ก็แค่ผู้ชาย..รักกัน : ตอนที่ 7

ก็แค่ผู้ชาย..รักกันตอนที่ 7 (และแล้ว..ก็ถึงวันที่ต้องจากกัน...)

ความรักของเราทั้งสองคนยังคงพัฒนาไปตามลำดับความผูกพันธ์เริ่มลึกซึ้ง และมั่นคง อยู่อย่างนั้น พี่ก้อยังคงแวะเวียนมาหาไม่มีขาดถ้าช่วงไหนงานเยอะ ผมก็จะเป็นคนเข้ากรุงเทพฯ ไปหาเค้าเอง ชีวิตผมก็มีแค่งานมีเพื่อนร่วมงานที่น่ารัก และมีคนรักที่แสนดี

 

จนวันหนึ่ง ... เจ้านายฝรั่งบินมาจากภูเก็ตและด้วยความที่ค่อนข้างสนิทกับเขา ผมถูกเรียกไปคุย(เป็นการลับ) ภายในห้องตอนนั้นผมทราบข่าวว่า ทางบริษัทกำลังจะปิดสาขาที่พัทยาลงเขาเลยเรียกไปถามว่าอยากลงไปทำสาขาภูเก็ตมั๊ย .. คำตอบของผมคือ “ไม่”และเมื่อโดนยิงคำถามอีกครั้ง “อยากไปทำสาขากรุงเทพมั๊ย” ผมยังคงยืนยันคำตอบเดิมทั้งที่จริงแล้วนั่นมันเป็นโอกาส ที่ผมกับพี่ก้อจะได้อยู่ใกล้ๆกันด้วยซ้ำ ผมชิงยื่นใบลาออกเงียบๆก่อนที่ทุกคนในบริษัทจะรู้ตัว แล้วทำงานต่อให้ที่สาขาอีกหนึ่งเดือน ผมเข้ากรุงเทพฯและถูกเรียกไปคุยอีกครั้ง แต่คำตอบของผมก็คือ “ไม่” เพราะ .... เพราะผมมีอีกงานที่น่าสนใจและได้เงินเดือนมากกว่ารองรับอยู่แล้ว .. ฮ่าๆๆ

ด้วยความที่ผมเป็นคนชอบช่างพูดช่างอธิบายจึงถูกใจผู้ใหญ่ท่านนึง ท่านเรียกผมไปคุยเรื่องช่วยดูแลกิจการของท่านที่เกาะแห่งหนึ่งทางภาคใต้ซึ่งผมตกลงรับปากโดยไม่ต้องคิดอะไรมากมาย อ่านมาถึงตรงนี้หลายคนคงเดาออกว่าที่ไหนแต่ไม่ว่าจะด้วยโชคชะตาหรือความบังเอิญก็ตาม นี่หมายความว่า .. ผมกำลังจะได้กลับไปอยู่กับป๋าและแม่อีกครั้ง

ผมใช้เวลาตลอดหนึ่งสัปดาห์ก่อนการเดินทางด้วยการไปอยู่กับพี่ก้อ เพราะผมอยากอยู่กับเค้าให้มากที่สุด จนถึงคืนสุดท้าย เรานอนกอดกันแน่นเพื่อร่ำลาผมร้องไห้งอแงเป็นเด็กๆ เริ่มสับสน ไม่อยากไปแต่นั่นมันก็ไม่ใช่เรื่องที่จะมาเปลี่ยนใจในนาทีนี้

--------วันรุ่งขึ้น ผมออกเดินทาง --- ชีวิตผม --- กำลังจะเปลี่ยนไป ---------

...แล้วความรักของผมล่ะ ... ?? ...

 

----To be cont. ----




Create Date : 05 มิถุนายน 2556
Last Update : 5 มิถุนายน 2556 4:59:05 น.
Counter : 253 Pageviews.

