ตุลาคม 2555

 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
 
การเดินทางของความรักของผม
กี่คราวที่ความรัก ต้องลงเอยด้วยน้ำตา กี่คราที่ล้าจนไม่อยากมีใคร


        ทุกครั้งที่ได้ยินเพลงนี้ดังขึ้นมาตามวิทยุ มันทำให้ผมนึกย้อนไปในวันคืนเก่าๆ นึกถึงแฟนเก่า ที่เคยคิดว่าจะหยุดตรงนี้ที่เธอ แต่มันก็ไม่เคยจบลงด้วยความสมหวัง มันมีแต่ความผิดหวัง 
        เรื่องราวความรักของผมเริ่มต้นเมื่อตอน มัธยม 2 หรือจะเรียกว่าเป็นรักครั้งแรกก็ได้ เรื่องราวครั้งนั้นทุกอย่างดูหวานชื่นไปหมด ทุกสิ่ง ทุกอย่างลงตัว โลกทั้งโลกเป็นสีชมพู  แต่ทำไมก็ไม่รู้ ทุกครั้งที่มีคนเข้ามาจีบแฟนผม ผมจะถอยห่างออกมา ไม่กล้าสู้กับใครเค้า จนเราต่างคนต่างจบ มัธยมต้น ก็แยกย้ายกันไปเรียนที่ต่างๆกัน แล้วก็ขาดการติดต่อกันไป จนผมเรียนอยู่ ปวช 2. ก็ได้เจอกับเธออีกครั้ง ที่บ้านของเธอ โดยผมเองมีข้อมูลแค่ว่าบ้านเธออยู่ซอยนี้ แต่ไม่รู้ว่าหลังไหน ก็เดินหา ถามคนแถวนั้น จนเจอกับเธอ ความรู้สึกเดิมๆกลับมาอีกครั้งนึง แต่เธอ มีแฟนใหม่แล้ว  ผมก็เลยต้องตัดใจจากเธอไป

       รักครั้งที่ 2 เริ่มต้นตอนผมเรียนอยู่ ปวส 1. ตอนนั้นโปแกรม Pirch98 นิยมมาก จริงๆเล่นมาตั้งแต่ ปวช 2. แล้วละ เล่นแชท นัดเจอ กันอะไรประมาณนี้ จนมาเจอผู้หญิงคนนี้ แรกๆก้ไม่ได้คิดอะไรเพราะเค้าอายุมากกว่าผม ตอนนั้นผมอายุ18 เค้า21 แต่พอคุยๆกันไปรู้สึกว่า มันใช่แฮะ ก็เลยตกลงคบกัน ช่วงเวลาที่คบกันทั้งบ้านผมและบ้านเค้าต่างก็รู้เห็นทุกอย่าง ว่าเราคบกัน ทุกอย่างมีความสุขดี มีโกรธกันบ้าง ทะเลาะกันบ้าง ตามปกติของชีวิตคู่ ลืมบอกไปว่า โรงเรียนของเราอยู่ใกล้กันด้วย ผมเรียนอยู่เทคนิคมีนบุรี เค้าเรียนอยู่พานิชมีนบุรี อยู่ห่างกันเพียงแค่ถนนสุวินทวงศ์กั้น จนผมจบจากเทคนิคมีนบุรี ผมก็ไปเรียนต่อที่มหาลัยเกษมบัณฑิต พัฒนาการ ส่วนเค้าก็ไปเรียนที่ราชภัฎที่ไหนสักแห่งนี้ละจำไม่ได้ละ พอต่างคนต่างไกลกัน แน่นอนครับต้องมีโลเลกันบ้าง แต่คนที่โลเลกลับไม่ใช่ผมแต่เป็นเค้า ใช่ครับเค้ามีคนอื่น สุดท้ายเราก็เลิกกัน ชีวิตในมหาลัยของผมก็ดำเนินไปเรือยจนผมขึ้นปี 2 ผมถูกเลือกให้เป็นประธานรุ่น ทำั้กิจกรรมจนการเรียนแย่ มีปัญหากับเพื่อนร่วมรุ่นเรื่องการรับน้อง รุ่นน้องแตกแยก มีปัญหากับอาจาร์ยที่ปรึกษา จนผมเองตัดสินใจว่าไม่เรียนละ ออกมาทำงานดีกว่า  ออกมาทำงานอยู่ได้ 2 ปี ก็มาเจอกับ รักครั้งที่ 3

