<<
มิถุนายน 2550
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
26 มิถุนายน 2550

Memory

ความทรงจำ

ความทรงจำ...ที่มีต่อใครบางคน
ได้ผ่านเข้ามาเป็นระลอกๆ ทุกครั้ง
ตามสถานที่ต่างๆที่ได้ผ่านพบ
ไม่ว่าจะเป็นหน้าจอโน๊ตบุ๊คเก่าๆเครื่องนึง
ที่ได้ใช้งานอยู่ทุกวี่วันและมีwallpaper
หน้าจอซึ่งพอจะทำให้หายคิดถึงไปได้บ้าง..

จนถึงกระทั่งร้านอาหารร้านนึงกับไวน์รสชาติขมๆ
ที่ต้องทนกินจนหมด และหนังฝรั่งเรื่องนั้น
ที่ผมและเธอไม่มีโอกาสได้ดูจนจบเรื่อง


ทั้งหมดนี้เพียงเพื่อรำลึกถึงช่วงเวลานึง...



ช่วงเวลาที่ผมและเธอ ได้เคยมีเวลาอยู่ด้วยกัน


..........


พรหมลิขิต




เพียงช่วงเวลานึงที่ด้ายแดงเส้นเล็กๆสองเส้น
ได้วกเข้ามาบรรจบและผูกพันกัน
กำเนิดก่อเกิดเป็นพรหมลิขิตของผมกับเธอ...


"เหม่อมองบนฟ้าไกล...ที่จริงยังคงสงสัย
ว่าใครกันนะใคร ที่ทำให้เธอหลงทางมาเจอกับฉัน..."


อาจจะเป็นเรื่องบังเอิญ
อาจจะเป็นเพียงความฝัน
อาจจะเป็นความผูกพัน
ที่ฟ้าลิขิตมาให้พบเจอ...?



- ตกลงคือพรหมลิขิต..ใช่ไหม?
ที่เขียนให้เป็นอย่างนั้น... -



"โปรดอย่าทำให้เราพลัดพราก ให้เรารักกัน
เนิ่นนานถึงจนวันตาย..ฉันขอได้ไหม"

ฉันขอได้ไหม
ขอเวลาให้ยาวนานกว่านี้ได้ไหม?
ขอความผูกพันให้อยู่นานๆได้ไหม?
ขอความรู้สึกแลรอยยิ้มของเธอ
อยู่กับฉันนานๆ.....ได้ไหม..?

......

เพียงเพราะข้าละเมอเพ้อฝันไป
หรือเพียงแต่เจ้าจะเหลียว...หันมามอง?

......





แม้จะเป็นเพียงเสี้ยวนึงแห่งความทรงจำ...
แต่ก็ขอขอบคุณ พรหมลิขิต ที่ทำให้เรามาเจอกัน


บุญรักษาครับ


Create Date : 26 มิถุนายน 2550
Last Update : 28 มิถุนายน 2550 9:27:35 น. 10 comments
Counter : 224 Pageviews.  

 
"โปรดอย่าทำให้เราพลัดพราก ให้เรารักกัน
เนิ่นนานถึงจนวันตาย..ฉันขอได้ไหม"

...................................................
คิดอยู่ทุกวันคะ


โดย: goodpeople วันที่: 26 มิถุนายน 2550 เวลา:13:36:06 น.  

 
ถ้าได้เจอแล้ว . . .
สิ่งที่ยากที่สุดคือการรักษาไว้

^ ^


โดย: หมูปิ้งไม้ละ 5 บาท วันที่: 26 มิถุนายน 2550 เวลา:14:18:06 น.  

 
ซึ้งจังเยย T_T


โดย: แบทแมนน้อย IP: 61.47.23.113 วันที่: 26 มิถุนายน 2550 เวลา:15:43:30 น.  

 
บุญรักษา


โดย: p (ใครกัน...นั่งอยู่ตรงนี้ ) วันที่: 26 มิถุนายน 2550 เวลา:15:52:23 น.  

 


โดย: maxpal วันที่: 26 มิถุนายน 2550 เวลา:22:38:52 น.  

 
คุณแม็กคะ..

เป็นเช่นนี้ใช่ไหม..

******************

แม้นมิใช่..ตัวจริง..ไม่ทิ้งฝัน

ยังยึดมั่นในฝันร้าง..ทางสลาย

ถึงแม้เจ็บปวดปร่า..แทบวางวาย

ไม่ร้างไร้..ความห่วงใยมอบให้เธอ!

...........................................

ไม่วุ่นวายในชีวิตมิยึดยื้อ

ไม่รั้งถือตัวเธอไว้ไม่เสนอ -

สนองใดเพื่อครองไว้ไม่เลยเธอ

ไปเถิดเออไปสร้างฝันทางของเธอ..

***********************

ต่างคือ..* แรงใจและไฟฝัน *

กาลผ่านผัน..วันวานผ่านไฉน

ต่างยัง..รักมอบตอบใจ

อยู่ใกล้ด้วยใจ..ไกลกาย..

