• กอปรทรายซักร้อยเม็ด หลอมรวมเป็นเพชรน้ำหนึ่ง

เรียงความป.5 : ความประทับใจในวันลอยกระทง นานมาแล้ว เมื่อฉันยังอายุประมาณ 4 ขวบ 3 เดือน 2 วัน ฉันจำได้เพียงว่า วันนั้นเป็นวันลอยกระทง ซึ่งเป็นเทศกาลที่ฉันคิดว่ามันอยู่ในเดือน 12 จนกระทั่งถึงป.5 ตอนนั้นฉันไม่คิดว่าวันลอยกระทง ฉันต้องทำกระทง เหมือนกับที่ฉันไม่คิดว่าวันเกิด ต้องฉลองวันเกิด เรื่องราวไม่ยาวนัก มีอยู่ว่า เช้าวันลอยกระทง พ่อมาส่งฉันที่หน้าโรงเรียนพร้อมกับมือเปล่าของฉัน ไม่มีแผ่นโฟม (สมัยนั้นรัฐบาลยังอนุญาตให้ใช้ได้) ไม่มีกาว ไม่มีกลีบดอกบัวพลาสติกไม่มีอะไรที่บ่งบอกว่า ฉันจะมาทำกระทง เพิ่งรู้ในภายหลังว่า วันก่อนหน้านั้น คุณครูพี่กิ๋ว(นามสมมติ) สั่งให้ทุกคนในห้องเรียนอนุบาลหนึ่งทับสอง เตรียมอุปกรณ์มาทำกระทง ขอยืนยันว่า ฉันไม่เคยได้ยินคำพูดนั้นจากคุณครูพี่กิ๋ว เมื่อเข้าเรียนคาบแรก (ฉันเดาเอาว่าเป็นคาบแรก ตอนนี้ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่า เด็กอนุบาลเค้าเรียนอะไรกันบ้าง) คุณครูพี่กิ๋ว ให้พวกเราเอาวัสดุต่างๆ มาประดิษฐ์ประดอยกันอย่างสนุก ส่วนฉันหรือ? ฉันต่อต้านการทำกระทงโฟมมาตั้งแต่บริบาล ร่วมกับกรีนพีซตั้งแต่จำความได้ ฉันจึงไม่คิดจะทำกระทงโดยปริยาย อันที่จริง เพราะฉันไม่มีอุปกรณ์! 10 นาที ผ่านไปอย่างว่างเปล่า 20 นาที ผ่านไป ที่ฉันได้แต่มองกระทงของเพื่อนๆ (เหมือนกับที่ฉันมองสาวๆ ในตอนนี้ "ก็ฉันไม่มีเป็นของตัวเอง" ) 30 นาที ผ่านไป ตาฉันเริ่มละห้อย และแล้วปาฏิหารย์ที่มิได้รอคอยก็ปรากฏ "พ่อ..." และของในมือถือของพ่อ ไม่ใช่สิ ของที่พ่อถืออยู่ในมือ คือ ชุดอุปกรณ์ทำกระทงสุดฮิป ให้ฉันได้มีกระทงทำอย่างใครๆ ในชั้นเรียน ฉันประทับใจในเหตุการณ์นั้น ประทับใจในกระทง ทั้งที่จริงมันก็ไม่ใช่อะไรที่แตกต่างจากของคนอื่น เป็นเพียง กระทงธรรมดา ที่มีคุณค่ามหาศาล พ่อ ทำให้ฉันได้ทำกระทง พ่อ พาฉันไปลอยกระทง พ่อ สร้างความประทับใจให้ฉันจนถึงในทุกวันนี้ ที่ผ่านมา ฉันไม่เคยถามพ่อว่า พ่อรู้ได้อย่างไร อะไรทำให้พ่อย้อนกลับมา และซื้อชุดอุปกรณ์ทำกระทงสุดฮิปกลับมาให้ฉัน จนตอนนี้ 20 ปีผ่านไป ฉันเกิดสงสัยขึ้นอีกครั้ง จึงได้ถาม พ่อบอกว่าจำไม่ได้ แต่ไม่เป็นไร ฉันไม่ได้ต้องการคำตอบ เพราะไม่ว่าด้วยเหตุผลใด ฉันก็ประทับใจในเหตุการณ์นั้นอยู่ดี จบแล้วครับ ขอให้ทุกคนมีความสุขในวันลอยกระทงนะครับนะ   Create Date : 02 พฤศจิกายน 2552 Last Update : 2 พฤศจิกายน 2552 22:15:55 น.   4 comment

