Group Blog
 
 
กรกฏาคม 2557
 
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
20 กรกฏาคม 2557
 
All Blogs
 

ไม้เบื่อไม้เมา แล้วเราก็รักกัน (Original) # 10

  ตอนที่ 10

ณ คณะอักษรศาสตร์มหาวิทยาลัย T ในตอนเช้าที่บรรยากาศสุดแสนจะสดใส... บริเวณโต๊ะหินอ่อนที่ตั้งอยู่ตรงลานกว้างหน้าคณะ ใต้ร่มเงาของต้นซากุระ อันเป็นแหล่งชุมนุมหลักของหนุ่มสาวคณะนี้

หนุ่มหน้าสวยที่มีนามว่าคุริฮาระ เซย์โจกำลังนั่งหรี่ตามองเพื่อนสนิทอย่างมิซึกิ นาเอะ อยู่ด้วยแววตาจับผิดเต็มที่

"มีอะไรจะเล่าให้เพื่อนฟังรึเปล่านาเอะ?" เสียงห้าวถามด้วยน้ำเสียงเชิงล้อเลียนนิดๆ จนคนถูกคาดคั้นแอบสะดุ้ง

"อ...อะไร จะให้เล่าอะไร?"

"ไม่ต้องมาไก๋...เมื่อวานมันเกิดอะไรขึ้น เธอเป็นแฟนกับมาคุงตั้งแต่เมื่อไหร่หา? อ่อ...เดี๋ยวนี้มีความลับเหรอ?" เซย์โจถามรัว 

"เรื่องนั้นมันก็...เอ่อ...แบบว่า...เอ่อ..." คนมีความลับทำอึกอักอย่างอายๆ ใบหน้าเริ่มระเรื่อ

"ไม่ต้องมาทำเป็นติดอ่างเลยแม่คุณ เล่ามาเร็ว!!" พอโดนเร่งมากๆ เข้าร่างบางก็ตีหน้าแหยพลางอุบอิบเสียงค่อย

"ง่า...เซย์จังก็ คืองี้...." 

จากนั้นหญิงสาวก็เริ่มร่ายยาวถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน ตั้งแต่สาเหตุเริ่มต้นไปจนถึงผลสรุปแห่งการกระทำของคุณชายนายมาโคโตะทั้งหมด (แต่ไม่ได้บอกหรอกว่าโดนลักจุ๊บปากไปด้วยน่ะ ^^") ชายหนุ่มพยักหน้ารับไปเงียบๆ จนจบ 

"สรุปก็แค่เป็นแฟนหลอกๆ งั้นสิ" ชายหนุ่มสรุปเมื่อฟังจบ ร่างบางก้มหน้างุดยอมรับอย่างเขินๆ เซย์โจเห็นอาการของเพื่อนก็ส่ายหัวพร้อมกับถอนหายใจอย่างไม่สบอารมณ์

"เฮ้อ...จะหลอกทำม้าย~ คบๆ กันไปจริงๆ เห้อะ! ไม่เสียหายซะหน่อ" จบคำเพื่อน นาเอะก็หน้าแดงพรึบขึ้นมาอย่างกะทันหัน ก่อนจะได้สติแก้ตัวเสียงอึกอัก

"จ..จะบ้าเหรอ!! ม..หมอนั่นไม่ได้ชอบฉันซะหน่อย > <" 

"อ่อ...เค้าไม่ได้ชอบเธอแต่เธอชอบเค้างั้นสิ?...ใช่รึเปล่า? ^^" ชายหนุ่มถามยิ้มๆ โดนเข้าแบบนี้ ร่างบางจึงได้แต่เม้มปากเงียบไม่พูดไม่ตอบอะไรอีก

เห็นสาวเจ้าเงียบ เซย์โจก็ยิ่งมั่นใจในสิ่งที่คิด แต่ไม่เซ้าซี้อะไรอีก

"ไม่ต้องตอบผมก็ได้...แค่เธอรู้ใจตัวเองก็พอ" เขาตัดบทง่ายๆ ในขณะที่นาเอะยังคงนั่งนิ่งอยู่ในภวังค์ของตัวเองต่อไป

...ให้ตายเหอะคู่นี้...ทั้งใจตรงกันแท้ๆ ยังจะมาวางฟอร์มใส่กันอยู่ได้ เวรกรรมจริงๆ - -"...หนุ่มหน้าสวยแอบเซ็ง 