3 comment
ก็แค่ผู้ชาย..รักกัน : ตอนที่ 6.2

ก็แค่ผู้ชาย..รักกัน : ตอนที่ 6.2 (ทริปเสม็ด--ต่อ--)

พี่ก้อลากผมเข้าบ้านพักโดยไม่พูดไม่จาในห้องนั้น พี่อีกคนนอนหลับครองเตียงใหญ่ไปแล้ว ผมถูกลากเข้าไปในห้องน้ำเสื้อผ้าทุกชิ้นถูกถอดออกหมดเมื่อประตูบานนั้นถูกปิดและลงกลอน ผมเดินเซพาตัวเองไปที่ชักโครกคุกเข่าโอบกอดโถหนั่นและก้มหน้าทำทีท่าเหมือนพร้อมจะสนทนากับมัน ---โอ้กกกกกกกกกกกก!!! – ได้เวลาปล่อยของอีกครั้งเรี่ยวแรงหายไปหมด..โอ้ว ถ้ำกระบอกชัดๆ !!และก่อนที่ผมจะทันรู้ตัว .. --- “ส่วบ บบบ..บบ” เฮ้ย !! เฮ้ย!!
--- // เซ็นเซอร์ //--- // เซ็นเซอร์ // --

น้ำจากฝักบัวที่รดพรมลงบนหน้า พาให้ผมตื่นในท่านอนหงายอยู่กับพื้นห้องน้ำ มองเห็นพี่ก้ออยู่ที่ปลายเท้ากำลังถูสบู่ล้างเนื้อล้างตัวผมอย่างตั้งใจ .. นี่เหตุการณ์ตะกี้ มันคือ “การลงโทษ”ใช่มั๊ย ?? ผมพยุงตัวยืนขึ้น พี่ก้อเทแชมพูลงบนหัวผม เพื่อทำความสะอาดมันโดยไม่มีคำใดๆออกจากปากของเขา ผ้าเช็ดตัวถูกนำมาซับเนื้อตัวผมจนแห้งดีเราสองคนเดินออกมาหาเสื้อผ้าใส่ แล้วลงไปนอนบนพื้นที่ถูกปูไว้ด้วยเครื่องนอนสำรอง

== พี่ก้อครับ .. ผมขอโทษ ==

หลังเช็คเอาท์แล้วเราทั้งหมดไปนั่งทานอาหารมื้อสุดท้ายที่ด้านหน้าของรีสอร์ท เพื่อรอเวลา ที่เรือสปีดโบ๊ทจะมารับเรากลับไปพี่ก้อเลือกที่นั่งให้ราวกับตั้งใจโดยที่ตัวเขานั่งอยู่ในฝั่งตรงข้าม ทันทีที่ผมนั่งลง สายตาผมเห็น ไอ้หน้าฝรั่งคู่กรณี นั่งอยู่โต๊ะถัดไป นั่นไงส่งยิ้มมาแล้ว เฮ้อ.. เสียใจด้วยนะเพื่อน กลางวัน กรูดูเป็นศพแบบนี้ล่ะ ..ผมทำอะไรไม่ได้นอกจากหยิบแว่นกันแดดออกมาสวมเพื่ออำพรางแววตาของตัวเอง ----
--- โว้ย
!!!คนขับเรือ มาช้าจังโว้ย !! (บ่นในใจ)

เมื่อเรือถึงฝั่งพี่ก้อขับรถออกจากที่รับฝาก พวกเราแวะหาอะไรใส่ท้องกันระหว่างทางพี่ก้อแวะส่งผมที่พัทยา โดยที่เรา ... ไม่ได้พูดอะไรกัน ผมยกมือไหว้สวัสดีทุกคนแล้วเดินขึ้นห้อง ความรู้สึกผิดแน่นอยู่เต็มอก พร้อมกับความโกรธเล็กๆจากเหตุการณ์เมื่อคืนในห้องน้ำ คืนนั้นพี่ก้อโทรมาหาเหมือนปกติราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นที่เสม็ด ผมเลยต้องเริ่มมันขึ้นมาเอง
“พี่ก้อครับ .. เมื่อคืน ที่บาร์ ผมขอโทษนะ”
“อืม ไม่เป็นไร รู้ว่าเมามาก” – ใช่สิ ถือโอกาสเลยนะเมิง
!!
“แล้ว เรื่องในห้องน้ำ พี่....”
“อ๋อ ... 555 ...” นั่น ๆๆๆ หัวเราะทำ ห่าน อะไรวะ ??
“อะไร
!!! หัวเราะอะไร !!!”
“พี่ไม่ได้ทำอะไรหรอก คือทำๆ อยู่ แล้วเราน่ะ หลับกลางอากาศเลย 555” โห..ทำกรูแล้วยัง มาเสือกหัวเราะกรูอีก
“ทีหลังอ่ะ อย่าทำตอนผมเมานะ ถ้าจะทำกรุณาทำตอนผมมีสติ ผมจะได้รู้ว่ามันเป็นไง”เอาสิ.. นี่กรูกำลังท้าทายเขาอยู่ใช่มั๊ย ??

