Poetry begins to communicate long before it is understood.
Group Blog
 
All Blogs
 

ปลงสังเวช





ชีวิตแสนยาว
บทกวีแสนสั้น

ชีวิตแสนสั้น
บทกวีแสนยาว

ชีวิตแสนยาว
บทกวีแสนยาว

ชีวิตแสนสั้น
และบทกวีก็แสนสั้น




 

Create Date : 30 มีนาคม 2551    
Last Update : 30 มีนาคม 2551 21:33:47 น.
Counter : 529 Pageviews.  

ชีวิตที่ไม่ต้องมีอะไรเพิ่ม





ค่ำคืนดื่นดึกแล้ว.................ยังเขียน อีกฤๅ
อีกร่ำอีกโคลงเรียง...............อีกหน้า
กระอักหน้ากลับวิงเวียน........หิวเหี่ยว โหยนา
ตากหน้าเซเว่นหน้า.............ปากซอย เร่งซอย

ลากร่างแรงเรี่ยวล้า..............ทุรัดทุเรศ
บะหมี่กึ่งสำเร็จคอย..............อยู่นั้น
ฝันว่าแกะซองเสร็จ..............น้ำราด ร้อนเฮย
ซองฉีกน้ำมันคั้น..................จับคน เสร็จคน

ฝันเพ้อเห่อวาดฟุ้ง................กลิ่นโชย บะหมี่รา
หากเรื่อยกลิ่นท่อวน..............คละคลุ้ง
เดียวปราดหยาดฝนโปรย.......เสื้อเปียก ปอนนา
นองเจิ่งแฉะเท้าอุ้ง................เกือกตีน

หมาเห่าเรียกคู่ร้อง.................คะนองหวน
แมลงสาบตะเกียกตะกายปีน...เผ่นน้ำ
แมวครางข้างขยะครวญ..........แต่วตะแหง่ว
ตื่นตระหนกสัตว์ร้ายขย้ำ.........เร่งเดิน

รีบจ้ำแน่วจรัสจ้า....................เจอแสง
เจ็ดสิบเอ็ดเชื้อเชิญ...............จากป้าย
แพนเค้กรูปแปะแสดง.............ชื่นหนึ่ง ใจนา
หากอิ่มแพนเค้กคล้าย.............อิ่มพี ร่างพลี

เปิดประตูตึ้งตึ่ง......................กระแดะเสียง
เปิดอีกเพราะเพราะดี..............ตึ่งตึ้ง
กระตุกต่อมสำเนียง.................อิเล็กทรอ นิกส์นอ
เซ้นส์เซ่อร์ทราบซ่านซึ้ง.........ซุ่มเสียง ส่งเสียง

ชั้นวางเห็นต่อด้วย.................ชั้นวาง
ร้อยขวดเรียงต่อเรียง..............ขวดร้อย
มาม่าส่องทุกทาง...................มาม่า
เจอแต่ห่อน้อยน้อย.................แต่เจอ

คุ้มราคาชะล่าล้วง..................กระเป๋าเงิน
สองห่อคงพอเสนอ.................กระเพาะน้อย
แบงค์เศษหยิบเดินตรง............เตรียมจ่าย
เธอตึ๊ดบาร์โค้ดถ้อย.................เปล่งฟัง เราฟัง

รับอารายเพิ่มม้า......................ซาละเปา ป่าวพี่
หรือติ่มซำกะลังดี....................อุ่นพร้อม
หน้าส่ายจ่ายเงินเขา...............แบงค์เศษ
เธอส่งทอนแล้วน้อม...............ขอบคุณ

ชีวิตกึ่งสำเร็จนั้น....................แน่วกลับ
ทยอยย่ำทวนโลกหมุน............เชื่องช้า
แกะห่อแดกง่วงหลับ...............ตื่นแต่ง ต่อนา
รับอะไรเพิ่มม้า.......................ไม่เอ๊า ไม่เอา
รับอะไรมั้ยค้า.........................ไม่เอ๊า ไม่เอา



(เขียนด้วยโคลงแบบอยุธยาครับ สัมผัสกันยังไงลองหากันเอาเองนะ ทั้งนี้ต้องขอขอบคุณหนังสือ เคล็ดวิชาโคลง ของหนอนสุรา ที่ทำให้หวนกลับมาลองแต่งอีก หลังจากไม่ได้แต่งมานานแล้ว หนังสือดีมาก หาซื้อได้อย่างน้อยก็ที่ศูนย์หนังสือจุฬาฯ แอบโฆษณาแฝงเลย ฮ่าๆ)




 

Create Date : 27 กันยายน 2550    
Last Update : 21 มิถุนายน 2551 0:58:55 น.
Counter : 220 Pageviews.  

