โชคชะตา ไม่ได้กำหนดทุกสิ่งเสมอไป

ทุกๆครั้งที่ใครก็ตาม
ประสบความสำเร็จกับอะไรสักอย่าง

มักจะมีคนรอบข้างคิดเสมอว่า...
คนคนนั้น นอกจากจะมีความเก่งแล้ว

ยังต้องมีความเฮงอีกด้วย

เพราะว่าความเชื่อในเรื่องวาสนา ดวงชะตา ฟ้ากำหนด

และเรื่องของความโชคดีนั้น

ก็ยังเป็นแนวคิดที่คนเราเชื่อถืออย่างแพร่หลาย

หลายคนจึงเชื่อว่า...โชคชะตาเป็นสิ่งที่สำคัญอีกอย่างหนึ่ง

ที่จะทำให้คนเราไปถึงจุดหมาย


....หลายครั้งที่ใครสักคนผิดหวัง ทำอะไรก็ไม่สำเร็จ จึงโทษว่าเป็นเพราะโชคไม่เข้าข้างบ้าง

ฟ้าดินกลั่นแกล้งบ้างอยู่ร่ำไป

ทั้งๆ ที่ จริงๆ แล้ว

หลายครั้งความสำเร็จของเรา

ก็ไม่ได้มาเพราะโชคช่วยเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเวลาผ่านไป....

คนทุกคนก็จะได้เห็นเอง และได้เรียนรู้เองว่า...

โชคชะตาฟ้าลิขิต

ไม่อาจสู้ความมุมานะพยายามของคนเราไปได้



เคยได้อ่านเรือ่งราวของคนคนหนึ่ง

ที่พออ่านแล้วทำให้ถึงกับอึ้งไปทีเดียว

จึงอยากจะหยิบมาแบ่งปันกัน

ลองอ่านแล้วเปรียบเทียบกับตัวเองดูว่า..

ระหว่างเราและเขา



ใคร... ที่โชคร้าย มากว่ากัน



เรื่องของ Luois Braile
ชายตาบอดผู้ประดิษฐ์อักษรเบลล์

ชายคนนี้ไม่ได้ตาบอดมาแต่กำเนิด

แต่ด้วยความซุกซนตามประสาเด็ก

Braile ได้นำเครื่องมือช่างของพ่อ

ที่ค่อนข้างแหลมมาเล่น

จนกระทั่งเกิดเหตุการณ์ร้ายขึ้น

เครื่องมือชิ้นนั้นทิ่มเอาดวงตาเขา

โชคร้ายเหลิอเกินที่ดวงตาข้างนั้นเกิดการติดเชื้อ

และลุกลามไปยังดวงตาอีกข้างหนึ่ง



....เหตุการณ์ในวันนั้น

ทำให้ Braile ในวัยเพียง ๑๐ ขวบ

ต้องสูญเสียการมองเห็นไปตลอดกาล

เขาต้องย้ายไปเรียนที่โรงเรียนคนตาบอด

ต้องอ่านหนังสือสำหรับคนตาบอด

ซึ่งหนักมาก ถึงเล่มละ ๒๐ ปอนด์

และภายในเวลาหนึ่งปี Luois Braile

ก็อ่านหนังสือซึ่งมีอยู่เพียง ๑๔ เล่ม ในโรงเรียนจนหมด

แต่เขาอยากจะอ่านหนังสือมากกว่านั้น

จึงคิดค้นอักษรสำหรับคนตาบอดโดยการใช้จุด

เขามุ่งมั่นที่จะทำให้ได้ และทำสำเร็จเมื่ออายุ ๑ ๕ ปี

แต่โชคร้ายที่ไม่มีใครยอมรับสิ่งประดิษฐ์ของเขาเลย

เขาได้ใช้เวลาที่เหลือตั้งแต่นั้นทั้งชีวิต

เพื่อสอนคนตาบอดเรื่อยมา พร้อมแปลหนังสือไปด้วยและในที่สุด

เขาก็เสียชีวิตด้วยวัน ๔๓ ปี ด้วยอาการเจ็บป่วย



หลังจากที่เสียชีวิตแล้วประมาณ ๒ – ๓ ปี

ได้มีคนนำสิ่งประดิษฐ์ของเขา มาใช้อย่างแพร่หลายไปทั่วโลก

และตั้งชื่ออักษรว่า Braile ตามชื่อของเขาเพื่อเป็นการให้เกียรติแก่ Luois Braile ตลอดไป



หลังจากอ่านจบแล้ว คุณรู้สึกอย่างไร

รู้สึกไหมว่า...ความโชคร้ายนั้น

สร้างความเจ็บปวดได้อย่างไม่มีขีดจำกัด

และบางครั้งก็ทำร้ายเราซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า จนแทบไม่น่าเชื่อว่า....