จะว่าไปแล้ว คนเราเวลาคบหากัน มักจะผลักดันแต่ด้านดีๆของตัวเองให้อีกฝ่ายเห็น แต่วันหนึ่งเมื่อถึงเวลาที่เจอกับมุมหรือด้านมืดของกันและกัน กลับรับกันไม่ได้ .. ดีแล้วล่ะที่มันมีเรื่องแบบนี้ จงเป็นตัวเองในทุกด้าน คนเรามันจะรักกันมันต้องเห็นกันในทุกมิติ J อย่าไปเหนื่อยกับการสร้างภาพ เพราะไม่มีใครเพอร์เฟ็คอยู่แล้วในชีวิตจริง 




Create Date : 13 พฤษภาคม 2556
Last Update : 13 พฤษภาคม 2556 19:41:26 น.
Counter : 285 Pageviews.

0 comment
ก็แค่ผู้ชาย..รักกัน : ตอนที่ 6.1

ก็แค่ผู้ชาย..รักกัน : ตอนที่ 6.1 (เค้าว่า--ไปเสม็ด..เสร็จจริงมั๊ยนะ?)
 .           ตั้งแต่วันนั้นวันแรกที่เราเจอกัน พี่ก้อ ยังคงสม่ำเสมอไม่มีอะไรเปลี่ยน โทรหาวันละสามสี่เวลาเหมือนเดิมเรามีโอกาสได้อยู่ด้วยกันประมาณเดือนละสองครั้ง พี่ก้อเป็นคนขับรถมาหาความสัมพันธ์ก็ดูจะก้าวหน้ามากขึ้นเรื่อยๆ ..อืม..เริ่มมั่นใจแล้วล่ะ กับคนคนนี้

 .           พี่ก้อโทรมาบอกว่าเดือนมิถุนาฯ ให้ไปเที่ยวกันที่เกาะเสม็ดด้วยกัน พร้อมกับเพื่อนๆของพี่เค้า ..ตื่นเต้นดีเหมือนกัน เพราะแก๊งนี้เป็นก๊วนเพื่อนสนิทของพี่เค้า มีเก้งกวางหนึ่งคนและคุณพี่สตรีหวงคานอีกสอง .. อีกอย่าง ยังไม่เคยไปเกาะเสม็ดเลย..แหะๆ

4 เมษายน 2551

.            เกรงใจพวกพี่ๆเค้าเหมือนกันต้องขับรถอ้อมเพื่อแวะมารับเราด้วยอีกคน .. หลังจากทำความรู้จักกับพวกเพื่อนๆของพี่ก้อแล้วก็ได้ฤกษ์ออกเดินทางกัน กว่าจะข้ามเรือไปถึงเกาะ ก็เกือบบ่ายสองเข้าไปล่ะ ถึงที่พัก.. เซอร์ไพร้ส์โคตรๆ เป็นบ้านหนึ่งหลังที่เราทั้งหมดรวม 5 ชีวิตต้องนอนเรียงกัน..โอ้ว..อบอุ่นมาก !! กรูจะสวีทกันยังไงหว่า ..คนเต็มบ้าน!!! (ประเด็นน่ะมันอยู่ตรงคืนถัดมา) วันที่สองของการอยู่ที่นี่ เราโยกย้ายที่พักไปอยู่ตรง SilverSand มันซะเลยเพราะคืนนี้จะออกไปเที่ยวกันที่บาร์ เปิดบ้านสองหลังผู้หญิงสองคนนอนด้วยกัน และเราผู้ชายสามคนก็นอนอีกหลัง (ปล.เจ๊ที่ดูแลที่นั่นโคตรดุ!! ไม่แปลกใจว่าทำไม แถวนั้นหมาดูเหงาๆ.. Oops!! ล้อเล่นครับเจ๊ :P )

