"สุขหรือทุกข์อยู่ที่ใจ...เราเลือกได้ไม่ใช่หรือ"

"หลงทาง..เสียเวลา :: หลงติดยา..เสียชีวิต :: หลงอดีต..เสียน้ำตา เจ็บหัวใจและร้อนหลัง..หุหุ"

"The most romantic love is UNFINISHED, UNFULFILLED LOVE, and it seems ENDLESS."

"Love is beauty, Love is precious and Love is all..but don't let your life ruined by LOVE."

"The more you blame the others, the less chance for you to improve yourself."

"LIFE IS GOOD", even though life is hurting sometime, but still..."LIFE IS GOOD."

"At some point, walking or dreaming with pain is also fun, because it's challenging you."

"All trees would not be able to stand without their roots."

"People should live by faith, not by fear."

Group Blog
 
 
พฤษภาคม 2548
 
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
31 พฤษภาคม 2548
 
All Blogs
 

New York – ตอนสุดท้าย : สิ่งที่ได้จากทริปการเดินลุยป่าคอนกรีตที่นิวยอร์คเที่ยวนี้

พอดีตัวเองจะเป็นคนที่ชอบสังเกตุ และชอบคิด ไม่ว่าจะไปไหนมักจะสังเกตุ และมีแง่คิดของตัวเองในมุมของตัวเองเสมอ.. ในทริปนี้ก็ได้อีกแล้ว...อิอิ..

1. ได้รู้ได้เห็นไลฟ์สไตล์อีกแบบของผู้คน, ได้เห็นสเน่ห์ของเมืองนิวยอร์ค, ได้เห็นความแตกต่างและการผสมผสานวิถีชีวิตผู้คน และผสมผสานของเผ่าพันธุ์มนุษย์ในเมืองนี้

2. ได้รับน้ำใจจากคนเอเชียด้วยกันจากสาวที่เราถามทางตอนเราหลงทางในไชน่าทาวน์

3. ได้รู้ขั้นตอนการขึ้นรถไฟฟ้า รถเมล์ในเมืองนี้ (กะเหรี่ยงอย่างข้อย คุ้นแต่ขึ้นรถเมล์ใน กทม. กับรถบัสจากขอนแก่นไปอำเภอข้อยน่ะจิ...อิอิ)

4. ได้รู้รสชาติและสัญญาณที่ดีว่า เรากับแฟนน่าจะไปกันได้ดีตลอดไปนะ เพราะอย่างน้อยจากทริปนี้ หรือทริปอื่น ๆ ที่ผ่านมาทำให้รู้ว่าเราสามารถลุยไหนลุยได้ด้วยกันจริง ๆ เธอเดินฉันเดินได้ เธอวิ่งฉันวิ่งได้ จากการเดินเหนื่อย ๆ ในนิวยอร์คไม่เคยทะเลาะกันเลย...เพราะคนเรา ต่อให้แต่งงานกันแล้วยังไงก็ตาม เราก็ยังต้องค่อย ๆ เรียนรู้กันและกันอย่างไม่จบสิ้นอยู่ดี...เพราะจริง ๆ แล้วการแต่งงานเป็นแค่การเริ่มต้นของชีวิตคู่...ยังไงซะคนเรายังมีสิ่งที่ต้องเรียนรู้กันและกันอีกเยอะแยะตลอดชีวิตไปก็ว่าได้..

5. ได้รับรู้น้ำใจ และแง่คิดอีกแบบจากวิถีการดำเนินชีวิตที่เรียบง่ายของฝรั่งที่ต้องการความสงบเงียบแบบเจ้าของบ้านที่เราไปพักอย่าง Mrs. Ellis

