ปี 2551 ปีแห่งการพบเจอ การลาจาก ความสุข ความเศร้า นํ้าตา ปี 2551 ปีแห่งการพบเจอ การลาจาก ความสุข ความเศร้า นํ้าตา วันนี้ไม่มีอะไรทําเลยมานั่งคิดย้อนตัวเองในปีที่ผ่านมา ทําให้รู้เลยว่าปีที่แล้วกูผ่านมาได้ยังไงว่ะเนี่ย เจอทั้งเรื่องดีเรื่องยากลําบากมาตลอด เหนื่อยจนสายตัวแทบขาด ร้องไห้นํ้าตาแทบหมด ดีใจเสียงแทบแหบ และอื่นๆอีกมากมาย ปีที่แล้วเป็นปีที่เราได้เจออะไรครั้งแรกเยอะมาก เริ่มแรกคือ ช่วงต้นปีได้ไปเที่ยวต่างประเทศครั้งแรก ถึงจะเป็นประเทศไม่ไกลอย่างสิงค์โปรเถอะ แต่ก็เป็นความภูมิใจเล็กๆของเราน่ะที่สามารถเก็บเงินได้ไปเที่ยวต่างประเทศเองครั้งแรก ไม่ได้ขอเงินใครด้วยน่ะ แถมไม่มีไกด์เที่ยวเองถึงจะมั่วๆก็เถอะ เรื่องถัดมาคือ เราได้เจอผู้หญิงคนที่เรารักคนแรก และในที่สุดก็เป็นแฟนเรา ถึงเธอจะไม่ได้คนสวยอะไร เป็นคนที่เอาแต่ใจตัวเองมากก็เถอะ แต่เราก็รักของเราน่ะ ดีใจเสียงแทบแหบน่ะครับ เรื่องดีใจถัดมาคือ ในที่สุดก็ได้กลายเป็นหัวหน้าทีมอย่างเต็มภาคภูมิแล้วพร้อมกับภาระอันหนักอึ้งด้วยวัย 24 อันนี้ดีใจน่ะที่เขาไว้ใจเรา ถึงจะมีคําถามจากหลายๆส่วนมาเถอะว่าเราเส้นรึเปล่า แต่ขอบอกไว้เลยน่ะเราไม่เคยเส้นใคร ฝีมือตัวเองล้วนๆๆ รวมทั้งรางวัลแห่งความสําเร็จอีกอย่างคือ เงินเดือนที่ขึ้นเป็นเลขสามกว่าแล้ว เย้ๆๆๆดีใจที่สุดเลย ถึงจะเหนื่อยก็เถอะ หมดแหละเรื่องดีใจในรอบปีที่ผ่านมาของเรา ถึงปี 2551 เราจะได้เจออะไรเยอะแยะเรื่องดีๆเยอะก็จริงน่ะ แต่เรื่องเศร้าๆก็เยอะๆเหมือนกัน เรื่องแรก ที่เราเศร้าที่สุด คือ ทําไมคนรักกันถึงไม่ได้อยู่ใกล้กัน ทําไมต้องห่างกันคนล่ะจังหวัดด้วย รู้ไหมว่าคิดถึงเป็นห่วง ตอนรู้ว่าเราต้องห่างกัน วันนั้นเราร้องไห้ทั้งวันเลยแหละ ไม่สมกับเป็นหัวหน้าเลยตอนนั้น แต่ไม่มีจิตใจจะทําอะไรเลยน่ะ รู้ข่าวปุ๊บนํ้าตามันก็ไหลไปเองอัตโนมัติ ไม่รู้ว่ามันมาได้อย่างไร ห้ามยังไงก็ไม่หยุด จนโดนแม่ด่าสองสามทีล่ะหายเลย แบบว่าแห้งเลย เรื่องเศร้าถัดมาของเราไม่ร้องไห้แหละ การลาจาก เพื่อนที่รักที่สุดถึงสองคน ทั้งสองคนต้องไปเรียนต่อต่างประเทศ แต่เพื่อนได้ดี ถึงเราจะเหงาก็เถอะ แต่เราก็ดีใจด้วยน่ะ ขอให้เพื่อนๆได้ประสบความสําเร็จล่ะกัน เราจะรอวันที่ได้นั่งกินเหล้ารวมตัวกันครบกลุ่มอีกครั้งหนึ่ง ก็หวังว่าปีนี้น่ะ ^ ^ เรื่องเศร้าถัดมาคือ โดนเพื่อนที่ออฟฟิศหักหลังเอาเราไปว่าหลับหลังอันนี้ไม่เข้าใจพวกเขาจริงๆว่าทําได้อย่างไร ทั้งๆที่เราเป็นเพื่อนกันแท้ๆ เลยลดเกรดจากเพื่อนที่จะคอยช่วยกัน กลายเป็น คนรู้จัก ช่วยถ้ากูว่าง ไม่ว่างก็ไม่สนเว้ย เรื่องเศร้าถัดมาก็เรื่องเพื่อนที่ออฟฟิศนี่แหละ จะเอาเราออกซ่ะงั้น จะบ้าตายกูไปทําอะไรพวกมึงว่ะ กินข้าวช้ากูก็ผิด เวลาพักกูน่ะ กูคุยกับเพื่อนกูก็ผิดอีก เอาไปฟ้องให้หมดน่ะ บีบเราหลายๆวิธีจนแทบจะบ้า ตอนนี้เลยลดเกรด เป็นคนเคยเจอ ไม่มีความจําเป็นที่จะต้องช่วยเหลือ ถึงจะว่างก็เถอะ จบแหละ เรื่องใหญ่ๆปี 2551 ที่ผ่านมาที่จริงมันมีอะไรที่เป็นยิบย่อยเยอะมาก แล้วเราก็รู้เลยปีที่แล้วเราเหนื่อยมากจริงๆ ไม่ได้ดูแลตัวเองเลย รู้สึกตัวก็หน้าแก่มากขึ้นไปกว่าชาวบ้านจนเขาทักกันแหละ เพราะฉะนั้น ทุกอย่างมันหล่อหล่อมเรามาล่ะ เพราะฉะนั้นตอนนี้เรามีประสบการณ์หลายๆอย่าง แหละ ปีนี้เราจะขอสู้ให้เต็มที่ ^ ^ ขอให้เจอแต่เรื่องดีๆล่ะกันสาธุ และขอให้คนที่เข้ามาอ่านเจอแต่เรื่องดีๆด้วยกันน่ะ ปีหน้าอยากเขียนบล็อกแบบนี้จัง ‘ปี 2552 ปีแห่งความสบายสุขใจ ^ ^’   Create Date : 05 มกราคม 2552 Last Update : 5 มกราคม 2552 22:09:46 น.   0 comment