"เออ...ถ้ายังไงช่วงนี้ก็ระวังตัวไว้บ้างนะ" เซย์โจเตือนขึ้นมาลอยๆ 

"ระวัง? ระวังอะไร?" คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจในคำบอกเล่าของเพื่อน ชายหนุ่มยักไหล่นิดๆ 

"ก็นะ...แฟนกำมะลอของเธอคนนี้น่ะเนื้อหอม(มาก)...เพราะงั้นก็อาจจะมีสาวๆ บางคนรับไม่ได้กับการที่มาคุงมีแฟนเป็นตัวเป็นตนขึ้นมา แล้วสาวๆ พวกนั้นก็คงจะไม่ยอมให้เธออยู่อย่างสงบสุข"

"เวอร์ไปรึเปล่าเซย์จัง?" เสียงหวานถามกลับอย่างไม่เชื่อ เซย์โจเลยแสยะยิ้มกลับไปให้

"ก็รอดูไปแล้วกัน...ว่าจะจริงอย่างที่ผมพูดมั๊ย? ^^" 

เห็นท่าเตือนแบบนี้ นาเอะก็อดที่จะกลืนน้ำลายอย่างหวาดๆ ขึ้นมาไม่ได้เหมือนกัน

...คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอก....มั้ง?...



"กรี๊ด~!!!!!!!!!!!!!!!!!" 

เสียงเซอร์ราวด์สามร้อยสิบแปดหลอดของสาวเปรี้ยวคนงามแห่งคณะวิศวกรรมศาสตร์ ดังขึ้นอย่างโหยหวนทันทีที่ได้ทราบข่าวเรื่องมาโคโตะจากเพื่อนสนิท ทำเอาคนที่มาบอกข่าวอุดหูแทบไม่ทัน...

"โอ๊ย! เบาๆ ก็ได้น่า ซากุระ!~" เรนะที่ยกมืออุดหูไปด้วยร้องเตือนเพื่อนอย่างปรามๆ "หูจะแตกอยู่แล้ว~"

"ไม่จริง!!ฉันไม่เชื่อมาคุงจะมีแฟนได้ไง? ไม่จริง~ไม่เชื๊อ!!! กรี๊ด >O< "

เรนะเบ้หน้าอย่างแสบแก้วหู ก่อนจะพูดยืนยันในสิ่งที่ตัวเองได้รับรู้มาอีกครั้ง

"ต้องเชื่อล่ะ เพราะเมื่อเค้าประกาศกันอยู่โต้งๆ ที่โรงอาหารอักษรฯ ใครๆ ก็รู้กันทั้งนั้นแหล่ะ"

"คณะอักษรเรอะ!? แล้วยัยนั่นมันเป็นใคร!!" สาวสวยหันมาถามเสียงกร้าว ใบหน้าที่ตกแต่งไว้ด้วยเครื่องสำอางสวย บึ้งตึงขึ้นอย่างน่ากลัวด้วยอารมณ์โกรธา

"จะใครซะอีก...ก็ยัยเด็กที่มาโคโตะคุงควงมางานบายเนียร์นั่นน่ะแหล่ะ จำได้รึเปล่าล่ะ?"

ซากุระทำท่านึกเล็กน้อย ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นเมื่อนึกหน้า"ยัยเด็กนั่น" ออก

"อ๋อ...ยัยเด็กหน้าเต้าหู้นั่นเองเรอะ!!" 

(โหเธอ...ว่านางเอกฉันซะเสียเชียว "หน้าเต้าหู้" เหรอ?...ง่า~พอไหวๆ เพราะอย่างน้อยเต้าหู้มันก็ขาวล่ะวะ ฮุฮุ ^^"............zalapao) 

"แล้วเธอจะเอาไงต่อล่ะ?" เรนะถามเพื่อนคนสวย ทั้งที่พอจะเดาคำตอบได้จากสายตายที่ลุกโชนด้วยเพลิงอิจฉาของเพื่อน...