6. ได้ข้อคิดในกรณีของ Mrs. Ellis ที่เธอปรับเปลี่ยนบ้านที่เหงา ๆ ให้มาเป็นเกสเฮาส์ ซึ่งให้สิ่งดี ๆ ทั้งกับตัวเธอเอง และลูกค้าผู้ที่มาพักบ้านเธอ ซึ่งตัวเธอเองได้รับรายได้จากค่าเช่าของลูกค้า และได้ความรู้สึกว่าเธอไม่ได้อยู่บ้านคนเดียวแบบคนแก่ที่ถูกลูกหลานทิ้งให้อยู่คนเดียวแบบสังคมตะวันตก เพราะเธอมีลูกค้ามาพักเป็นเพื่อนอยู่เรื่อย ๆ และเธอยังทำอาหารเช้าให้ลูกค้าทาน มันทำให้เธอรู้สึกว่าเธอยังได้เทคแคร์ ทำอาหารเช้าให้ลูก ๆ ของเธอเอง และทำให้เธอมีอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ ทำ....ทำให้เธอรู้สึกว่ามีญาติ ๆ มาเยี่ยมเธอตลอดเวลา ส่วนบรรดาลูกค้าที่มาพักบ้านเธอ จะได้รับความรู้สึกว่ามาพักบ้านญาติ ซึ่งแตกต่างจากโรงแรมโดยสิ้นเชิง แต่ถ้าใครต้องการความเป็นส่วนตัวแบบโรงแรม ก็อาจจะไม่ชอบ แต่สำหรับเรา เรามีความรู้สึกว่ามันได้พูดคุยกับเจ้าของบ้านบ้าง เหมือนเป็นเพื่อนหรือญาติห่าง ๆ น่ะ...ขนาดตอนขากลับยังรู้สึกคิดถึงเธออยู่เลย... ซึ่งตรงนี้มันทำให้ตัวเองเกิดความคิดแว็บ ๆ ว่า ถ้าวันใดวันนึงเกิดเราต้องอยู่คนเดียวจริง ๆ ก็อยากจะหาซื้อบ้านในจังหวัดที่เป็นแหล่งท่องเที่ยวที่เมืองไทยเรา แล้วทำบ้านให้เป็นเกสเฮาส์ในแบบง่าย ๆ แบบที่ Mrs. Ellis ทำอยู่นี่ ก็เป็นไอเดียที่ดีนะ ได้ทั้งรายได้ แถมได้ทำอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ เป็นงานอดิเรกเหมือนออกกำลังกาย แถมลดความเหงาของคนวัยนี้ได้ด้วย... ก็เลยคุยกันกับแฟนไปว่า ถ้าตอนเราแก่ลงจริง ๆ เราทำบ้านแบบนี้ดีมั๊ย แต่ทำเป็นบ้านทรงไทย อยากไปหาซื้อที่ที่จังหวัดหนองคาย ทำเป็นเกสเฮาส์ไม่ใหญ่มากนัก ตัวเองก็อาจจะพักอยู่บ้านอีกหลัง แต่ทำบ้านอีกหลังอยู่ในบริเวณเดียวกัน แต่ปลูกไว้สำหรับลูกค้าที่จะมาพัก จัดให้ดูน่าอยู่ ให้มีความเป็นไทยมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เราจะเป็นคนทำหน้าที่ทำอาหารเช้าให้ลูกค้า เพราะชอบทำอาหารเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว และอาจจะมีการจัดโปรแกรมสอนการทำอาหารไทยให้กับลูกค้านักท่องเที่ยวต่างชาติที่สนใจเรียนทำอาหารไทย อาจจะจัดแค่โปรแกรมนึงครั้งละ 4-5 คนเพื่อง่ายกับการดูแลได้ทั่วถึงของเราเอง เพราะตัวเองเล็งไว้เลยว่าบั้นปลายชีวิต (ถ้ายังไม่ตายก่อนนะ) อยากไปซื้อที่และสร้างบ้านอยู่ที่จังหวัดหนองคาย อีกอย่างก็คาดการณ์เอาเองว่า ในวันข้างหน้าถ้าประเทศลาว เขมรเปิดประเทศจริง ๆ แบบมีการพัฒนาประเทศเค้ามากขึ้นเรื่อย ๆ และพัฒนาการท่องเที่ยวของเค้าด้วย แลดูปลอดภัยสำหรับนักท่องเที่ยว คิดว่านักท่องเที่ยวจากทั่วโลกคงจะไปเที่ยวที่นั่นเยอะพอสมควร แถมจังหวัดหนองคายก็เป็นเสมือนตัวเชื่อมระหว่างสองประเทศนี้กับประเทศไทยเรา ซึ่งบางทีนักท่องเที่ยวอาจจะอยากไปเที่ยวที่ลาว หรือเขมรหรือแม้แต่ประเทศจีน แต่อาจจะอยากพักที่ฝั่งไทย แบบนั่งเรือข้ามฟากอะไรประมาณนี้... อือ...มันก็น่าคิดนะ...โอ๊ะโอ่...ตื่นได้แล้ว...เผลอฝันแบบไม่ต้องหลับอยู่เรื่อยเลย...อย่าถือสาคนชอบแอบฝันน้อ...อิอิ