*********************

*คือแรงใจและไฟฝัน*นำมาจากชื่อผลงานของ

"ไพวรินทร์ ขาวงาม"


ในทุกสิ่งที่ใฝ่หา..ล้วนสูญหาย
ในสิ่งที่มั่นใจ..มักกลายค่า
ในสิ่งที่ใฝ่ปอง..ต้องแลกมา
สิ่งที่มีคุณค่า..มักไกลมือ

ในถ้อยคำหวานหู..ดูเพ้อฝัน
ถ้อยคำนั้นดูเบาบาง..เกินจับถือ
อาจเจ็บช้ำดั่งคำ..โบราณลือ
หากยังยึดยื้อไว้..ในใจเรา..

ปล่อยไปนะ ความฝัน และคำหวาน
จวบถึงกาล เข้ามาใหม่ ใจไม่เขลา..
พินิจดู จักรู้แจ้ง ไหนแสง - เงา
ลวงหลอกเรา ในมายา..มิได้แล้ว..

*************************

**สิ่งมีค่ากลายกลับไกลเกินคว้าหมาย
สิ่งอยู่ใกล้คือ*ใจ*เรากลับไม่สน
เที่ยวคว้าไขว่จึงวุ่นวายในกมล
มิพักพ้นใจปวดปร่าน้ำตาริน**

**********************






โดย: ณ กมล วันที่: 30 มิถุนายน 2550 เวลา:13:15:59 น.  

 
emo
สวัสดีค่ะคุณแม็ก..

หายไปไหนเอ่ย..

ช่วงนี้งานยุ่งมั้ย..

สบายดีอะป่าว..

อากาศเปลี่ยนแปลงอีกแล้ว รักษาสุขภาพด้วยค่ะ...

emo


โดย: ณ กมล วันที่: 8 กรกฎาคม 2550 เวลา:17:40:21 น.  

 

....การที่ไม่มีใครเลยมันก็ดีเหมือนกันนะ
แต่ในบางครั้ง...ความเหงา
ก็ผ่านเข้ามาทักทายกันบ่อยๆ
จนทำให้เราหวั่นไหว...อยู่ในความเดียวดายลำพัง
เคยได้ยินไหมที่ว่า...
ท่ามกลางคนมากมาย...เราก็ยังคงเหงาอยู่นั้นเอง
อาจเป็นเพราะ...หัวใจของเรา
ยังเข้มแข็งไม่พอที่จะโบยบินเพียงลำพัง
เรายังนึกถึงมืออุ่นๆคู่นั้น
ที่คอยให้ความรู้สึกมั่นคงกันเรา
ยังนึกถึงอ้อมกอด...ที่คอยปลอบโยนอยู่เสมอ
เมื่อไร....เธอจะกลับมาสักที
รู้ไหมว่า...กอดตัวเองมันไม่อุ่นเลย....


โดย: วันที่ไม่มีใคร IP: 61.7.175.225 วันที่: 9 กรกฎาคม 2550 เวลา:12:57:14 น.  

 
เคยได้ยินไหมที่ว่า...
ท่ามกลางคนมากมาย...เราก็ยังคงเหงาอยู่นั้นเอง
โดนใจมากเลยอ่ะ ประโยคนี้..

เพราะเป็นอยู่บ่อยๆเช่นกัน...

แต่ถึงแม้วันนี้ไม่มีใคร..
เราก็ยังคงมีตัวเราอยู่นะ ยังมีพ่อแม่พี่น้อง
ยังมีเพื่อนฝูง.. ที่สำคัญยังมีบทกวี
... ในวันที่ไม่มีเขา เราสามารถถ่ายทอดความรู้สึกออกมาเป็นภาษากวีได้ แปลกนะ..

ถึงวันนี้ไม่มีใครใจมีแสง
ยังมีแรงแห่งความหวังยังฉานฉาย
ถึงเหว่ว้าลำพังไร้คู่กาย
ยังอยู่ได้ด้วยใจเรา เท่านั้นเอง..

ทุกสิ่งผ่านมาล้วนผ่านไป.. ลึก ลึกแล้ว คนทุกคน ย่อมมีช่วงเวลาที่ไม่มีใครเสมอมา..
ยังคงโหยหาบา
สิ่งที่เราไม่อาจรู้ว่าเป็นสิ่งใด เช่นกัน..


โดย: ณ กมล วันที่: 16 กรกฎาคม 2550 เวลา:2:38:58 น.  

 
**หนาวหัวอกสะทกใจในความหลัง
ที่เคยนั่ง ที่เคยเดิน เหินห่างไป
ที่เคยรัก แม้ยังรัก ยังอาลัย
แต่ห่างไกลเกินจะคว้ามาเป็นจริง**

emoemoemoemo

แวะมาเฝ้าบ้านให้ เจ้าของบ้านหายไปไหนน๊า ฝุ่นจับบ้านหมดแย้ววว ..


โดย: ณ กมล วันที่: 17 กรกฎาคม 2550 เวลา:18:50:47 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิกช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

เธอเห็นท้องฟ้านั่นไหม
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




[Add เธอเห็นท้องฟ้านั่นไหม's blog to your web]