"......: ความฝันของเด็กน้อย 7 ขวบ :: Becoming a Veterinarian :......"

วันที่ 10 พฤษภาคม 2556

เมื่อเด็กน้อยเริ่มมีความฝันว่าในอนาคตเธออยากเป็นและอยากทำอาชีพอะไร สิ่งที่คนที่เป็นพ่อแม่รู้สึกได้ก็คงบอกว่า "รู้สึกดีใจ" ที่ลูกรู้จักมีฝันตั้งแต่อายุเท่านี้ เพราะตัวเราเองตอนอายุ 7 ขวบนั้นเรายังมีแต่เล่นตามประสาเด็ก ๆ(เด็กบ้านนอก)อยู่เลย สิ่งที่รู้ก็คือท้องไร่ท้องนา อาชีพครู ตำรวจเท่านั้น อาชีพอื่น ๆ ไม่เคยมีในหัวเลย จริง ๆ ตอนนั้นแค่เรื่องเรียนต่อในระดับที่สูงขึ้นกว่าระดับประถมนั้นก็ยังไม่มีอยู่ในหัวเลย มาเริ่มรู้ว่าพ่อจะให้เรียนต่อก็ตอนอยู่ ป. 4 - ป. 5 น่ะ ทำไงได้ล่ะในเมื่อสภาพแวดล้อมคือท้องไร่ท้องนา สมัยนั้นผู้คนในหมู่บ้านยังไม่ค่อยนิยมเรื่องส่งลูกหลานเรียน แถมบางบ้านก็ส่งลูกเรียนนะแต่เลือกส่งลูกชายเรียน ลูกสาวก็เก็บไว้ให้แต่งงานมีครอบครัวทำไร่ทำนากันต่อไป (แสดงว่าพ่อเราใจยุติธรรมมากพออยู่นะในเรื่องความเท่าเทียมของเพศชายและเพศหญิง แกถึงได้ส่งลูกสาวเรียน..อิอิ..) พ่อแม่ให้โอกาสในเรื่องการศึกษาก็จริง แต่เรื่องเส้นทางสายการเรียน สายอาชีพนั้นเรียกว่าเราต้องคลำทางเอาเองจริง ๆ และที่ตัวเองเดินมาได้ถึงจุดนี้ก็พอใจกับชีวิตแล้วน่ะ

เนื่องจากว่าตอนเด็ก ๆ พ่อแม่ไม่ได้เป็นที่ปรึกษาในเรื่องเส้นทางสายการเรียนและสายอาชีพให้เราเลย(ไม่ได้โทษพ่อแม่นะ แค่พ่อแม่ส่งเสียให้เรียนต่อนี่เราก็ถือว่าบุญคุณล้นเหลือ ถือว่าพ่อแม่ให้โอกาสเราในเรื่องการศึกษามากกว่าลูก(พี่น้องเรา)คนอื่น ๆ ในครอบครัวแล้ว) ทีนี้พอเรามีลูกเองเราก็อยากชดเชยตรงนี้ ขอเป็นที่ปรึกษาและเป็นผู้สนับสนุนลูกอยู่เบื้องหลัง พยายามพูดคุยกับลูกเพื่อจะได้รู้ถึงความรู้สึกนึกคิดและสิ่งที่เค้าฝันตามประสาเด็ก ๆ และถ้าเราไม่ดูถูกความคิดเด็กนี่ เราจะเห็นว่าความคิดเด็กบางอย่างนี่คมลึกกว่าผู้ใหญ่อย่างเรา ๆ ด้วยซ้ำไป และเด็ก ๆ นี่เค้าก็มีความฝันของเค้าอยู่ เค้ามีความฝันอยากเป็นอะไร อยากทำอะไรเมื่อเค้าโตขึ้นมา บ้างก็อาจจะได้จากสิ่งแวดล้อมที่เค้าเห็นจากพ่อแม่ว่าพ่อแม่มีอาชีพอะไร หรืออาจจะเห็นจากเพื่อนบ้านหรือแม้แต่จากทีวี จากหนังก็ว่ากันไป เด็กบางคนก็อยากมีอาชีพเดียวกับพ่อแม่ บางคนก็ต้องการเป็นอะไรที่แหวกแนวจากพ่อแม่ไป อย่างคนน้อยตัวเล็ก ๆ ที่บ้านนี่พอถามว่าอยากเป็นคนไอที อยากไปสายไอทีเหมือนพ่อกับแม่ไหม เธอบอกว่าไม่เอา เธออยากเป็น "สัตวแพทย์ :: Veterinarian" โดยให้เหตุผลว่า "เธออยากช่วยเหลือสัตว์" ซึ่งฟังดูแล้ว บางครั้งบางมุมอาจจะเหมือนเป็นแค่ความฝันของเด็ก ๆ บางคนอาจจะคิดว่าเป็นเรื่องเล็ก ๆ เรื่องลม ๆ แล้ง ๆ ถ้าคนที่เป็นพ่อแม่ได้ยินสิ่งที่ลูกบอกเล่าถึงความฝันแล้วคิดแค่นี้ ดูถูกความฝันของลูก สิ่งที่ลูกฝันก็คงจะเป็นได้เพียงเรื่องตลกและสิ่งลม ๆ แล้ง ๆ ไปจริง ๆ เช่นกัน แต่ถ้าพ่อแม่ฟังแล้วรู้สึกตื่นเต้น ดีใจที่ลูกมีฝันและคิดว่าความฝันของลูกนั้นเป็นจริงได้ และมีความกระตือรือร้นที่จะหาทางช่วยสนับสนุน ต่อเติมความฝันของลูกให้เป็นจริง เราคิดว่าความฝันของลูกก็คงจะเป็นจริงได้ให้ซักวัน