7. ส่วนข้อคิดอีกข้อก็คือ ความรู้สึกแย่ ๆ ที่ได้จากการปฏิบัติกับคนไทยด้วยกันแบบแย่ ๆ จากร้านอาหารไทย...แต่อันนี้ไม่ใส่ใจมากนักหรอก เพราะถือว่าเป็นธรรมดาแล้ว เคยอ่านเจอบ่อย ๆ ในเว็บบอร์ดเสรี...หรือแม้แต่ห้องไกลบ้าน...เลยทำใจเผื่อไว้แล้ว..








ก่อนขับรถออกจากฝั่งเกาะสเตทตัน นิวยอร์ค ก็เลยกดชัตเตอร์เอาภาพสะพานซะหน่อย..






แวะที่บ้านที่เดลาแวร์ ซึ่งเป็นทางผ่านอยู่แล้ว ก็เลยพากันแวะไปบ้านซะหน่อย...เห็นดอกไม้หน้าบ้านกำลังออกดอก อดกดชัตเตอร์ไม่ได้อีกแล้ว..









ขับรถกลับ ตอนใกล้ถึงแมรี่แลนด์ ตะวันเริ่มตกดินแล้ว เห็นแดง ๆ แว็บ ๆ กดชัตเตอร์ไว้อีกแล้ว..







 

Create Date : 31 พฤษภาคม 2548
24 comments
Last Update : 31 พฤษภาคม 2548 19:33:48 น.
Counter : 1526 Pageviews.

 

ชื่นชม Mrs.Ellis จังค่ะ แกคิดได้น่ารักมาก เหมือนได้ทำอาหารให้ลูกๆทาน

ปุ้มเห็นด้วยกับไอเดียของพี่ซีนค่ะที่มีความฝันที่จะทำเกสเฮ้าแบบไทยๆไว้รับรองชาวต่างชาติ คิดฝันไว้ก่อนเป็นความสุขของเราเนอะ

พี่ซีน บ่นไปเถอะค่ะ ไม่ต้องขอโทษปุ้มนะ หน้า bg เป็นพื้นที่ส่วนตัวเราไม่เป็นไรค่ะ ปุ้มเชื่อว่าทุกคนเข้าใจ รวมปุ้มด้วย อิอิ

 

โดย: ปุ้ม หญิง 31 พฤษภาคม 2548 21:41:50 น.  

 

เข้ามาเก็บเกี่ยวประสบการณ์ด้วยค่ะ

ถึงจะเคยไปที่เดียวกัน
แต่ต่างคน ต่างวาระ ต่างมุมมองจริงๆ ค่ะ

ดีจังที่ได้มาอ่าน ไว้วันหลังว่างๆ (และมีตังค์ สำคัญมาก ^^")
ไปอีกดีกว่า อิอิ

ขอบคุณนะคะ ที่มีเรื่องกระตุ้นฝัน ^_^

 

โดย: cocoa butter 31 พฤษภาคม 2548 23:30:18 น.  

 

แวะมาเยี่ยมเยียนค่ะ..
เรื่องต่าง ๆ น่าสนใจมากเลย..
ภาพที่ถ่ายก็สวย ๆ ทั้งนั้น
จะแวะเวียนมาอ่านนะคะ

 

โดย: srisawat 1 มิถุนายน 2548 3:00:02 น.  

 

สักวันจะไปนะ....

