สายลมที่หลับใหล












เงาจันทร์ทาบอาบมัวสลัวหม่น   ลมพัดวนไหลเรื่อยใจเหนื่อยไหว
  อยู่ตรงนี้คิดถึงรำพึงไป     ทางเดียวดายใต้แสงที่แฝงเงา

  เมฆเคลื่อนคล้อยลอยลิ่วปลิวหลบเร้น  อุระเช่นวิตกตระหนกเขลา
  มืดคืนค่ำย้ำอึมทาบซึมเซา    ทรวงอกร้าวปรางค์ชื้นสะอื้นตรม

  หยาดหยดรินไหลนองลงสองแก้ม    ดั่งรอนแรมกลางสมุทรสุดขื่นขม
  คืบศอกใกล้กลายไกลให้ระทม     เร่ร่อนจมไร้จุดหมายที่ปลายทาง

  เหมือนเอื้อมมือไขว่คว้าหาหลักจับ    กลับพลันลับหลีกเร้นเส้นทางขวาง
 ยิ่งไข่วคว้ายิ่งเจือนจนเลือนลาง       จึ่งเคว้งคว้างแม้ใกล้แค่ปลายมือ

ต้องหม่นหมองร้องร่ำรำพันโศก      โอ้เอ๋ยอกตกในกระไรหรือ
รับความเจ็บเก็บความช้ำจนร่ำลือ      มิอาจยื้อรักเราเป็นเงาตาม

ใกล้ก็เหมือนดูไกลใจมันห่าง      ความอ้างว้างครอบคลุมเข้ารุมถาม
สายลมเคยเย็นชื่นระรื่นยาม          บัดนี้คร้ามเงียบงันจนหวั่นใจ... 


เพ็ญพิชญา








Create Date : 21 กรกฎาคม 2560
Last Update : 7 สิงหาคม 2560 22:14:40 น.
Counter : 590 Pageviews.

0 comments
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

สมาชิกหมายเลข 868666
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



เพ๊ยงบันทึกเส้นทางผ่านอักษร ...

เกิดมาก็ไม่มีอะไรติดต้วมา ตายไปก็ไม่มีอะไรติดตัวไป

วันนี้มีอะไรให้ทำก็ทำให้ดีที่สุด เพราะชีวิตคือการเดินทาง

ถ้าวันหนึ่งต้องหยุดลง บันทึกของอักษรจะย้อนความทรงจำ...

New Comments
กรกฏาคม 2560

 
 
 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
18
20
22
23
24
26
27
28
29
30
31
 
 
21 กรกฏาคม 2560