"คอยดูก็แล้วกัน!!" เสียงหวานประกาศกร้าว ก่อนร่างเพรียวระหงส์จะลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเดินออกไปด้วยมาดนางพญา



โรงอาหารคณะอักษรฯ ในเวลาบ่ายๆ แบบนี้มีผู้คนอยู่บางตา เนื่องจากอยู่ในช่วงคาบเรียนของใครหลายๆ คน ซึ่งไม่ใช่นาเอะกับเซย์โจที่มีคาบว่างอยู่ในช่วงเวลานี้...

"เซย์จังคาบบ่าย อาจารย์งดเรียนเราไปดูหนังกันดีกว่านะ ตอนนี้มีหนังใหม่เข้าเต็มเลย" ร่างบางเอ่ยชวนเพื่อนระหว่างที่นั่งกินของว่างฆ่าเวลากันอยู่

"ไม่ดีกว่าม้าง~...เกิดมาคุงรู้ขึ้นมาผมก็ซวยพอดีสิ - -" 

"ซวยอะไรกันล่ะ? น่านะ...น้า~ไปดูหนังกันนะเซย์จังน้า~" หญิงสาวเอ่ยอ้อนสุดฤทธิ์ หากแต่หนุ่มหน้าหวานยังคงส่ายหน้าหวืดปฏิเสธต่อ

"ใจร้าย! ไปดูหนังด้วยกันแค่นี้ก็ไม่ได้ เซย์จังใจร้าย >o<" เสียงหวานโวยวาย คนใจร้ายเลยได้แต่ยิ้มแห้งๆ 

...ก็ผมยังไม่อยากโดยลมหึงมหาโหดของใครฆ่าตายนี่ครับ T^T"....

ระหว่างที่คุยกันอยู่นั้น จู่ๆ ที่โต๊ะหินอ่อนก็ปรากฏเงาของใครบางคนมายืนค้ำอยู่ ทำให้นาเอะและเซย์โจพากันสามัคคีกันเงยหน้าขึ้นมอง...

ร่างบางสมส่วน(แถมคำว่าเซ็กซี่ให้ด้วย.......zalapao) ของมิโด ซากุระยืนเท้าเอวโพสท่านางแบบอยู่ด้วยใบหน้าตัวอิจฉาสุดๆ ด้านข้างเรนะยืนกอดอกมองดูอยู่ไม่ห่าง

...พี่สาวหุ่นนางแบบดาวคณะวิศวะนี่หน่า มาทำอะไรแถวนี้เนี่ย?...นาเอะที่จำสาวเปรี้ยวได้คิดอย่างแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยทักอะไร

"เธอน่ะเหรอที่ว่าเป็นแฟนมาคุงน่ะ?" สาวสวยเปลี่ยนมือจากเอวบางมากอดอกแล้วถามเสียงห้วน คนถูกถามทำหน้างงๆ อยู่นิดนึงก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆ

...ง่ะ~ อะไรของเขาหว่า?...

"ลุกขึ้นซิ!!" สาววิศวะสั่ง แล้วคุณนาเอะนางเอกที่แสนซื่อ(บื้อ) ก็บ้าจี้ลุกตามที่เธอพูดซะอย่างนั้น

(กำจริงนางเอกฉัน - -"..........zalapao)

สองสาวว่าที่วิศวะ พากันพิจรณามองสาวอักษรตั้งแต่ปลายหัวจรดปลายเท้าด้วยสายตาเหยียดๆ จนหนุ่มหน้าหวานที่นั่งอยู่ด้วยชักจะรู้สึกตะหงิกๆ ขึ้นมา

...ลองมามองผมแบบนี้ พ่อจะตบซะให้จำชื่อตัวเองไม่ได้เลยคอยดู - -"...

(ห...โหดร้าย T^T.....................zalapao)

"หน้าตาก็งั้นๆ ตัวก็เตี้ย!! หุ่นก็อย่างกะมะขามข้อเดียว เธอชนะขาดลอยเลยซากุระ!!" สมุนมือขวาอย่างเรนะสรุปเสร็จสรรพ ซึ่งซากุระก็พยักหน้ารับเอออออย่างเห็นด้วยทุกอย่าง ในขณะที่คนถูกวิจารณ์ยืนค้างไปแล้ว...

ชายหนุ่มที่ทนเห็นเพื่อนโดนว่าไม่ไหวโพล่งขึ้นอย่างเหลืออด

"อ้าวๆ...นี่คุณ! มาถึงก็ด่าปาว ๆ บ้ารึเปล่าเนี่ย?" 