ตอนนี้รอก่อน ^^

 

โดย: รู้สึกแปลก 1 มิถุนายน 2548 6:39:44 น.  

 

#น้องปุ้ม : คือมันเหมือนเป็นความฝันเล็ก ๆ น่ะค่ะ..แต่คนเรามีสิทธิ์ฝันเนาะ...มีความฝันดีกว่าอยู่แบบเรื่อยเปื่อยไปเรื่อย ๆ เนาะ...อิอิ มันเหมือนเป็นตัวล่อให้เราอยากมีชีวิต และมีความสุขกับชีวิตเราเองน่ะ...ขอบคุณน้องปุ้มที่แวะมาเดินเที่ยวด้วยกัน..

#คุณcocoa butter : ใช่เลยค่ะ...บางทีคนเราไปสถานที่เดียวกัน แต่เรามองเห็น หรือคิดแตกต่างกันไปจริง ๆ...ขอบคุณที่แวะมาเดินเล่นค่ะ..

#คุณsrisawat : เอาเรื่องราวมาแลกเปลี่ยนกันค่ะ...บางครั้งต่างมุมมอง ต่างเรื่องราวก็ทำให้เราได้คิดอีกมุมที่ต่างจากเดิม ๆ ของเราดีเหมือนกัน..ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมค่ะ..

#คุณรู้สึกแปลก : ลองไปเที่ยวสิคะ...มันก็ให้ความรู้สึกแตกต่างดีเหมือนกัน...ได้รู้ได้เห็นอะไรที่ต่างจากที่เราเคยสัมผัสดีค่ะ...ขอบคุณที่แวะมาเที่ยวด้วยกันจ้า..

ยังไงต้องขอบคุณเพื่อน ๆ สมาชิกชาวบล็อกแกงค์ทุกท่านที่แวะมาเยี่ยมค่ะ..เราต่างก็แลกเปลี่ยนแวะเวียนไปเยี่ยมกันและกัน ไปอ่านเรื่องราวของแต่ละคนที่นำมาแชร์กัน..

 

โดย: เจ้าของบล็อก.. (JC2002 ) 1 มิถุนายน 2548 21:10:47 น.  

 

สวัสดีครับเอื้อย? (ป้า? น้า? อา?)

ผมก็อีสานพลัดถิ่นคือกันเด้อ
เพียงแต่บ่ได้พลัดไปไกลคักปานนั้น
ผมพลัดไปแค่เชียงราย (แต่อนาคตก็ไม่แน่...)
ที่มาเจอนี่ก็เพราะตามคุณพี่ "กาน้ำชากับเชี่ยนหมาก" มา

ไม่เสียเที่ยวครับ
ได้เจอคนมีมุมมองดีๆ
แถมยังมีประสบการณ์ดีมาแบ่งปัน
ก็นับว่าวันนี้ ผมโชคดีมหาศาลแล้ว

 

โดย: แพ ใบไผ่ 1 มิถุนายน 2548 21:38:08 น.  

 

ขอบคุณน้องแพ ใบไผ่ ที่แวะมาเดินเล่นนะจ๊ะ...
ฮ่วย..ดีใจเด้อ เจอคนบ้านเดียวกัน...

 

โดย: เจ้าของบล็อก.. (JC2002 ) 1 มิถุนายน 2548 23:24:58 น.  

 




บางทีคนเรามีแนวคิดที่เชื่อว่า นี่หล่ะ ...ใช่แล้ว แต่ก็ยังเจอสื่งที่น่าทึ่งกว่าเคยเห็น แบบ นี่หล่ะ ... ใช่เลย


เราก็ทึ่งในความคิดของ Mrs. Ellis นะครับ ถึงเราจะค่อนข้างเป็นคนเก็บตัวอยู่คนเดียวซะส่วนใหญ่ ยินดีด้วยที่สนุกกับการเดินทางครับ

 

โดย: < h r i s t i A n Vi e ri >> 2 มิถุนายน 2548 2:09:27 น.  