และจากที่ลูกบอกเล่าเรื่องความฝัน(ที่ดูเธอเอาจริงเอาจังมาก บอกเล่าความฝันตรงนี้กับพ่อแม่มาตั้งปีสองปีมาแล้วน่ะ คิดว่าคงจะไม่ใช่แค่ความฝันของเด็กแล้วล่ะ น่าจะเป็นอะไรที่เธอรู้สึกอยากเป็นจริง ๆ น่ะ) ซึ่งพอพ่อแม่รับฟังมาเรื่อย ๆ ทีนี้ก็เป็นหน้าที่ของเราที่เป็นพ่อแม่ที่จะต้องเตรียมหาข้อมูลเพื่อเป็นแนวทางในการช่วยผลักดันความฝันของลูกให้เป็นจริง คือถ้าเธอโตขึ้นแล้วเธอยังมีความฝันในเรื่องอาชีพแบบเดิมคือ "สัตวแพทย์" นี้อยู่ ตัวเราคงต้องเริ่มมองหาพวก Animal shelter ต่าง ๆ ในเมืองที่อยู่ และพอลูกเริ่มขึ้นเกรด 5, เกรด 6 หรือขึ้นไฮสคูล เราคิดว่าคงจะไปสมัครทำงาน Volunteer พร้อมกับลูกไปเลย แต่ตอนนี้คงเริ่มพากันหาข้อมูลเพื่อเตรียมเธอในเรื่องวิชาการที่เป็นวิชาหลัก ๆ ในการสอบเข้าเรียนสายสัตวแพทย์ในระดับมหาวิทยาลัย นี่คือความฝันของเธอที่บอกเล่ากับพ่อแม่ในตอนนี้ วันข้างหน้าพอเธอโตขึ้นความฝันอาจจะเปลี่ยนไปตามวัยและประสบการณ์ชีวิต อาจจะอยากไปในสายอาชีพอื่น ๆ ก็ได้