คนถูกหาว่าบ้าหันควับเตรียมด่าเต็มที่ ก่อนจะอึ้งไปเมื่อเห็นหน้าคนพูด 

...หล่อวุ้ยด่าไม่ลงเลยอ่ะ > <"... 

(อิอิ ลืมกันไปรึเปล่าเอ่ย? ว่าหนุ่มหน้าหวานของเราก็หล่อนะจ๊ะอย่าลืม ^^"......................zalapao)

"ฉันไม่ได้พูดกับเธออย่างสอด!!" เห็นเรนะไม่ว่า ซากุระเลยหันมาว่าให้แทน ทำเอาชายหนุ่มอึ้งไปบ้างเหมือนกัน

...โห~เจ้...หน้าตาก็ออกสวยแต่ไหงปากเงี๊ยะ!!...เซย์โจทำท่าจะโวยต่อ แต่นาเอะรั้งเอาไว้ก่อนจะหันไปพูดกับสองสาวอมิตรแทน

"มีธุระอะไรรึเปล่าคะ?" ร่างบางยังคงน้ำเสียงสุภาพ หากแต่ร่างเพรียวสมส่วนยังคงเชิดใส่

"ฉันจะมาบอกว่ามาคุงเค้าเป็นของฉัน!! เพราะฉะนั้นถ้าเธออยากมีชีวิตที่สงบสุขน่ะเลิกกับมาคุงซะ!! ไม่งั้นเราจะได้เห็นดีกัน!!" ซากุระขู่เสียงเย็น ก่อนสะบัดหน้าเชิดแล้วเดินกลับออกไปด้วยมาดนางพญา โดยมีเรนะที่คอยทำตามทุกอริยาบทตามไปไม่ห่าง

ร่างบางของสาวอักษรยังคงก๊องเอ๋ออยู่กับเหตุการณ์ที่เกิด จนเพื่อนต้องเขย่าไหล่บางเบาๆ เพื่อเรียกสติแล้วซักถาม

"เฮ้! ยัยแม่มดสองตัวนั่นใครน่ะ?" คนที่เพิ่งได้สติ ส่ายหน้าไปมาอย่างงงๆ พลางย่อตัวนั่งลงอีกครั้ง 

"ไม่รู้สิ...รู้แต่คนที่สวยๆ น่ะเป็นดาวคณะวิศวะอยู่ปีสี่ชื่อรุ่นพี่ซากุระล่ะมั้ง?"

"หน้าตาก็ดาวอยู่อ่ะนะ...แต่นิสัยนี่อย่างโคลนเลยว่ะ" เซย์โจพูดด้วยน้ำเสียงขึ้นจมูกเล็กๆ

"เวอร์ไปเซย์จังก็"

"ไม่เวอร์ล่ะ เป็นไงล่ะที่เตือนไว้ เกิดเร็วทันใจดีมะ เตือนเช้า นี่บ่ายเจ๊แกมาก็ขู่ถึงที่เลย" 

"ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อแล้วล่ะ อย่างกับในนิยายแน่ะ ดีนะไม่มีบทตบด้วยน่ะ" นาเอะพูดอย่างติดขำนิดๆ

"ทำเล่นไปเหอะ ผมว่าเธอเตรียมรับมือไว้จะดีกว่านะ เพราะท่าทางยัยเจ๊ซากุระเน่านั่นเอาเรื่องน่าดู" ชายหนุ่มเตือนเพื่อนอย่างเป็นห่วง ร่างบางจึงส่งยิ้มหวานให้แทนคำขอบคุณ

"จ้า~ จะไปลับเขี้ยวเล็บไว้เตรียมสู้เต็มที่เลย ^o^" เสียงหวานรับคำอย่างทะเล้น ก่อนจะหันไปมองทางทิศที่แม่ดาวคณะวิศวะเดินผ่านไป

...เหอะๆ ร้ายมาก็ร้ายกลับ ไม่รู้จักยัยนาเอะซะแล้ว...คุณรุ่นพี่ซากุระ~...