 

ไม่เคยไปเมืองนอก เคยไปแต่นอกเมืองและบ้านนอก ...อิอิ

 

โดย: พังคี ข้าวเม่าหวาน IP: 61.90.14.126 2 มิถุนายน 2548 7:36:06 น.  

 

#คุณ> : มันเหมือนยิ่งเราค้นหา เราก็ยิ่งเจออะไรแปลก ๆ รึเปล่าไม่รู้ค่ะ...และยิ่งเป็นคนที่ชอบค้นหามุมมองของคนด้วย..ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมบล็อกนะคะ

#พังคี : แต่เจ้าของบล็อกเนี่ย...บ้านนอกมาเองเลยค่ะ...จึงได้เรียกตัวเองไงว่า "อีสานพลัดถิ่น"..แบบเตือนตัวเองไม่ให้ลืมกำพรืดน่ะ.." ขอบคุณสำหรับผญายอยนะคะ..ที่เข้าไปบล็อกคุณพังคี (เขียดน้อยออนไลน์) บ่อย ๆ ก็เพราะเจ้าผญายอยนี่แหละ...คือให้ความรู้สึกว่าคุณรักและภูมิใจในประเพณีอีสานเราจริง ๆ ยังไงไว้เดี๋ยวไปแอบอ่านอีกเรื่อย ๆ ค่ะ...ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมอีกครั้งด้วยค่ะ..

 

โดย: เจ้าของบล็อก.. (JC2002 ) 2 มิถุนายน 2548 9:42:53 น.  

 

ผมเข้าไปที่ลาวทางจังหวัดหนองคาย คนหนองคายนี่อัธยาศัยดีนะครับ รู้จักหลายคนเหมือนกัน นักท่องเที่ยวก็เยอะ คิดว่าน่าจะทำได้

 

โดย: noom_no1 2 มิถุนายน 2548 15:00:24 น.  

 

#คุณnoom_no1...ก็คิดฝันไปเรื่อย ๆ น่ะค่ะ...ขอบคุณที่แวะมาเดินเล่นในบล็อกนะคะ..

 

โดย: JC2002 2 มิถุนายน 2548 20:42:17 น.  

 

ตามมาอ่านด้วยคน เปิดหูเปิดตานอกอาณาเขตเมืองไทยบ้าง
ช่วงนี้เพิ่งรับน้องมาหมาดๆ คณะวารสารศาสตร์มีตัวย่อว่า JC
เลยสงสัยว่า คุณเรียนคณะนี้รึเปล่าครับ

 

โดย: Mint@da{-"-} 2 มิถุนายน 2548 23:46:09 น.  

 

ขอบคุณน้อง Mint@da{-"-} ที่แวะมาเยี่ยมบล็อกนะคะ
ส่วนที่ถาม JC นั้น ตอบว่าไม่ใช่ครับผม...

 

โดย: เจ้าของบล็อก.. (JC2002 ) 3 มิถุนายน 2548 0:28:33 น.  

 

พี่ชอบหนองคายหรือครับ?

ผมก็ชอบ... สมัยเรียนเคยไปทำค่ายสองครั้ง หนองคายได้ชื่อว่าเป็นเมืองที่น่าอยู่ ติดอันดับต้นๆ ของโลกเลยนะครับ ผมชอบตรงที่ เป็นจังหวัดที่มีแนวเขตติดกับแม่น้ำโขง(เกือบ?)ทุกอำเภอ

แต่ถ้าจะให้เปรียบเทียบ ผมชอบจังหวัดเลยมากกว่า แถวๆ ด่านซ้าย ภูเรือนี่ สวยมากเลย นาแห้วก็สวย (แต่ชื่อออกจะไม่ค่อยเป็นมงคลเท่าไหร่)

ถ้าคิดจะทำเกสต์เฮ้าส์ ทำไมไม่ลองดูที่เมืองปายล่ะครับ ผมว่าชื่อมันเหมาะสำหรับการพักผ่อนมากเลย--

"อยู่ ปายยยย วันๆ" เนี่ย ผมช้อบบบบ ชอบ

 

โดย: หนุ่มเมืองเกิน (แพ ใบไผ่ ) 3 มิถุนายน 2548 10:27:34 น.  