ซึ่งตอนนี้หน้าที่เธอคือตั้งใจเรียน ส่วนหน้าที่ของเราที่เป็นพ่อกับแม่คือ พยายามเก็บเงินเพื่อเป็นทุนการศึกษาให้เธอ และพยายามช่วยเรื่องการเรียน พยายามสื่อสารกับคุณครูของลูกอยู่เรื่อย ๆ เพื่อจะได้ช่วยกันจริง ๆ ในเรื่องการเรียนของเธอ ส่วนอนาคตจริง ๆ ไม่มีใครรู้ได้ เพราะยังอีกนาน แต่อย่างน้อยถ้าลูกเริ่มมีฝันตั้งแต่เด็กแล้วเราเตรียมหาข้อมูลไว้ก็ไม่เสียหาย คือในฐานะคนที่เป็นพ่อแม่ แค่ช่วงที่ลูกอยู่ในวัยเรียนแล้วเห็นลูกตั้งใจเรียน เอาใจใส่กับเรื่องการเรียนมากกว่าเรื่องอื่น ๆ แค่นี้ก็ถือว่าดีและพอใจแล้วน่ะ จริง ๆ ตรงนี้คงจะขึ้นอยู่กับการเอาใจใส่ของพ่อแม่ด้วยน่ะแหละ จะไปหวังพึ่งครูที่โรงเรียนฝ่ายเดียวไม่ได้ ต้องช่วยกันทั้งครูทั้งผู้ปกครองน่ะ ยิ่งการบ้านลูกนี่มีทุกวันเลย เราเป็นพ่อแม่ก็ต้องดู ต้องช่วยกันสอนการบ้านลูกไปด้วย พ่อแม่ต้องแบ่งหน้าที่กันไปเลย ให้ฝ่ายพ่อรับการบ้านเรื่อง Reading(ภาษาของพ่อเค้าก็ให้เค้ารับไป..อิอิ..) ส่วนเราก็รับเรื่อง Math กับ Spelling ตอนนี้เหมือนเรากลับไปเรียนประถมใหม่อีกรอบ(แต่เป็นเวอร์ชั่นภาษาอังกฤษ..อิอิ..) จากที่ทำแบบนี้ก็ถือว่าคุ้มเหนื่อย เพราะจากผลการเรียนจาก Report Card ตั้งแต่ระดับ Kindergarten ในปีที่แล้วและปีนี้ในระดับเกรด 1 ของลูกแล้วก็ไม่ได้ทำให้เรากังวลอะไร ถือว่าผลการเรียนเป็นที่น่าพอใจ และคิดว่ายิ่งถ้าลูกขึ้นเกรด 2 และไปเรื่อย ๆ จนถึงไฮสคูล พ่อแม่ก็คงมีงานเพิ่มขึ้นตามไปด้วยเช่นกัน แต่ถ้าระดับที่สูงกว่าไฮสคูลขึ้นไปแล้วนั้นคงเป็นหน้าที่ที่เค้าจะรับผิดชอบตัวเองมากกว่าแล้วน่ะ

อีกอย่างที่เราชอบระบบโรงเรียนรัฐบาลในเคาน์ตี้ที่อยู่นี้คือทั้งระบบค่อนข้างจะมีนโยบายกระตุ้นให้เด็กรู้จักมีเป้าหมาย ตั้งเป้าหมาย ไม่ได้ปล่อยให้เด็กเรียนแค่แบบท่องจำ ล่อง ๆ ลอย ๆ แต่สอนให้เด็กหัดมีเป้าหมาย เรียกว่าเห็นสอนให้เด็กมีเป้าหมายตั้งแต่ Kindergarten กันเลยทีเดียว และแต่ละโรงเรียนก็จะแข่งกันเองด้วย คือคนอยู่เมืองนี้ต้องเสียภาษีแพงก็จริง แต่ก็คุ้มตรงที่เค้าเอาไปทุ่มในเรื่องการศึกษามากด้วยเช่นกัน

ลิงค์ข้อมูล Veterinarian Career Path ::

1# Becoming a Veterinarian FAQs ::
http://www.aardvarks2zebras.org/2009/07/becoming-a-veterinarian-faqs/


2# Become a Veterinarian: The Veterinary Career Path Explained ::
http://www.vetinfo.com/veterinary-career-path.html


(เดี๋ยวเจอลิงค์น่าสนใจแล้วจะเอามาแปะเพิ่ม)

Thank you for all pictures from GOOGLE.COM

---

---

Create Date : 11 พฤษภาคม 2556		0 comments
Last Update : 13 พฤษภาคม 2556 21:27:13 น.
Counter : 221 Pageviews.
Tweet Add to