I AM SOMEONE
Group Blog
 
<<
กรกฏาคม 2560
 
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
25 กรกฏาคม 2560
 
All Blogs
 

20 ปีวิกฤติต้มยำกุ้ง บทเรียนจากรุ่นพ่อแม่เล่าสู่รุ่นลูก

20 ปีวิกฤตต้มยำกุ้ง บทเรียนจากรุ่นพ่อแม่เล่าสู่รุ่นลูก

ย้อนกลับไปเมื่อปี 2540 เป็นปีที่เรารับปริญญาจากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์พอดี ก่อนรับปริญญา เราและเพื่อนอีกคนก็พากันไปสมัครงานกัน แต่ดวงเราไม่ดีเท่าเพื่อน เพื่อนให้ได้งานก่อน ส่วนเราไม่ได้ ถึงแม้เราจะได้เกรดมากกว่า มีใบปริญญาตรีสองใบ แต่ไม่ได้การันตีว่านั่นจะทำให้ได้งาน!

เราตกงานอยู่หลายเดือนหลังจากรับปริญญา วันๆ ก็นั่งๆ นอนๆ ระหว่างรอโทรศัพท์มาเรียกสัมภาษณ์จากการไปสมัครงานเองบ้าง ร่อนใบสมัครทางจดหมายบ้าง (สมัยก่อนยังไม่มีอินเทอร์เนตหรือการใช้อีเมลอย่างกว้างขวาง) กลับไปอยู่บ้านก็แล้ว มาอยู่กรุงเทพฯ กับพี่สาวก็แล้ว ก็ยังไม่มีอะไรคืบหน้า จนเราได้เขียนจดหมายไปลงในหนังสือพิมพ์ไทยโพสต์ว่าเราตกงานเพราะนายกจิ๋ว!!!

เรียกได้ว่ามันสุดๆ จริงๆ จบมาตกงานไม่เว้นว่าสถาบันใด หนทางของเด็กจบใหม่ยุคนั้นก็คือเรียนต่อเพราะไม่มีงานทำ ไม่กี่เดือนเราก็ได้งานทำที่รัฐสภา ได้เป็นลูกจ้างชั่วคราว ซึ่งมีคนจบใหม่หลายสิบคนสอบได้เหมือนๆ กัน พวกเรามีอะไรคล้ายๆ กันคือ เพิ่งเรียนจบในปีนั้น จึงรุ่นราวคราวเดียวกันเยอะ จากหลากมหาวิทยาลัย หลายสาขา จบดีๆ ทั้งนั้น ทั้งป.ตรีและป.โท เราได้เงินเดือน 6360 ตามวุฒิซึ่งต้องใช้เงินก้อนนี้อยู่ให้ได้ทั้งเดือนในยุคต้มยำกุ้ง

นับว่ายังดีที่มีเงินเดือนประทังชีวิตแม้ไม่มากก็ตาม ขณะที่คนที่ล้มละลายหรือตกงานอยู่ ลำบากกว่าเราเยอะ ในยุคนั้นมีคำว่า “คนเคยรวย” “เปิดท้ายขายของ” คือคนเคยรวยหรือพนักงานออฟฟิศที่ตกงาน จะเอาของใช้ดีๆ ของตัวเองมาขาย เช่น เสื้อผ้า กระเป๋าแบรนด์เนม ขายถูกมาก แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะขายง่าย เพราะคนที่ซื้อก็ไม่มีเงินซื้อเช่นกัน

“ทุนมิยาซาว่า” “สำนึกรักบ้านเกิด” คือ ญี่ปุ่นจะให้ทุนมิยาซาว่าให้เด็กจบใหม่เพื่อไปทำประโยชน์ที่บ้านเกิด (เราจำรายละเอียดไม่ค่อยได้แล้ว) ตอนนั้นใครๆ ก็อยากได้ทุนนี้ มันมหาศาลเหลือเกิน ใครมีเงินสดอยู่ในมือถือว่าเป็นโชค

ส่วนข้าราชการเป็นงานที่ใครๆ ก็อยากสอบให้ได้ เพราะดูจะมั่นคงที่สุดในสายตาคนยุคนั้น ใครสอบได้ถือว่าโชคดีมากแล้ว และเมื่อพวกเขาโตมาเป็นคนวัยกลางคนในยุคนี้ทำให้ยิ่งเชื่อมั่นว่างานราชการคืองานที่มั่นคงที่สุดเช่นกัน จึงปลูกฝังให้ลูกหลานพยายามสอบเป็นข้าราชการให้ได้(เพราะสวัสดิการดีโอกาสตกงานยาก) แม้จะเงินเดือนน้อย หากต้องฝากหรือยัดเงินก็ยอม ส่วนเราสอบผ่านแค่กพ. ตามใจแม่เพราะใจจริงไม่ชอบงานราชการเลย

ปัจจุบันเศรษฐกิจแย่ลง ผ่านมา 20 ปีแล้ว ใครๆ ในยุคนั้นที่มีลูกมีเต้าก็เติบโตเป็นวัยรุ่นหมดแล้ว ทำให้เรานึกย้อนกลับไปในยุควิกฤติต้มยำกุ้งอีกครั้ง วิกฤติตอนนี้มันอาจจะไม่เท่าตอนนั้น แต่มันก็อดห่วงไม่ได้ว่าเด็กที่เราสอนจบออกไป จะได้ทำงานหรือไม่ ถ้าได้ เราก็ยินดี แต่ถ้าไม่ได้ นั่นหมายความว่าเด็กจบใหม่จะต้องทำอะไรเป็นมากกว่าการเรียนในระดับปริญญาตรีเท่านั้น

ถ้าไม่อย่างนั้น จะเป็นอย่างเช่นรุ่นพ่อรุ่นแม่ (หรือรุ่นเรานี่แหละ) ที่เรียนอย่างเดียวโดยไม่มีความรู้ความสามารถพิเศษอื่นใดเลย และนึกไม่ออกว่าถ้าไม่เป็นมนุษย์เงินเดือนแล้วจะไปทำอะไรกินได้อีก พวกเขาจึงเปราะบางและกลัวการตกงานมากกว่ารุ่นใดๆ เพราะประวัติศาสตร์มันยังตามหลอกหลอนอยู่มาถึงทุกวันนี้




 

Create Date : 25 กรกฎาคม 2560
0 comments
Last Update : 25 กรกฎาคม 2560 20:41:23 น.
Counter : 68 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


Alex on the rock
Location :
มหาสารคาม Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 35 คน [?]




Blog นี้เป็นพื้นที่ส่วนตัว เป็นความเห็นส่วนตัว ผู้อ่านอาจจะเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วยกับข้อเขียนใน Blog กรุณาแสดงความคิดเห็นด้วยความสุภาพและเคารพสิทธิ์ในการแสดงความคิดเห็นตามรัฐธรรมนูญของเจ้าของ Blog ด้วย หากผู้อ่านที่แสดงความคิดเห็นไม่อาจจะปฏิบัติตามนี้ได้ เจ้าของ Blog สามารถลบความคิดเห็นของท่านโดยไม่ต้องแจ้งให้ทราบ
Friends' blogs
[Add Alex on the rock's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.