 

Mrs. Ellis น่ารักดีค่ะ
ขอแอบจิ๊กไอเดียแกไปเป็นอีก 1 โปรเจ็กในฝันของเป้นะคะ

ถ้าพี่จะมาเปิดเกสต์เฮ้าส์ที่หนองคาย
อย่าลืมส่งข่าวบ้างนะคะ
เกิดมาเป้ยังไม่เคยไปเยือนหนองคายเลยค่ะ
จะได้ถือโอกาสแวะไปซักที


ปล.555 เห็นมั้ยคะพี่ มีคนเข้าใจผิดว่าพี่เป็นเด็กวารสารเหมือนเป้เลย

 

โดย: กาน้ำชากะเชี่ยนหมาก 3 มิถุนายน 2548 10:31:30 น.  

 

เสียงทะเลเห่กล่อมจากท้องน้ำ
คลื่นซัดซ้ำเป็นเพลงบรรเลงหวาน
ทรายและคลื่นเคลียเคล้ามาเนาว์นาน
ฟ้าประทานเพลงทะเลเห่กล่อมเรา
ณ ราตรีมีรอนทรายและเกลียวคลื่น
ณ ค่ำคืนคืนนี้ไม่มีเหงา
ณ ทะเลตรงนี้มีเพียงเรา
ที่ยังเฝ้าฟังทะเลเห่กล่อมเอย

ป.ล.สวัสดีค่ะ สบายดีน่ะค่ะ กู๊ดเดย์ค่ะ


 

โดย: about_love 3 มิถุนายน 2548 13:05:11 น.  

 

สวัสดีค่ะ
แวะมาเยี่ยมและชมความสวยงามของเมืองต่างๆ ค่ะ
แต่ชอบจังตรงนี้ค่ะ

เพราะคนเรา ต่อให้แต่งงานกันแล้วยังไงก็ตาม เราก็ยังต้องค่อย ๆ เรียนรู้กันและกันอย่างไม่จบสิ้นอยู่ดี...เพราะจริง ๆ แล้วการแต่งงานเป็นแค่การเริ่มต้นของชีวิตคู่...ยังไงซะคนเรายังมีสิ่งที่ต้องเรียนรู้กันและกันอีกเยอะแยะตลอดชีวิตไปก็ว่าได้..

การเรียนรู้และปรับตัวเข้าหากันเป็นสิ่งสำคัญในชีวิตคู่
มังคะ บางทีตอนคบกันเป็นแฟนกัน อะไรหลายๆ อย่าง
ในตัวเค้า เราไม่รู้ ถึงรู้บางทีก็แกล้งทำเป็นไม่รู้ เพื่อรักษา
และถนอมน้ำใจกัน แต่การใช้ชีวิตคู่เป็นการเริ่มต้นเรียนรู้
อย่างจริงจัง โอ...ชวนคุยไปซะไกลเลย

ขอบคุณค่ะที่แวะไปที่บล็อก สุข สดชื่น ทุกคืนวันนะคะ

 

โดย: journey (thai_friends ) 3 มิถุนายน 2548 22:22:44 น.  

 

แวะมาทักทาย และดูภาพสวย ๆ ผมเคยไปนิวยอร์ค ครั้งเดียว อยากกลับไปใหม่ ครับ

 

โดย: POL_US 4 มิถุนายน 2548 3:29:57 น.  

 

อยากไปเที่ยวม้างๆๆ

 

โดย: มหายมยักษ์ 4 มิถุนายน 2548 12:27:02 น.  

 

แวะมาอ่านและดูรูปสวยๆครับ
ชาตินี้ผมจะได้ไปเมืองนอกที่ไกลไปกว่าตลาดโรงเกลือหรือเปล่า น้ออออ
ขออนุญาติแอดบล๊อกกันนะครับ

 

โดย: แจ้น 4 มิถุนายน 2548 17:32:36 น.  

 

ขอบคุณเพื่อน ๆ สมาชิกที่แวะมาเที่ยวด้วยกันค่ะ..

 

โดย: จขบ... (JC2002 ) 5 มิถุนายน 2548 19:24:15 น.  

