กระบี่ดำหุบเขามาร

กระบี่ดำหุบเขามาร (มนตราจินตนาการ เล่ม 2)
 

กระบี่ดำหุบเขามาร

ค่ำคืนในหุบเขาโบราณ เสียงลมหนาวพัดผ่านหุบเขามืด กระบี่ดำในมือเขาสั่นสะท้านราวกับมีชีวิต ทุกก้าวที่เดินไป ความเย็นแผ่ซ่านออกมาจากคมกระบี่ คืนนี้…จะมีเพียงเลือดหรือความเงียบที่เหลืออยู่

˖ ݁.⋆ ⋆. ݁˖ ˖ ݁.⋆ ⋆. ݁˖

แสงจันทร์ส่องผ่านหมอกหนาลอยวน เผยให้เห็นร่างบุรุษผู้สวมชุดคลุมยาวสีแดงเข้มปักลายเมฆสีเงิน ปลายแขนเสื้อกว้างพลิ้วไหว ผ้าคาดเอวสีน้ำตาลแดง ผมดำยาวแทรกปอยผมขาว ดวงตาของบุรุษนั้นเป็นสีแดงดุจเลือด ถือกระบี่ยาวอยู่ในมือข้างหนึ่ง

เขาคือหลัวหมิง ครึ่งคนครึ่งปีศาจมาร ผู้ถูกหลายสำนักรังเกียจ

ความแตกต่างที่เขาเป็นทั้งมนุษย์และมารปีศาจอยู่ในตัว ทำให้เขาต้องสู้รบกับหลายสำนัก และเดินทางอย่างโดดเดี่ยว จนมาถึงหมู่บ้านเล็กที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำ ในหมู่บ้านนั้นเขาได้พบหญิงสาวชื่อเมิ่งซิน ผู้มีรอยยิ้มและจิตใจบริสุทธิ์ และมีพลังในการรักษา นางเป็นศิษย์ของปรมาจารย์ชิงหลง ผู้คอยเตือนเมิ่งซินอยู่เสมอว่า ระวังพวกปีศาจมาร ถ้าพบเห็นให้กำจัดซะ

แต่เมิ่งซินไม่เคยเห็นหลัวหมิง เมื่อนางเห็นบุรุษผู้หนึ่งท่าทางสง่าผ่าเผยหน้าตาดีเดินทางผ่านมา แต่ร่างกายของเขามีร่องรอยบาดแผลหลายแห่ง นางจึงยื่นมือเข้าช่วยอย่างไม่ลังเล

“ข้ามีสมุนไพรจากสำนักเซียนสามารถช่วยท่านได้”

“รบกวนท่านแล้วแม่นางผู้มีเมตตา”

“ข้าชื่อเมิ่งซิน”

หญิงสาวเรือนร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้า ช่างงดงามนักรูปร่างบอบบาง ผิวขาวนวล ดวงตาใสเหมือนน้ำค้าง ผมยาวดำขลับมัดและเสียบประดับด้วยปิ่นหยก

ในระหว่างการทำแผลนั้น นางสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่าง

“ทำไม...ท่าน…เลือดของท่านไม่เป็นสีแดงเหมือนคนทั่วไป”

“ข้าชื่อหลัวหมิง ขอบอกตามตรงว่าข้าเป็นครึ่งคนครึ่งมาร แต่ข้าไม่เคยคิดจะทำร้ายใครเลย มีแต่เหล่าสำนักเซียนที่อยากจะสังหารข้า เจ้ากลัวข้าแล้วใช่ไหมเมิ่งซิน”

“ข้าควรจะกลัวเจ้าหรือเปล่า...ข้าไว้ใจท่านได้หรือเปล่าแต่ช่างเถอะ ข้าจะรักษาท่านก็แล้วกัน”

“หากใครรู้…เจ้าจะถูกกล่าวหาว่าทรยศมนุษย์”

“หากความเมตตาคือการทรยศ เช่นนั้นข้ายอม”

เมื่อเวลาผ่านไปทั้งสองเกิดความผูกพันทางใจ แต่ข่าวการที่เมิ่งซินช่วยเหลือครึ่งมาร หาที่หลบซ่อนตัวอยู่ในหมู่บ้านแพร่ไปถึงสำนักเซียน ปรมาจารย์ชิงหลงจึงเรียกนางไปพบ

“เมิ่งซิน เจ้ากำลังเดินบนเส้นทางอันตราย มารผู้นั้นคือภัยต่อโลกมนุษย์”

“หลัวหมิงไม่ใช่มาร ไม่ใช่ภัย เขาเพียงถูกกำเนิดบังคับให้เป็นเช่นนั้น แต่จิตใจเขาไม่ใช่คนเลวร้ายจนนิดเดียว”

“บังอาจ! เจ้ากล้าออกรับแทนพวกมารเชียวรึ! ถึงจะเป็นครี่งมารก็ต้องถูกกำจัด ไม่มีละเว้น!!!