จนแล้วจนรอด ผลสุดท้ายนาเอะก็ไม่ได้ไปดูหนังกับเซย์โจอย่างที่ตั้งใจไว้ นั่นเป็นเพราะหลังจากที่สาววิศวะมาวีนใส่ได้ไม่นาน หนุ่มวิศวะตัวการของการถูกวีนก็โทรมาบอก(สั่ง) ว่ากำลังจะมารับกลับบ้าน

เมื่อมาโคโตะมาถึงที่คณะอักษรศาสตร์ เซย์โจก็รีบกุลีกุจอช่วยขนเอาหนังสือของร่างบางที่ต้องเอาไว้ใช้ทำรายงานมาส่งให้ถึงที่รถซีอาร์วีคันสวย ด้วยว่าแอบมีรายชื่ออยู่ร่วมในรายงานวิชานี้เหมือนกัน

"ขอบใจจ่ะ ไปนะพรุ่งนี้เจอกัน" ร่างบางหันไปบอกลาเพื่อนเสียงหวาน จนคนที่ประจำอยู่ตำแหน่งคนขับเหล่มองอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์

คนหน้าหวานเห็นท่าทางของมาโคโตะก็ส่งยิ้มให้แห้ง ก่อนจะขอตัวแยกกลับไปอีกทางเพราะเป็นห่วงในสวัสดิภาพของตัวเอง

...เริ่มได้กลิ่นลมหึงหวง เพราะงั้นแว่บก่อนเพื่อความปลอดภัย ^^"…



"ที่มหาวิทยาลัยเป็นยังไงบ้าง?" เสียงห้าวเอ่ยถามหลังจากที่รถเคลื่อนตัวออกมาจากหน้าคณะอักษรได้สักพัก 

นาเอะหันไปมองหน้าคนถามนิดนึง ก่อนจะหันแล้วตอบง่ายๆ

"ก็ดี..ปกติดี(มั้ง?)" อันนี้น่ะที่ตอบ ส่วนที่คิดก็...

…หนอย~ถามมาได้จะให้เป็นยังไง? ก็โดนพวกผู้หญิงเขม่นใส่ให้ตั้งแต่เช้ายันเมื่อกี้ที่ขึ้นรถนายมาเนี่ยแหล่ะย่ะ > <"...

"งั้นเหรอ...ดีแล้วล่ะ" ร่างสูงที่เชื่อในคำตอบของหญิงสาวบอกเรียบๆ แล้วหักพวงมาลัยรถเลี้ยวไป

"อ้าวๆ นี่นายจะเลี้ยวไปไหนน่ะ?" คนนั่งข้างๆ ร้องถามทันทีที่เห็นรถเส้นทางเปลี่ยนไป

"จะไปหาอะไรกินอ่ะ...อยากกินโอโคโนะมิยากิ(พิซซ่าญี่ปุ่น)" คนขับตอบเสียงอ้อนๆ คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากัน

"เดี๋ยวก็ถึงมื้อเย็นแล้วไปกินที่ห้องเถอะ ฉันมีรายงานต้องกลับไปทำนะ" เสียงหวานแย้งอย่างมีเหตุผล

...แต่

"ไม่เอา...ฉันหิวแล้วจะกินตอนนี้" เขาทำทู้ซี้ไม่สนใจ แล้วยังคงเหยียบคันเร่งต่อไป จนร่างบางต้องถอนหายใจอย่างปลงๆ

...เคยขัดอะไรพ่อคุณได้บ้างมั๊ยล่ะ? ชิ~ - -"...

"แล้วนี่นายกินตอนนี้แล้ว ยังจะกินมื้อเย็นอีกมั๊ยเนี่ย?" 

"แน่นอน!!" ชายหนุ่มตอบรับชัดถ้อยชัดคำ ทำเอานาเอะแอบกลอกตาเซ็ง... 

...ตัวเขมือบชัดๆ เลยหมอนี่...

"เอ่อนี่...ถามอะไรหน่อยสิ" ร่างบางเอ่ยถามขึ้นมาหลังจากเงียบมาได้ระยะหนึ่ง

"อะไร?"

"คือว่า...เอ่อ...พี่ซากุระเค้าเคยเป็นแฟนนายงั้นเหรอ?" 

เอี๊ยดดดด!!!!

เสียงล้อยางบดพื้นถนนดังขึ้นทันทีที่จบคำถาม ทำเอาร่างบางที่ไม่ทันระวังตัวหัวขมำไปกระแทกคอนโทรลรถดังโป๊กใหญ่...

