หน้าไม่เด็ก แต่หัวใจยังวัยรุ่น
<<
พฤษภาคม 2552
 
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31 
 
25 พฤษภาคม 2552
 
 

โดดเดี่ยว

ในยามที่รู้สึกถึงความผิดปกติที่เข้าในชีวิต มักจะรู้สึกโดดเดี่ยว เป็นกันมั่งมั๊ย
นับตั้งแต่เสียแม่ไป ลึกๆแล้วก็ยังไม่หายเสียใจ ยังคงคิดถึงอยู่ตลอดเวลา ยังฝันเห็นอยู่ทุกวัน เรื่องราวภายในบ้านก็ดูเหมือนจะดีขึ้นกว่าเดิม พายุในชีวิตก็ไม่ถึงกับสงบ ยังคงพัดผ่านเบาๆเหมือนลมกระทบน้ำทะเลพอให้เกิดคลื่นกระเพื่อมเบาๆ และก็(แกล้ง)ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่คิด ไม่ใส่ใจ แต่ลึกๆก็ยังคงวนเวียนคิดนู่นคิดนี่อยู่ตลอดเวลา เพียงแต่พยายามไม่แสดงออกมาให้ใครเห็น ยิ่งทำแบบนี้ ก็ยิ่งโดดเดี่ยว เหมือนอยู่ตัวคนเดียว

ถึงแม้ว่าจะมีพี่น้องที่เกิดจากสายเลือดเดียวกัน แต่ก็ไม่ค่อยได้ติดต่อกัน พวกเค้าก็ไม่ได้ใส่ใจเราเท่าไหร่ อาจจะลืมไปด้วยซ้ำว่ายังมีเราอยู่ในโลกใบนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องก็ห่างเหิน เหมือนคนแปลกหน้า เจอกันก็ไม่สนิทใจ ไม่รู้จะคุยอะไรกัน เหมือนคนแปลกหน้า ไม่เชื่อใจที่จะบอกเล่าอะไรให้ฟัง บางครั้งในยามเหงาๆ อยากมีใครซักคนรับฟังเรื่องราว คิดจะโทรหา แต่ก็ต้องวางสายทุกครั้ง เพราะความรู้สึกมันแย้งตลอดเวลาว่า "ยังไม่ใช่" คนที่ไว้ใจ

สำหรับเพื่อนก็มีอยู่ 1 คนที่คอยเล่าเรื่องต่างๆให้ฟัง และเป็นผู้รับฟังที่ดี คอยให้กำลังใจ คอยให้แง่คิด เตือนสติอยู่เสมอๆ แต่ก็นะ...ต่างฝ่ายต่างก็มีปัญหาไปคนละแบบ คงไม่สามารถไปรบกวนได้อยู่ตลอดเวลา ที่สำคัญตัวเค้าเองก็ไม่เคยเอ่ยปากเล่าเรื่องราวอะไรให้เราฟัง ทำให้คิดได้ว่าเราคงไม่ใช่คนที่ไว้ใจ หรือตัวเค้าเองเป็นคนไม่ชอบเล่าเรื่องราวให้ใครฟัง เมื่อมองกลับมาที่มุมของเรา ก็รู้สึกว่าเราพึ่งพาไม่ได้และรู้สึกผิดที่คอยรบกวนเค้าอยู่ตลอดเวลา ขณะที่เราไม่เคยช่วยอะไรเค้าได้เลย

ชีวิตบนโลกใบนี้ไม่เหลือใครอีกแล้ว คนร่วมชีวิตที่เหลืออยู่เพียงคนเดียว คือ แม่ ก็ทิ้งกันไปแล้ว สามีและลูกคือคนที่เข้ามาในชีวิตภายหลัง ไม่ใช่คนที่อยู่ร่วมกันมานาน ที่สำคัญเค้าไม่เคยช่วยอะไรเราได้ ไม่สามารถปรึกษาอะไรได้เลย พูดคุยอะไรกันก็ไม่ได้ เพราะมองแตกต่างกันอยู่ตลอดเวลา พอพูดไปก็เคืองใจกันเสมอๆ ดังนั้น จึงไม่พูดอะไรเลย ดีที่สุด แล้ว

แต่พอเก็บเอาไว้คนเดียว ความโดดเดี่ยวก็เข้าครอบงำ มันทรมานจังเลยนะ การเก็บอะไรเอาไว้เนี่ยะ หรือเรามันพวกโรคจิตมีอะไรก็ต้องพูดๆออกมา ถึงจะสบายใจ แล้วจากนี้ไปชีวิตที่เหลืออยู่อาจจะแค่ 1 วัน 1 เดือน 1 ปีหรืออาจจะ 30 ปี จะทำอย่างไร ยังไม่อยากนึกถึงอนาคตในวันข้างหน้า ว่าตัวเราจะเป็นยังไง ลูกจะเป็นยังไง สามีจะเป็นยังไง

ก็ตระหนักอยู่เสมอว่าไม่มีใครสามารถกระทำสิ่งใดๆได้ตามความต้องการของเราได้ อย่าคาดหวังอะไร แต่...........................ก็ยังอยากคาดหวังอยู่ดี




 

Create Date : 25 พฤษภาคม 2552
1 comments
Last Update : 25 พฤษภาคม 2552 14:43:14 น.
Counter : 1494 Pageviews.

 

โดดเดี่ยวแต่ไม่เดียวดายนี่จ๊ะ...ยังไงนู๋ batz ก็ยังมีพี่และเพื่อน ๆ ที่ยังคอยคิดถึงและเป็นห่วงนู๋ตลอดเวลานะ อย่าไปคิดว่าเราไม่มีใคร ยังมีคนอีกเยอะที่เค้าแย่กว่าเรา เด็กกำพร้าที่เค้าโดนพ่อแม่ทิ้งยังไม่เคยได้เห็นหน้าพ่อหน้าแม่เกิดมาตัวคนเดียว ไม่มีญาติไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นยังไง เค้ายังมีกำลังใจที่จะก้าวเดิน แต่นู๋มีบ้านเป็นที่พักอาศัย มีญาติถึงแม้จะไม่สนิท มีลูกที่คอยเป็นกำลังใจ มีเพื่อน มีงานการที่ดีทำ เพราะฉนั้นอย่าหมดกำลังใจ สู้ ๆ

 

โดย: americano on ice (สาวหวานเมืองเพชร ) 11 มิถุนายน 2552 8:28:13 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

 

batzgirl
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




เจ็บแค่ไหน

ทำได้แค่ "ทน"
[Add batzgirl's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com
pantip.com pantipmarket.com pantown.com