แด่เสือหิวผู้จุดประกายให้เกิดบทกวีแดกด่วน





เวลากลางคืน
ฉันอยู่ในห้องคับแคบ
ฉันเป็นนักเขียน
ฉันเปิดประตูรอการเยี่ยมเยือนของสิ่งที่ไม่คาดฝัน
(ซึ่งมันไม่เคยมา)
ฉันต้องการเขียนสิ่งที่ไม่ซ้ำเดิม

ทันใด
เสือหิวก็โผล่พรวดมาทางประตู
(ฉันเลี้ยงมันไว้นานแล้ว)
มันอวดอ้างว่า
มันเป็นกวี
มันตะคอกว่า
แค่คำว่า
ความเหงา ความเศร้าโศก
ความปิติยินดี ความรื่นรมย์
ความสุขสม ความฝัน
ความฟั่นเฟือน
ที่ฉันป้อนให้มันนั้น
ช่างว่างเปล่าเหลือเกิน
มันต้องการอิ่มประสบการณ์ที่มากกว่านั้น

น้ำลายมันไหลเยิ้มลงนองพื้น
มันขู่ให้ฉันนั่งนิ่งๆกับเก้าอี้
กินบานประตูที่หัวฉันเคยชนยามเด็ก
กินโซฟาที่ฉันเคยนอนร้องไห้
กินไข่ดาวรสขมที่ฉันทอดเกรียมดำเมื่อกี้
จิบน้ำชาที่ฉันพร่ำเพ้อว่ากลิ่นหอมเหมือนดอกไม้
แล้วมันเดินไปเปิดตู้เย็น
ฟุดฟิด ฟุดฟิด ดูช็อกโกแล็ตที่ฉันได้จากคนรักเมื่อวาน
ดูเนื้อหมักซอสซึ่งเมื่อเอาไปย่างคงนุ่มฉ่ำน้ำลายสอ
มันยิ้มแสยะ ปิดตู้เย็น
แล้วง้างปากงาบตู้เย็นไปทั้งตู้
เอิ๊ก ตู้ใหญ่เกินไปจนติดคอ
มันก็เลยคว้าร่มคันที่ฉันกับน้องเดินฝ่าฝนหัวร่อต่อกระซิกกัน
แยงคอกระแทกๆตู้เย็นให้ผ่านคอหอย
ส่วนร่มก็หลุดพรวดไปกางในพุงจนพุงกางด้วย
แล้วมันก็แงะกรอบหน้าต่างที่ฉันมักมองเพ้อออกไปข้างนอกมาแคะฟัน
แล้วก็กินเหมือนป๊อกกี้ ทีละท่อน ทีละแท่ง
ฉันห้ามไม่ทัน
ผ้าม่านที่ฉันใช้ปิดกั้นจากโลกที่วุ่นวาย
มันก็รูดติดปากไปด้วย
กรอบภาพงานวันรับปริญญาบัตร
มันก็เคี้ยวกรุบ กรุบ เหมือนขนมปังแครกเกอร์
แต่เสี้ยนไม้คงติดคอ
มันก็เลยแจ้นไปซดน้ำในห้องน้ำ
อ้วกโลหะที่ย่อยไม่ได้ลงชักโครก
แล้วเขมือบเอาชักโครกเข้าปาก
จากนั้นก็กินสิ่งของในบ้านที่เหลือ ทีละชิ้น ทีละชิ้น
ก่อนจะไล่ฉันลงจากเก้าอี้ที่ล้อเคยทับนิ้วหัวแม่ตีนฉัน
แล้วงาบเอาเป็นอย่างสุดท้าย

มันนอนอ้าปากเรอปล่อยกลิ่นสิ่งของที่ฟาดลงไป
กลิ่นปากพรรณนาสิ่งของข้างนอกที่มันผ่านมาอย่างโชกโชน นอกจากข้าวของในบ้านของฉัน
ลายผิวของมันคือลายของเส้นหมึก พลิ้วเนียน ต่อเนื่องดุจแพรไหม
ฉันอยากจะสัมผัส
มันไม่ยอม
มันไม่ต้องการสัมผัส
มันบอกอีกว่ามันเบื่อบาททั้งสี่บาทที่มันมี
ฉันก็เลยล้วงเอาขาเก้าอี้ที่มันเพิ่งสวาปามลงไป
มาต่อเพิ่มให้เป็นบาทอีกบาทหนึ่ง

เมื่อมันมีแรงลุก
มันไม่คิดจะมองหน้าหรือขอบคุณฉัน
มันเรอครั้งสุดท้าย เอิ๊ก แล้วเดินจากไป
จังหวะที่ไม่คุ้นเคย
กระแหย่ง กระแหย่ง โยกตัว
แล้วเผ่นโผน โจนทะยาน ไปทันที