 

อยากจะกัดเด็กจังเลย
สนุกดีนะถึงไม่ได้ไปเที่ยวก็เหมือนไปเที่ยวด้วยเลยจ้า

 

โดย: nong..mung IP: 124.120.201.130 3 ตุลาคม 2549 22:44:21 น.  

 

อ่านแล้วเห็นด้วยกับข้อคิดหลาย ๆ ข้อเลยค่ะ โดยเฉพาะการใช้ชีวิตคู่ร่วมกันในทุก ๆ สถานการณ์

บ้านของ Mrs. Ellis น่าสนใจจังค่ะ ไม่ทราบว่าพอจะบอกจุดหรือเบอร์โทรศัพท์ได้มั๊ยคะ

เห็นน้องใบแคทีไรก็อดยิ้มไม่ได้ น้องน่ารักจังเลยค่ะ

 

โดย: PrettyNovember IP: 203.144.215.45 15 กรกฎาคม 2553 9:41:48 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


JC2002
Location :
อ. ชื่นชม, จ. มหาสารคาม : ประเทศไทย
Columbia, Maryland : United States

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 5 คน [?]








"......: SAILING @CHESAPEAKE BAY - MD. :......"





"......: SAILBOATS @CHESAPEAKE BAY - MD. :......"



"......: ใครมองเรา :: เรามองเรา :......"

ใครมองเรา อย่างไร ใช่เรื่องใหญ่
เรามองเรา อย่างไร เรื่องใหญ่แน่
ใครมองเรา อย่างไร ร้อยตัวแปร
มันไม่แน่ นอนเท่า เรามองเรา

มีคนตัด สินเรา เท่าตาเห็น
แต่มันเป็น เพียงส่วนหนึ่ง ความคิดเขา
มันไม่ได้ ชัดเจน เหมือนตัวเรา
ที่มองเข้า ไปข้างใน ใจเราเอง

"......: JC2002 :: ดอกตะไคร้ป่าสีฟ้า :: 10 ก.พ. 51 :......"


"ดอกตะไคร้ป่าสีฟ้า" <== เป็นนามปากกาและนามแฝงของ "บุญชานินทร์ หงสีทอง เชอรัฟฟ์" ที่ใช้มาตั้งแต่สมัยยังเรียน ปวช. (และมีเหตุผลส่วนตัวบางอย่างว่าทำไมถึงจริงจังกับนามแฝงนี้)





"......: My Favorite Quotes Of All Time :......"

"คนเราเลือกเกิดไม่ได้ แต่เราเลือกที่จะเป็นได้" :: ไม่รู้เป็นคำคมจากใคร แต่จำได้และจำมาใช้เป็นกำลังใจตัวเองตั้งแต่สมัยยังเรียนอยู่ ม. 3

"It doesn't matter where you are coming from, all that matters is where you are going." :: by Mr. Brian Tracy.





"......: สรรพสิ่งทั้งหลาย สุดท้ายแล้วก็กลายเป็นเพียง ตะกอน (พูดเหมือนจะปลงและปล่อยวางได้เนาะ แต่จริง ๆ แล้วหลาย ๆ เรื่องก็ปล่อยวางและปลงยังไม่ได้..อิอิ..) :......"





"......: LOVE HEALS THE WORLD :......"

(ชอบข้อความในภาพนี้ และไม่ได้หมายความว่าเราไม่นับถือศาสนา ไม่มีศาสนานะ ส่วนตัวแล้วถึงตัวเองจะนับถือพุทธแต่ก็ใจเปิดกับทุก ๆ ศาสนา แต่จะไม่เป็นคนเคร่งขนาดเอาความเชื่อ กฏของศาสนามาเป็นเครื่องมือในการตัดสินและทำร้ายคนอื่น(เพราะแต่ละศาสนาต่างก็มีความเชื่อและกฏที่แตกต่างกันไป) ไม่เคร่งแต่เราก็มีกฎและกรอบของตัวเอง แค่พยายามทำใจตัวเองให้เปิดให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้)


Friends' blogs
[Add JC2002's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.