ค่ำคืนนี้เมามันกันสุดเหวี่ยงแทบจำไม่ได้แล้วว่า กินเหล้ากันไปกี่ถัง หลังจากที่ทุกคนเมา กันปลิ้นแล้ว ก็ทยอยแยกกลับไปนอนกันหมดเหลือแค่ผมกับพี่ก้อที่ยังดื่มๆ เต้นๆ กันอยู่ในบาร์ .. และแล้ว .. ตีสองเศษๆ ก็ถึงเวลาให้อาหารปลา--- (ผมอ้วกแตก!!!) พี่ก้อพาไป แอ๊คท่าเท่ๆเพื่อ “ปล่อยของ”ที่ชายหาดคร๊าบบบบ พุ่งพรวด ๆๆ แต่..ใจเรามันแมนมาก..จะแดร่กต่อ!!! และ กลับเข้ามาแด๊นซ์ๆๆต่อครับ
.            ระหว่างที่เต้นกันอยู่ มีใครซักคนเดินมาแทรกอยู่ตรงกลางทำท่าเหมือนจะมาเต้นด้วย และ...เพราะความมีมารยาทอันดีที่ได้รับการอบรมมา.เอิ่มมมม...ก็เต้นต่อกับเค้าไปสิ
!! โดยไม่ทันสังเกตุเลยว่า พี่ก้อหายไปไหนแล้ว คนที่มาเต้นด้วยหุ่นอวบๆ หน้าตาคล้ายๆลูกครึ่ง ขออนุญาตเรียกมันว่า“ไอ้หน้าฝรั่ง” แล้วกันนะ เต้นนี่มันไม่เต้นเฉยครับ มีโอบมีกอด เผลอแป๊บเดียวมันเอาปากมาประกบแล้วครับ ด้วยความเมา ก็ ตามน้ำเลยครับ ... <<< ผมคงแด๊นซ์แรงไปหน่อย เลยทำสามัญสำนึกหล่นหาย >>> นึกขึ้นได้ เหลียวหลังไปเห็นพี่ก้อยืนดูผมอยู่จากอีกมุมหนึ่ง ...ผ่าง!!!!!!!!!.. (กรูนี่...หน้าชา+วิงค์ไปทั้งกบาล) แล้วพี่เค้าก็เดินมาครับ...ไอ้หน้าฝรั่งก็เต้นต่อแถมดึงพี่ก้อเข้ามาร่วมแด๊นซ์อีกคน.. ตอนนั้นเริ่มรู้สึกว่า ขาและเท้าเริ่มก้าวออกสเต็ปไม่ไหวแล้ว.. มันเหมือนรู้ชะตากรรม...ซักพัก..เพื่อนของไอ้หน้าฝรั่งเดินมากระซิบกระซาบข้างหูมันก่อนที่จะดึงแขนมันไปจากจุดเกิดเหตุ ... ส่วนผม ... โดนพี่ก้อลากกลับห้องพักครับ!!

------- To be Cont. --------




Create Date : 11 พฤษภาคม 2556
Last Update : 13 พฤษภาคม 2556 19:40:48 น.
Counter : 296 Pageviews.

0 comment
ก็แค่ผู้ชาย..รักกัน : ตอนที่ 5.2

ก็แค่ผู้ชาย..รักกัน : ตอนที่ 5.2 / สรุปว่า "ชัวร์" สินะเรา ?!?!

ตั้งสติสูดหายใจลึกๆ แล้วลงไปยืนรอ ที่ประตูคีย์การ์ด--- นั่นไง เดินมาแล้วมาทั้งชุดทำงานซะด้วย ทำไมตัวสูงจังวะ ???
“หวัดดีคับ” ยกมือไหว้ เงอะงะ แล้วรีบเอามือยื่นไปช่วยยกกระเป๋า
“ไม่ต้องเลย หลังไม่ดี ไม่ต้องช่วย เดี๋ยวยกเอง ไม่หนัก” โหพี่ .. แมนมาก(ถ้าไม่นับท่าเดินโยกย้วยนะ)
ขึ้นชั้นบนมา ไขประตูเข้าห้องได้ กูโดดขึ้นเตียงก่อนเลย .. ไม่ได้ให้ท่านะโดดขึ้นเตียงแล้วเอาผ้าห่มคลุมโปง ปกป้องอาการเขินบนหน้า คือใจก็คิด ตัวจริงพี่ก้อทำไมมันดูดีกว่าในกล้องวะ ถึงแม้จะผอมไป(มาก)ซักหน่อยสำหรับคนสูงเกือบร้อยแปดสิบแต่....แต่กูนี่สิ ...
“เอ้า .. เป็นอะไรอีก อยู่นิ่งๆ ได้ป่ะน่ะ เป็นลิงหรอ” พี่ก้อพูดไปขำไป
“ป่าวอ่ะ ..” ตะโกนผ่านผ้าห่มไป ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ เอาผ้าห่มออกจากหัว แล้วพยายามนั่งนิ่ง
“เล่นอะไรเนี่ยะ ไปกินข้าวกันเหอะ หิวแล้วครับ” พี่เค้าดูนิ่งมาก สมวัยจริงๆ เอ๊ะ..หรือว่า..ผิดหวังที่เจอกูตัวเป็นๆวะ