...อูย~ขับรถไงฟะ?! T^T"...คนเจ็บตัวโวยอยู่ในใจ พลางเอามือลูบหน้าผากจุดที่ถูกกระแทกป้อยๆ ในขณะที่คนขับหันมาตอบคำถามหน้าตื่น

"ไม่ได้เป็น!! ไม่เคยเป็นและไม่คิดจะเป็นด้วย!! ไม่ว่าตอนนี้หรือตอนไหนๆ ก็ไม่เคยเป็นทั้งนั้น ไม่เคยจริงๆ!!" เสียงห้าวหันมาย้ำสุดๆ จนร่างบางผงะไปเล็กน้อย

"ม...ไม่ต้องย้ำขนาดนั้นก็ได้จ่ะ..ไม่ได้ว่าอะไร" 

"อยู่ๆ เธอมาถามทำไมเนี่ย? มีใครมาเป่าหูอะไรรึไง?" เขาถามต่อเสียงเขียวอย่างไม่พอใจ

...ใครมันบังอาจมาสร้างข่าวลือวะ?! - -"...

"เปล่า...แค่เอ่อ...เห็นว่าพี่เค้าท่าทางจะชอบนายน่ะเลย..." ยังไม่ทันจบเสียงหวานดีเสียงห้าวก็ขัดขึ้นมายิ้มๆ

"หึงรึไง? ^^" 

คนถูกขัดฟังแล้วก็เขินหน้าแดง พร้อมกับรีบส่ายหน้ารัวเป็นการปฏิเสธ

"ป..เปล่านะ!! ฉันแค่..แค่"

…แค่อยากประเมินศัตรู...พูดไปสิยัยนาเอะ พูด!! >o<"...ร่างบางเตือนตัวเอง แต่ก็ไม่ได้พูดออกมา

"เอาน่า~ไม่ต้องหึงหรอก เพราะตอนนี้ผมมีแค่นาเอะจังคนเดียวนั่นแหล่ะ ^^" ชายหนุ่มว่าแล้วแกล้งทำตาหวานซึ้ง จนหญิงสาวหน้าแดงเพิ่มขึ้นไปถึงหู...////

"พอแล้ว!!...ไม่ถามแล้วก็ได้!! (ฮือ)ไปเลยจะขับรถไปไหนก็ไปเลย ไม่ถามแล้ว! > <" เธอบอกปัดเสียงลั่นทั้งที่หน้านวลยังคงมีสีระเรื่ออยู่ มาโคโตะเห็นแบบนั้นก็อมยิ้มอย่างถูกใจ

"ล้อเล่นแค่นี้หน้าแดงไปถึงหูแล้วยัยบ๊องเอ้ย...." หนุ่มวิศวะพูดกลั๊วหัวเราะ ก่อนที่รถซีอาร์วีสีดำจะเริ่มเคลื่อนตัวสู้ท้องถนนอีกครั้ง

ร่างบางเสมองออกนอกหน้าต่างอย่างโมโหตัวเอง ที่ดันไปเปิดช่องทางให้ชายหนุ่มแหย่กลับได้

...เออ..ฉันมันบ๊องที่ถามนาย ตาบ้าเอ้ย > 


ที่ลานจอดรถหน้าร้านโอโคโนะมิยากิมีชื่อร้านหนึ่ง...

ตรู๊ด ....ตรู๊ด...

เสียงเรียกเข้ามือถือที่นาเอะคุ้นเคยเนื่องจากเป็นเจ้าขออยู่ ดังขึ้นระหว่างที่ร่างบางกำลังจะเปิดประตูรถ

"เซย์จังว่าไงจ๊ะ?" 

