 03 พฤศจิกายน 2556   
Last Update : 3 พฤศจิกายน 2556 8:10:54 น.   
Counter : 358 Pageviews.  


1  2  3  4  

focus(2fc)
 
Location :
กรุงเทพ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




[Add focus(2fc)'s blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com