พี่ก้อขับรถพาไปร้าน.........(พัทยาเหนือ) จำได้แม่นเลยว่า เมนูมื้อแรกของเราคือ ข้าวผัดปู ห้อยจ๊อต้มยำปลากะพง ไข่เจียวหอยนางรม และนี่เป็นครั้งแรกที่พี่ก้อได้เรียนรู้ว่าผมไม่กินผักและไม่กินเผ็ด (มันไม่ใช่เรื่องน่าอายหรอกนะแค่เรื่องไม่กินผักเนี่ยะ) ..เอาล่ะ...อิ่มแล้ว..

ตอนมาถึงห้องก็ประมาณ3 ทุ่มกว่าแล้ว ผลัดกันไปอาบน้ำ แล้วก็มากองอยู่บนที่นอนโดยที่ผม ใช้พื้นที่ครึ่งล่างของเตียงในการนอนดูทีวีไม่ห่างตัวเขานัก ผ่านไปซักพักพี่เค้าก็จับแขนผมดึงขึ้นไปนอนใกล้ๆจนสุดท้ายแล้วตัวผมกับเขาอยู่ห่างกันแค่ไม่กี่เซ็นต์ ด้วยการหนุนหมอนใบเดียวกันสายตาผมยังอยู่กับทีวีเพื่ออำพรางความตื่นเต้น พี่ก้อกุมมือผมไว้แน่น ตอนนั้นรู้สึกว่าหน้าร้อนผ่าวๆ หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ตั้งสติได้แล้ว .. สิ่งแรกที่ผมทำคือ “กดรีโมทปิดทีวี” ฮ่าๆ อะไรของกูเนี่ยะ ห้องมืดแล้วเว้ย !!!

มือของพี่ก้อกับผมสอดประสานกันอยู่--- ในตอนนั้น มันเหมือนมีกระแสไฟอ่อนๆ ช๊อตผมเบาๆหลับตาก็เหมือนมีแสงแว่บๆ เนื้อตัวเหมือนจะปริแตก ในหัวก็เหมือนมีแรงกด ตุ้บๆๆ อยู่ตลอดเวลาแต่ทั้งหมดทั้งมวลนี้ กลับรู้สึก อบอุ่น และปลอดภัย มันเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังบอกกับใจเราว่า “นี่ล่ะ คนนี้ล่ะ” คนสองคนนัวเนียกันอยู่ในความมืด ผมได้ยินเสียงหนึ่งดังอยู่ข้างๆหูผมว่า “จะทำให้ลืมผู้หญิงไปเลย” ... เอิ่ม ...เฮ้ย!! มาแนวนี้ กูว่า ฟังดูน่ากลัวนะ ได้แต่พูดกลับไปว่า “เฮ้ยพี่..ภายนอกกันก่อนได้ป่ะพี่ ผมไม่ internalนะ” ก็คนมันอ่อนประสบการณ์... 
///------- เซ็นเซอร์ --------///

---- เราลุกขึ้นไปอาบน้ำล้างตัวก่อนจะกลับมาที่เตียงอีกครั้ง----
“พี่ก้อครับ คือ..ถ้าทั้งหมดนี้มันไม่ใช่ ...พรุ่งนี้ ถ้าพี่จะไปพี่ช่วยกดล็อกประตูให้ด้วยนะครับ” คือนึกเอาเองว่า เค้าน่าจะทำไปเพื่อไม่ให้การมาครั้งนี้ของเขาเสียเที่ยวพี่ก้อไม่ตอบอะไร แค่กอดผม แล้วก็นิ่งเงียบ สุดท้ายผมก็หลับไป