˖ ݁.⋆ ⋆. ݁˖ ˖ ݁.⋆ ⋆. ݁˖

ในเวลาเดียวกัน ราชามารเฮยหมิงต้องการดึงหลัวหมิง กลับเข้าสู่แดนมาร

“มนุษย์ผู้เป็นมารดาของเข้าจากไปนานแล้ว แต่เจ้าก็คือสายเลือดของข้า จงละทิ้งโลกมนุษย์แล้วกลับมาร่วมครองแดนมารกับข้า”

“ท่านพ่อ ข้าขอเลือกเส้นทางของข้าเอง” สายตาของหลัวหมิงแน่วแน่นัก

เมื่อสงครามใกล้ปะทุ สิ่งที่หลัวหมิงทำได้เพื่อช่วยแดนมารไม่ให้เดือดร้อน เขาตัดสินใจใช้พลังเพื่อปิดผนึกประตูหุบเขาแดนมารไว้ก่อน แล้วแอบไปหาเมิ่งซินที่หมู่บ้านเพื่อกล่าวคำอำลา

“หากข้าหายไป เจ้าจะยังจำข้าได้หรือไม่”

“ทำไมท่านกล่าวแบบนั้น ตราบใดที่จันทร์ยังส่อง ข้าจะลืมท่านได้อย่างไร” เมิ่งซินน้ำตาไหล นางรู้ว่ากำลังจะเกิดการต่อสู้ครั้งใหญ่

˖ ݁.⋆ ⋆. ݁˖ ˖ ݁.⋆ ⋆. ݁˖

หลัวหมิงยืนกลางลานหินใต้แสงจันทร์ ดวงตาสีแดงเข้มวาววับ เขากำกระบี่ยาวไว้แน่น

ศัตรูจากสำนักเซียนกรูกันเข้ามา เขาก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว พลังมารแผ่ซ่านรอบตัว หลัวหมิงสะบัดกระบี่ยาวเป็นวงโค้ง เส้นแสงสีแดงพุ่งออกฟาดกระแทกพื้นหินจนแตกเป็นรอยร้าว ศัตรูเบื้องหน้าถอยกรูด

เขาใช้ก้าวเหินอย่างรวดเร็ว ร่างพุ่งไปเหมือนเงามังกร กระบี่ในมือหมุนเป็นวงกลมกวาดศัตรูรอบด้าน เมื่อเขาเงื้อกระบี่ขึ้นเหนือศีรษะ รอยสัญลักษณ์ดำบนแขนเปล่งแสงสีเลือด พลังมารพุ่งออกมาเป็นคลื่นกระแทก ทำให้คู่ต่อสู้ล้มระเนระนาด

เมื่อฝ่ายตรงข้ามยิงธนูวิญญาณใส่ เขาใช้แขนซ้ายยกขึ้น พลังมารก่อตัวเป็นเกราะหมอกสีดำ ธนูทั้งหมดสลายไปกลางอากาศ

เสียงดาบกระทบกระบี่ดังสะท้อนทั่วหุบเขา เมิ่งซินที่ยืนแอบอยู่ห่างออกไป มองด้วยความหวาดหวั่นและเศร้าใจ

“หลัวหมิง…ท่านจะสู้จนสิ้นแรงไปเลยหรือยังไง”

หลัวหมิงก้าวไปข้างหน้าอีกครั้ง กระบี่ยาวสะบัดเป็นเส้นแสงสีแดงตัดผ่านความมืด ร่างของศัตรูแตกกระจายไปเหมือนเงาในหมอก เหลือเพียงความสงบที่ปกคลุมหุบเขา

ปรมาจารย์ชิงหลงส่ายศีรษะ “ฤานี่คือลิขิตสวรรค์ หุบเขามารก็ถูกปิดผนึกไปแล้ว แต่มารจะชนะเซียนได้ยังไง”

ปรมาจารย์เซียวอวี้ตอบช้า ๆ อย่างครุ่นคิด

“เพราะเขาไม่ใช่เพียงมารกระมังท่าน เขาก็เป็นมนุษย์เช่นเราด้วย ทำไมไม่ให้เขามาบำเพ็ญตบะ ฝึกปรือจิตใจให้บริสุทธิ์ ฝีมือกล้าเช่นนี้วันข้างหน้าจะเป็นพลังให้สำนักเซียนได้”

˖ ݁.⋆ ⋆. ݁˖ ˖ ݁.⋆ ⋆. ݁˖

เมิ่งซินยืนริมแม่น้ำ มองเห็นเงาร่างสูงสง่าของหลัวหมิงในแสงจันทร์ เขายิ้มบาง ๆ

“จบเรื่องเสียที ฆ่าฟันกันไปก็ไร้ซึ่งเหตุผล แม้ข้าจะไม่ใช่มนุษย์ แม้ข้าจะไม่ใช่มาร แต่หัวใจของข้า…เป็นของเจ้า”

แสงจันทร์ส่องลงบนผืนน้ำ เงามารและหญิงสาวยืนเคียงกัน ราวกับโลกทั้งสองถูกเชื่อมด้วยความรักที่ไม่อาจถูกทำลาย

จบ

˖ ݁.⋆ ⋆. ݁˖ ˖ ݁.⋆ ⋆. ݁˖

ที่มา readAwriter : https://www.readawrite.com/a/ddb2e3ea357a4def9e2768855c7df4f6?r=user_page
 

Create Date : 27 กุมภาพันธ์ 2569		0 comments
Last Update : 27 กุมภาพันธ์ 2569 11:35:56 น.
Counter : 237 Pageviews.
(โหวต blog นี้)  Share Tweet