รักครั้งที่ 3 ของผมเกิดขึ้นตอนทำงานอยู่ที่หมู่บ้านแห่งหนึงในซอยนวลจันทร์ ผมทำงานเป็น Inspector ในโครงการนึง หลังเลิกงานก็จะมีผู้รับเหมาพาไปเลี้ยงข้าวอยู่เป็นประจำ แน่นอนครับกลุ่มผู้ชายเวลาไปกินเหล้า กินข้าว(ผมเป็นคนไม่ทานเหล้านะครับ) ก็จะมีการแซวเด็กเสริ์ฟ เด็กเชียร์เบียร์เป็นธรรมดา จนมาเจอเด็กเชียร์เบียร์คนนึง ผู้รับเหมาเค้าก็จีบ เราก็จีบ แต่เด็กเค้าเลือกที่จะคบกับผม จนทำให้ผมกับผู้รับเหมาคนนั้นผิดใจกันอย่างรุนแรง มีการโต้เถียงกัน มีการโทรไปฟ้องเจ้านายผม จนผมเองต้องถูกย้ายไซต์งานไปอีกที่นึง แต่ผมเองก็คบกับน้องเค้าอยู่นะครับ ผมให้เค้าเลิกทำอาชีพนี้ ให้เค้าหางานใหม่ น้องเค้าก็ได้เป็น แอดมินที่บริษัทแห่งนึง ผมทำงานอยู่ที่บริษัทนี้มาอยู่ได้ 2 ปี บริษัทประสบปัญหาเศษฐกิจ ต้องปิดตัวลงไปรวมกับบริษัทแม่ มีการปลดพนักงาน ผมเป็นหนึ่งในนั้นที่ถูกปลดออกมา แล้วผมเองก็ได้งานใหม่ซึ่งต้องไปทำถึงต่างประเทศ ก็เลยคุยกับแฟนว่าพี่ต้องไปทำงานนะ กลับมาจะมาหมั้นนะ ระหว่างที่ทำงานอยู่ที่ต่างประเทศ(ดูไบ)ก็ติดต่อกันตลอด แฟนผมก็ไปหา พ่อแม่ผมที่บ้านเป็นประจำ เงินผมก็แบ่งส่งให้ที่บ้าน  ส่งให้แฟนผมบ้าง  ตามประสาคนเป็นแฟนกัน หลังจากทำงานอยู่ได้ 1 ปี งานหมดครับ ผมไปทำงานคุมงานตกแต่งสถานีรถไฟฟ้าสายสีแดงของที่ดูไบ หลังจากงานเสร็จก็กลับมาที่ไทย ได้งานใหม่เป็น Inspectorงานรถไฟฟ้าสายสีม่วง  แต่ สิ่งที่ผมไม่เคยคิดว่าจะเกิดมันก็เกิดครับ แฟนผมมีคนอื่น ผมไม่รู้หรอกว่าเค้ามีคนอื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ผมรับไม่ได้ครับ เราเลิกกันในวันลอยกระทง หลังจากนั้นชีวิตก็ทำแต่งานมาเรื่อยจนมีพี่ที่ทำงานแนะนำผู้หญิงให้รู้จัก และนั้นคือรักครั้งที่4ของผม

        รักครั้งนี้ผมคิดว่าจะเป็นรักสุดท้าย แต่มันไม่ใช่ครับ แรกๆเราดูเข้าใจกันทุกอย่าง ต่างคนต่างดูแลกัน เค้าดูแลเรื่องการแต่งตัว ทรงผม ผมชอบนะที่มีคนคอยดูแลเราแบบนี้  แต่สิ่งแค่นี้ไม่สามารถทำให้รักเรายึดยาวได้ หลายสิ่งหลายอย่างไม่เข้าใจกัน ทะเลาะกันบ่อยขึ้น บางทีผมเลิกงานมา ตี 3 ต้องมานั่งทะเลาะกันถึงตี 4-5 ก็มีบ่อย คบกันได้ประมาณ 1ปี ก็เลิกกันไป 

        จนถึง ณ. ตอนนี้ เวลานี้ผมก็ยังไม่มีใคร ชีวิตคงมีแต่ทำงาน และก็ท่องเทียวไปตามต่างจังหวัด ไปในที่ๆอยากไป ทุกครั้งที่ไป ใจก็คิดว่า ถ้ามีคนรู้ใจไปด้วยคงจะมีความสุขดีนะ และก็ได้แต่หวังว่าจะมีวันนั้นสักวัน.......

    เป็นไงบ้างครับเรื่องราวการเดินทางของความรักของผม ไม่สมหวังเลยสักครั้งนึง ก็ได้แต่หวังว่าสักวันนึงจะเจอคนที่รักเราจริงๆ ผมยังคงเฝ้ารอวันนั้นอยู่ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้เจอ สักวันคงเป็นวันของผมผมเชื่อว่าอย่างนั้น





Create Date : 10 ตุลาคม 2555
Last Update : 24 ตุลาคม 2555 14:26:56 น.
Counter : 914 Pageviews.

5 comments
  
อยู่ๆมาลิ้งนี้ได้ไงไม่รู้จำไม่ได้ แต่เชื่อว่าสักวันจะเจอรักที่ดีค่ะ :)
ฮิ้วววววววววววววววว
พาไปเที่ยวด้วย อยากไปเที่ยวต่างจังหวัดบ้างจัง
เวลาไปก็ต้องไปกะคนรู้ใจใช่ไหมมม
เฮ้ออออออออออ
ขอให้เจอไวไวค๊าฟฟฟฟ
โดย: จีน IP: 223.207.65.78 วันที่: 12 ธันวาคม 2555 เวลา:2:56:14 น.
  


ขอให้เจอคนที่ใช่เร็ว ๆ นะค๊า ^^
โดย: Ying IP: 110.168.110.224 วันที่: 12 ธันวาคม 2555 เวลา:14:45:32 น.
  
ขอบคุณนะครับที่เข้ามาตอบ ( แอบดีใจที่มีคนเข้ามาอ่าน)
โดย: กลางแจ้ง วันที่: 14 ธันวาคม 2555 เวลา:13:10:39 น.
  
โห...ววววว

แก่แดดมั่กๆ แอบเห็นว่าจะไปเชียงคานอ่ะ ไปด้วยคนนนนนนนนนะ
โดย: ~ ดาวดวงนั้น...คือฉันเอง ~ วันที่: 26 มิถุนายน 2556 เวลา:13:28:18 น.
  
ไปๆๆๆๆ เมื่อไหร่ดีอะ
โดย: กลางแจ้ง วันที่: 2 กรกฎาคม 2556 เวลา:13:42:58 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

กลางแจ้ง
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]