ผมตื่นขึ้นมาเช้ามากสำหรับวันเสาร์แบบนี้สิ่งแรกที่เห็นตอนตื่นมาคือ เพดานห้อง และเมื่อผมเอียงหน้าไปทางขวา ... อืมบ๊องเอ๊ย สรุปว่าพี่ก้อตื่นก่อนผม และตอนนี้เขานอนมองผมอยู่ด้วยรอยยิ้ม
“คิดว่าพี่ไปแล้วซะอีก”
“จะไล่ไปไหนล่ะ ยังไปไหนไม่ได้หรอก คืนนี้จะนอนที่นี่อีกคืน”
“เฮ้ย จริงดิ”
“จริงค้าบบบบบบบ”
ผมพลิกตัวเองขึ้นไปนั่งทับบนตัวเขา แล้วก้มลงไปกอด
“ง่ะ .. เป็นลูกลิงหรอ ทำงี้เหมือนลูกลิงที่มันเกาะท้องแม่มันเวลาไปไหนๆ”
ผมไม่ตอบอะไร นอกจากนัวเนียเค้าต่อไปในท่านั้น ... โอ้ว ..ยังๆๆ..อย่าเพิ่งฟิน

กว่าจะดึงตัวเองให้ลุกขึ้นจากที่นอนไปหากาแฟกินกันได้ก็สายมากแล้วหลังมื้อเช้าเราก็ยังกลับมาอยู่บนที่นอนตลอดทั้งวัน จนเย็นพี่ก้อพาออกไปกินอาหารญี่ปุ่น บอกว่าเลี้ยงย้อนหลังเพราะเพิ่งผ่านวันเกิดผมไปไม่กี่วันและคืนนี้ เราก็ได้นอนอยู่ข้างๆกันเป็นคืนที่สอง ความตื่นเต้นลดน้อยลงมากแต่..ความเขินยังคงอยู่ .. โอย .. เมื่อก่อนตอนนอนกับผู้หญิงไม่เห็นเป็นงี้เลยวะกู...

************************************************




Create Date : 02 พฤษภาคม 2556
Last Update : 11 พฤษภาคม 2556 18:25:45 น.
Counter : 193 Pageviews.

1 comment
ก็แค่ผู้ชาย..รักกัน : ตอนที่ 5.1

ก็แค่ผู้ชาย..รักกัน:ตอนที่ 5.1 / นาทีแรกแห่งการเจอะเจอ(ตัวเป็นๆ)

ความดีใจของผมมันยากจะซ่อนไว้ภายใต้ใบหน้านี้ผมตัดสินใจเริ่มออกเดินจากที่พัก เดินไปเรื่อยๆตราบเท่าที่เสียงของเขายังพูดอยู่ในสาย หลากหลายเรื่องราวถูกนำมาสนทนากันแทบหาที่จบไม่ได้จากวันนั้นมา เราคุยกันทุกวันไม่มีเว้น ตั้งแต่เช้าที่เขาขับรถไปทำงาน ในตอนพักทานกลางวันในระหว่างที่เขาขับรถกลับบ้าน และรวมถึงกล่าวคำร่ำลากันก่อนนอน

จากนั้นเพียงไม่กี่วันผมก็ได้รับข่าวดีจากการสมัครงาน โดยในการสัมภาษณ์ครั้งนั้น ผมได้รับการพิจารณาให้เข้าทำงานในตำแหน่งสูงกว่าที่ตัวเองสมัครไปซึ่งก็แน่นอนครับ ผมตกปากรับคำ แต่ด้วยหน้าที่นี้ ผมจำเป็นต้องย้ายที่อยู่ เพื่อไปทำงานในแผนกการตลาดของสำนักงานสาขาพัทยาใช่ครับกระทันหันมาก ผมต้องห่างพี่เค้าไปอีกครั้ง แต่ก็นั่นล่ะ เรายังไม่เคยเจอกันเลยซักครั้งเดียวด้วยซ้ำนี่นะ!!!

ผมเข้ารายงานตัวกับทางสำนักงานสาขาในวันที่ 2 มกราคม 2551 ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี ทั้งงาน ทั้งลูกน้อง ลูกทีมและเพื่อนร่วมงาน สำหรับพี่ก้อ เขาก็ยังทำทุกอย่างเหมือนเดิม ราวกับมันเป็นหน้าที่ในการโทรศัพท์หาผม วันละ 3-4 ครั้ง ตลอดระยะเวลาเกือบ 3 เดือนยิ่งเวลาผ่านไปมากเท่าไหร่ เรายิ่งมีความผูกพันธ์ทางใจกันมากขึ้นตามลำดับและในที่สุด....