ฉันมองดูห้องว่างเปล่า
เหมือนเด็กอ่อนไร้ประสบการณ์
คืนนี้ไม่มีอะไรให้เขียนถึงหรือ?
เขียนถึงพฤติกรรมของมันเมื่อกี้
ฉันอาจเริ่มจากเขียนคำไว้อาลัยแด่ประตูที่จากไป

ประตูจ๋า
จากนี้ไม่มีเธอ
ฉันเดินออกไปกิน
สิ่งของที่อยู่ข้างนอก
ง่ายขึ้นอีกเยอะ




 

Create Date : 17 กันยายน 2550    
Last Update : 5 ตุลาคม 2550 1:27:15 น.
Counter : 1012 Pageviews.  

อันตราย! งานเขียนไวไฟ



เขียนตอนกลางคืน
ร่างกายติดไฟ
วิ่งพล่านไปรอบบ้าน
ทำให้
โต๊ะ
เก้าอี้
เตียง
หน้าต่าง
ชั้นหนังสือ
และทุกสิ่งในชีวิตประจำวัน
ลุกโชติช่วงไปด้วย
แต่ไม่ช้า
เปลวไฟที่ร่างก็ไหวอ่อน
และค่อยๆมอดลง
จนแน่นิ่งเป็น
ตอตะโกสีดำ
เรียกการทำลายอย่างสร้างสรรค์
หรือการสร้างสรรค์อย่างทำลาย

หวังผู้อ่านและบรรณาธิการจะ
ชื่นชอบแสงสว่างในความมืด
แต่ที่กริ่งเกรงคือ
ทุกอย่างร้อนเกินไปจน
เรียกรถดับเพลิงมาดับไฟ

อันที่จริง
ฉันหวังแค่
โต๊ะเล็กๆกับเก้าอี้สามสี่ตัว
ตรงมุมสงบในสวนที่เด็กๆเล่นกัน
กับแสงสว่างจากเทียนไขขนาดธรรมดา
พาทีกับเพื่อนสนิทสามสี่คน
เรื่องอาการอยากเขียน
มากกว่าเรื่องการเขียน




 

Create Date : 06 กันยายน 2550    
Last Update : 5 ตุลาคม 2550 1:28:22 น.
Counter : 250 Pageviews.  

บริษัท กวีนิพนธ์ จำกัด (ไม่มาหาชน)




บริษัทกวีนิพนธ์ของเรายอดขายตกต่ำมาหลายปี
ปีนี้ดิ่งเหวที่สุด
เอ็มวี เว็บบล็อก เรียลลิตี้โชว์
แย่งส่วนแบ่งตลาดหมดสิ้น

มาตรการ
“หากไม่พอใจ ยินดีคืนเงิน ในสามสิบปี”
เริ่มส่งผลร้ายกับเรา
คนเริ่มคืน
กวีนิพนธ์เพื่อเปลี่ยนแปลงสังคม
บอกว่ามันไม่มีประสิทธิผล
กวีนิพนธ์พาฝัน
ไม่ต่างจากโฆษณาทีวีธรรมดา
กวีนิพนธ์เหนือจริง
แค่ความจริงยังไม่เข้าใจ

ข่าวร้ายสำหรับพนักงานคือ
สวัสดิการต้องลดลงด้วย
กวีที่เล่นกายกรรมไต่เส้นบรรทัด
บริษัทจะไม่ทำประกันให้
กวีที่เจ็บปวดเพื่อหาความจริง
จะไม่ได้รับค่ารักษาพยาบาล
กวีที่คร่ำเคร่งแทบบ้าเพื่อสะท้อนตนเอง
ก็ไม่มีค่าทำขวัญ

เพื่อกอบกู้สถานการณ์
บริษัทที่ปรึกษาเสนอว่า
ให้ยกเลิกแผนงานทดลองกวีนิพนธ์
และเมื่อคำนึงถึงปัจจัยค่าเงินบาทแข็งค่า
เราจะนำเข้าตัวอักษรดิบๆจากต่างประเทศ
(ใช้กองทัพมดหิ้วมาเพื่อหนีภาษี)
จ้างพนักงานพิมพ์ดีดตกงานไปประกอบที่บ้าน
พวกเราแค่ออกแบบแบรนด์ “นักอ่านเรืองปัญญา” ติดเข้าไป
เดี๋ยวก็ขายได้เอง




 

Create Date : 04 กันยายน 2550    
Last Update : 5 ตุลาคม 2550 1:28:43 น.
Counter : 338 Pageviews.  

1  2  

SteppenWolf
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




The Last Renaissance Man
Free Hit Counter
Friends' blogs
[Add SteppenWolf's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.