การ์ตูน : ใดใดในโลกล้วนเกิดจาก...เหตุ   Create Date : 30 ตุลาคม 2552 Last Update : 30 ตุลาคม 2552 23:42:03 น.   2 comment

บ่ายสามกว่า...มานั่งหาอะไร ร่างกายเพิ่งโดนน้ำ ตอนบ่ายสามกว่ากว่า... รู้สึกสดชื่นจนความคิดลื่นไหล เย็นใจเหมือนได้ไปน้ำตก พอเดินออกมา รู้สึกเหมือนต้องหาอะไรซักอย่าง เปิดลิ้นชักของตัวเองค้นนู่นหานี่ ก็มีแต่แฟ้มเอกสาร เต็มไปด้วยเรื่องงาน สิ่งที่เราต้องการไม่รู้เก็บไว้ตรงไหน หายังไงก็ไม่เจอ หันมาเห็นงานแล้วก็นั่งเหม่อ เฮ้อ กระพริบตาเดียว ก็วันจันทร์อีกแล้ว คิดถึงวันจันทร์เท่านั้น ความสดชื่นที่สะสมมาไว้ตอนอาบน้ำ ถูกความหดหู่หาม...หายไปหมด แต่ก็ยังไม่ท้อ หาต่อ...และต่อไป ไม่เจอวันนี้ ก็พรุ่งนี้ ไม่พรุ่งนี้ ก็มะรืน ไม่รืน ก็มะเรื่อง ไม่มะเรื่อง ก็มะเฟือง มะไฟ มะพร้าว ส้มโอ ฟักแฟง แตกโม พอจบไชโย ยิ่งร้องโฮกันไปใหญ่ นั่งหน้าซึม จนแม่สงสัย เข้ามาถามว่าหาอะไร ผมตอบออกไป หาไอเดีย ครับแม่...   Create Date : 13 กันยายน 2551 Last Update : 30 ตุลาคม 2552 22:37:32 น.   4 comment

ความว่างเปล่า ตัวเรา...ช่างว่างเปล่า ชีวิต...ช่างว่างเปล่า ทุกย่างก้าว คือ ความเงียบ เสียงที่ดังที่สุด คือ ความหดหู่ที่ตะโกนก้องอยู่ข้างใน ร่างกายโดนทำร้ายโดยอากาศรอบข้าง เพียงกรวดทรายเม็ดเล็กๆ ก็เฉือนผิวหนังไปมากโข ด้วยแดดร้อนแรง กรวดทรายเหล่านี้ก็อุกกาบาตดีๆ นี่เอง ภายในลำคอแห้งกรังจนไม่อาจเปล่งสำเนียงใดใด แต่ถึงปล่อยเสียงเล็ดลอดออกมาได้ แล้วมันจะมีค่าอะไร ในเมื่อไม่มีใครรับรู้รับฟัง ไม่มีใครเหลืออยู่เลยบนโลกนี้...   Create Date : 05 สิงหาคม 2551 Last Update : 30 ตุลาคม 2552 22:32:22 น.   2 comment