วันเสาร์ที่ 22 มีนาคม2551

เมื่อคืนคุยโทรศัพท์กัน พี่ก้อบอกว่าจะมาหา------ เวรล่ะ งานเข้า!!
“พรุ่งนี้ไปหานะ”
“เฮ้ยพี่ จริงหรอ จะดีหรอ มั่นใจแล้วหรอ” ให้กูเตรียมสภาพร่างก่อนมั๊ย ?
“อืมครับ พอดีว่าง อยากไปหาคนที่พัทยา”
“พี่ก้อ ผมบอกพี่ตรงๆก่อนนะ ถ้าเจอกัน แล้วมันไม่ใช่อย่างที่เราคาดไว้นะเรายังเป็นพี่เป็นน้องกันได้นะ อย่าหายไปจากชีวิตผมนะ” ... กูบอกตรงๆกูไม่มีความมั่นใจจริงๆ
“อะไรกันเนี่ยะ เด็กเปรต พูดอะไรเยอะแยะ เอาล่ะพรุ่งนี้เจอกัน ฝันดีครับ” นั่นแน่ะ ดุกูอีก
!?!?
“ฝันดีครับผม” … วางสายเสร็จ...กูเครียดเลยสิ...

นั่นล่ะหลังจากคุยกัน นอนแทบไม่หลับอย่าว่าแต่มือก่ายหน้าผากเลย ถ้ายกตีนขึ้นมาก่ายได้ก็คงทำล่ะ นอนก็น้อย ตื่นมาแบบไม่เต็มอิ่มห่านฟ้าเอ้ย !! หน้ากูงี้โทรมหนักเลย แต่ เอาวะ!! ความจริงมันก็คืออย่างที่เป็นนี่ล่ะ หนีไม่พ้นเหอะ แทบทั้งวัน ทำงานไป ก็กังวลไปตื่นเต้นไปเฮ้อ.. เลิกงานเสร็จรีบกลับมากวาดห้อง ถูห้อง ขัดห้องน้ำ ล้างพัดลม สารพัดเท่าที่จะทำได้กว่าจะเสร็จเกือบหกโมงเย็น เหนื่อย shift หาย ชีวิตกูเกิดมา พ่อแม่ก็เลี้ยงซะดีจนแทบจะเป็นคุณชายอยู่แล้วไม่ใช่บ้านรวยนะ แต่คงเพราะเป็นลูกคนเล็ก ไม่เคยต้องทำอะไรเลย แถมยังซุ่มซ่าม ทำยังไงก็ไม่ถูกใจคุณนายหญิง(แม่ผมเอง) มานั่งนึกดูก็ตลกว่ะ นี่กูเตรียมการณ์ ขนาดนี้เลย ??? ...อาบน้ำแต่งตัวก่อนดีกว่า...

     เสียงมือถือดังแล้ว ... ตั้งสติ ก่อนสตาร์ท ..เอ้ย..ก่อนรับสาย
“ผ่านพัทยากลางมาเยอะแล้วครับ กำลังกลับรถตรงแยกพัทยาใต้แล้วไงต่อ”
“ขับมาเรื่อยๆ ไม่ถึงกิโล พี่มองซ้ายมือเลยครับ มีป้ายคอนโด” ปากบอกไป มือก็หยิบน้ำหอมขึ้นฉีดพรมตัวเอง.. 555
“เห็นแล้วครับ” หายไปแป๊บนึง... “ เลี้ยวเข้ามาแล้ว” ...เอิ่ม....เอาล่ะ ..เอาล่ะกู ...
“ไหนวะพี่ .. แอคคอร์ดที่อยู่หลังห้องผมป่ะ” พูดไปชะโงกระเบียงไป .. อืม ..น่าจะใช่ล่ะ
“ลงมารับหน่อย” ..นั่นแน่ะ... วางหูไปซะงั้น ไม่ถามความพร้อมกูเลย




Create Date : 02 พฤษภาคม 2556
Last Update : 2 พฤษภาคม 2556 18:03:53 น.
Counter : 289 Pageviews.

0 comment
1  2  

Tom_hyper
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



เข้ามาอ่าน เข้ามาทำความรู้จักกันนะครับ
ส่วนเรื่องอาหาร เยี่ยมชมได้ที่
http://www.facebook.com/BKK.lunchbox ครับผม
New Comments