ชื่อที่หลุดออกจากริมฝีปากบาง ทำเอาชายหนุ่มที่มาด้วยกันหันควับ

...เพิ่งแยกกันไม่ถึงยี่สิบนาที นี่โทรหากันแล้วเรอะ!!…มาโคโตะนึกยัวะๆ หน้าคมมุ่ยลงอย่างรวดเร็วก่อนจะเดินงอนตุ้มป่องเข้าร้านไปก่อน ปล่อยให้หญิงสาวเดินตามมาห่างๆ

"ช่วยด้วยนาเอะ~ คอมผมน็อกไปอีกแล้ว T^T" เสียงคนปลายสายครวญ ทำเอาร่างบางถอนหายใจเนื่องจากเห็นความซวยลางๆ

มะรืนนี้ต้องส่งรายงานกลุ่ม และส่วนของนายคนหน้าหวานก็ยังพิมพ์ไปไม่ถึงไหน แล้วนี่จู่ๆ คอมพิวเตอร์ของหมอนั่นก็ดันมาน็อกซะอีก (เฮ้อ~ -*-.........นาเอะ)

"งั้นเดี๋ยวฉันจะพิมพ์ส่วนของเซย์จังให้ด้วยก็แล้วกัน แต่แค่นิดเดียวนะ แล้วที่เหลือเซย์จังค่อยมาพิมพ์เพิ่มเอานะ" 

"ขอบใจมากนาเอะ งั้นพรุ่งนี้รบกวนเธอเอาโน๊ตบุ๊คมาด้วยนะ ^^"

"เจ้าค่า~ไปล่ะแล้วพรุ่งนี้ค่อยเจอกัน" หญิงสาวรีบเอ่ยตัดบท เพื่อจะวางสาย หลังจากหันไปเจอะกับสายตาขวางๆ ของมาโคโตะที่นั่งรอเอามือเท้าคางรออยู่ที่โต๊ะ...

...จะคุยอะไรกันนักหนาวะ?! - -"...คนหิวนึกหงิดๆ

"เอ่อ..แค่นี้ก่อนนะเซย์จังรู้สึกจะมีคนไม่พอใจน่ะ จ่ะบายจ่ะ..." นาเอะวางสายแล้วรีบเดินไปนั่งที่โต๊ะด้วย

"เซย์จัง เซย์จัง แล้วก็เซย์จัง ทำไม? ชอบกันอยู่รึไง? โทรหากันอยู่ได้!!" เสียงห้าวถามบูดๆ เมื่อหญิงสาวเดินมานั่งลงที่โต๊ะ

หนแรก ร่างบากก็คิดจะเอ่ยปฏิเสธ หากแต่อยู่ๆ ก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้เสียก่อน เรียวปากบางสวยแย้มยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะถามเสียงหวาน

"ทำไม? นายหึงเหรอ?" เธอถามพลางยกสองมือขึ้นเท้าคางอย่างรอคำตอบ คนถูกถามขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะตอบเสียงห้วนอย่างรวดเร็ว

"เออ!!" 

คำตอบที่ได้อย่างฉับไว้ทำเอาคนที่ตีหน้าเจ้าเล่ห์อยู่เมื่อครู่หุบยิ้มแทบไม่ทัน แล้วถามกลับอย่างตะกุกตะกัก

"ว..ว่าไงนะ?" เสียงหวานถามย้ำอย่างไม่แน่ใจ หากแต่คนให้คำตอบกลับเม้มปากเงียบไม่พูดจา

...ชิปเป๋งสิเรา!! หลุดไปซะแล้ว -*-...ร่างสูงนึกเขินๆ ในขณะที่หน้าคมเริ่มมีสีเลือดซับขึ้นมาจางๆ 

"นี่...ฉันถามนะ!!" คนไม่ได้คำตอบเริ่มโวย 

"พูดมากน่า!!"

"แต่ว่า..."

"ถ้าเธอยังไม่เลิกเซ้าซี้นะ ฉันจะปิดปากเธอเองเอามั๊ย?!" 

คนถูกคาดคั้นยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมา จนคนที่เคยเป็นฝ่ายเซ้าซี้นึกหมั่นไส้ หากแต่ก็ยอมเก็บปากคำแต่โดยดี

...ไม่ถามก็ได้ย่ะ!!…

จบตอนที่ 10




 

Create Date : 20 กรกฎาคม 2557
0 comments
Last Update : 20 กรกฎาคม 2557 20:41:38 น.
Counter : 259 Pageviews.

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


Beaut
Location :
นนทบุรี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]




Blog ใหม่ล่าสุด


...ปัดฝุ่น Blog…
13/4/2014


..."สวัสดีปีใหม่ กับปีงูเล็ก (ลัลล้า) นะคะ"...
2/1/13


~*~*~*~*~*~*~*~

Friends' blogs
[Add Beaut's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.