แด่...จื้อหยวนเสีย การจากไปของคุณ จื้อหยวนเสีย ทำให้ผมตระหนักขึ้นอย่างหนึ่งว่า ชีวิตนั้นเป็นสิ่งไม่เที่ยง เราไม่รู้ว่า...จะเกิดอะไรขึ้นกับเราในเสี้ยววินาทีข้างหน้า เราทุกคนจึงควรทำให้ดีที่สุดในทุกขณะ และขอมอบบทความนี้เป็นการอาลัยแด่คุณ จื้อหยวนเสีย ไว้ ณ โอกาสนี้ด้วยครับ อันคำกล่าวที่ว่า “มนุษย์เราเกิดครั้งเดียว ตายครั้งเดียวนั้น” จะเปรียบไปก็คล้ายกับละคร มีตอนแรก...มีตอนอวสาน “แค่คล้าย” เพราะละคร นำกลับมาฉายใหม่ เป็นละครตอนบ่ายได้ แต่ชีวิตไม่เหมือนกัน ไม่มีบ่ายวันธรรมดาให้นำกลับมาฉายใหม่ คนเราตายไปแล้วค่อยๆ เลือนหายจากความทรงจำของคนรอบข้าง ก็ขนาดคนยังมีชีวิตอยู่ เรายังลืมกันได้ ประสาอะไรกับคนที่ตายไป เราจะจำอยู่เป็นนิรันดร์หรือ แต่คนตายไม่ทุกรายไป ที่ถูกลืม ................สืบ นาคะเสถียร ................หรือ เช กูวาร่านั่นประไร “เช ยังไม่ตาย” ก็ยังได้ยินอยู่ร่ำไป ................หรือนักวิทยาศาสตร์ก้องโลก ................หรือนักปรัชญา ................หรือศิลปินชื่อก้องโลก คนเหล่านี้มีคุณความดี หรือผลงานที่ฝากฝังไว้ขณะมีชีวิต พวกเขาจึงยังคงอยู่ในไฮโปทาลามัสของคนข้างหลัง คนตายไป แต่ชื่อนั่นไซร้ยังคงอยู่ ..................................................... ...ถ้าว่ากันเรื่องความดี ผมคงพอมีอยู่บ้าง ให้เป็นที่จดจำของครอบครัว แต่ถ้าไกลตัวออกไป ก็เห็นจะมิได้มั่นใจอะไรมากนัก ตอนนี้ผมจึงทำทุกอย่างให้ดีที่สุด ผมไม่รู้ว่า “ไม้จิ้มฟัน จะมาแทงเหงือก ให้เอือกตายวันไหน” ...ผมมีฝันหนึ่งในชีวิต คือทำหนังสือเป็นของตัวเองซักเล่ม ทิ้งไว้เบื้องหลังก่อนจากไป จึงมีแนวความคิดเกี่ยวกับฝันสุดท้ายนี้ในความเป็นมนุษย์ อ่านบทความในบล๊อคของคุณ.....(จำชื่อไม่ได้ครับ ขอโทษด้วย ถ้าแวะมาก็รบกวนแจ้งด้วยนะครับ) เรื่องโอกาสเกิดเป็นมนุษย์ ความว่า... “หากอยากรู้ความยากของการเกิดเป็นมนุษย์ ก็ลองนึกถึงห่วงยางที่ลอยวนเวียนอยู่ในมหาสมุทรกว้างใหญ่ โอกาสที่เต่าหนึ่งตัว ซึ่งขึ้นมาหายใจเหนือผิวน้ำทุก 100 ปี ขึ้นมาเจอห่วงยางนั่นแหละโอกาสของการเกิดเป็นมนุษย์” ผมไม่อยากรอคอย อีกหลายร้อยปีกว่าฝันจะสำเร็จ ดังนั้นถ้าผมต้องจากไปก่อนที่จะมีหนังสือจะคลอดเล่มออกมา ก็ขอรบกวนพ่อแม่และน้องๆ รวบรวม และเรียบเรียงสิ่งที่ผมเขียนไว้ตีพิมพ์ออกมาเป็นเล่ม เพื่อฝันสำคัญในชีวิตความเป็นมนุษย์ของผมจะลุไปได้ อีกอย่างหนึ่ง...ผมคิดขึ้นได้อีกว่า... ถ้าเราไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับเราในอีก 1 เสี้ยววินาทีถัดไป เราอยากทำอะไร? ถ้าไม่เดือดร้อนใคร ก็ทำตั้งแต่ตอนนี้ ทำให้ดีที่สุดในทุกเมื่อ เพราะผม คุณ เขา และเราทุกคนก็ไม่รู้จะอยู่ได้อีกนานแค่ไหน สู้สร้างสิ่งดีๆ ไว้เป็นความทรงจำตั้งแต่วันนี้ดีกว่า... คุณว่าไหม?   Create Date : 11 พฤศจิกายน 2550 Last Update : 30 ตุลาคม 2552 23:36:40 น.   14 comment

นายอร

• ว่าน
• ป้ามด
• หลังจอ
• ทำใจได้
• Bluejade
• นีรมาลี
• โสดในซอย
• aymaze
• จื้อหยวนเสีย
• ทาสบอย
• กูรูขอบสนาม
• สีน้ำกับพู่กัน
• campaign
• tucarryon
• grappa
• girl from sea
• ดินสอขี้อ้อน
• Webmaster - BlogGang

• สุดจะโหลด
• ไอแคน
• แอ้
• กะปุกดอทคอม
• การ์ตูนนายสะอาด
• ไดเมี่ยง
• BlogGang.com