คนบางคนโชคร้ายมากจนอาจคิดไม่ถึง



บางครั้งโชคชะตาอาจขีดเส้นให้เรา

หยิบยื่นความขาด ความบกพร่องมาให้

หรือแม้แต่กำหนดถนนที่มืดมนมาให้

ถนนที่เราอาจจำเป็นต้องเดินไปอย่างกล้ำกลืน

แต่นั่นอาจจะไม่ใช่เพราะฟ้าดินกลั่นแกล้ง

จริงๆ แล้ว...โชคชะตาอาจจะแค่ทดสอบ

ความสามารถในการใช้ชีวิตของเรา

... ว่าเราจะอดทนได้แค่ไหน

หรืออาจจะทดสอบความแข็งแรงของหัวใจ

...ว่าจะแกร่งเพียงใด

อาจจะมีสิ่งที่ดีๆ หรือหนทางสว่าง

ที่โชคชะตายังไม่ได้บอก

แต่ซุกซ่อนมาในถนนที่มืดมนของชีวิต

และรอให้เราเดินทางไปเจอ

อยู่ที่ตรงสิ่แยกข้างหน้า... ตรงไหนสักที่



ถ้าวันนั้น..

Luois Braile ยอมจำนนต่อโชคชะตา

ป่านนี้เขาอาจจะกลายเป็นแค่คนตาบอดหนึ่งคน

มีชีวิตที่ธรรมดา ๆ เหมือนคนอื่น

เมื่อวันที่จากโลกนี้ไป ชื่อของเขาก็จะถูกลืม

เพราะ เขาจะเป็นเพียง Luois Braile ชายผู้ตาบอด

ไม่ใช่ Luois Braile ผู้ยิ่งใหญ่อย่างเช่นทุกวันนี้

นี่คือสิ่งที่ทำให้เห็นถึงความพยายาม

และความสามารถที่อยู่เหนือโชควาสนาของมนุษย์เรา

ลองคิดกันเล่นๆ ว่า.. ถ้าคนที่โชคร้ายคนนั้นเป็นเรา

เราจะมีความพยายามได้สักแค่ไหน

เราจะใช้เวลาถึง ๔ ปี เพื่อคิด และใช้เวลาทั้งชีวิต

เพื่อไปให้ถึงจุดหมาย ได้อย่างชายตาบอดผู้นี้หรือไม่



แล้วในชีวิตของเรา มีอะไรบ้างไหม

ที่รู้สึกว่า..เป็นความโชคร้ายของเรา

มีอะไรบ้างที่เป็นอุปสรรค เป็นสิ่งที่กีดขวางความสำเร็จ

ที่จะทำให้เราไปสู่จุดที่เราคาดหวัง

“อุปสรรคของความฝัน” มากมาย

ที่เราจะบอกว่ามันรุมเร้าเหลือเกิน

มันทุกข์ยากเหลือเกินนั้น

เราอดทนกับมันได้นานแค่ไหน

เราได้เคยพยายามที่จะอดทนบ้างหรือเปล่า



....มีหลายคนที่เฝ้าแต่โทษโชคชะตา

โดยไม่เคยลงมือทำ ไม่เคยตั้งใจจริง

ไม่เคยพยายามที่จะรับมือกับความโชคร้าย

ไม่เคยพยายามที่จะค้นหาความโชคดี

ที่แอบซ่อนตัวมาพร้อมกับความโชคร้าย

พอเจออุปสรรคก็เอาแต่จะล้มเลิก

ในขณะที่เราคิดว่าหนักหนาเหลือเกิน

ไม่เอาแล้ว... ไม่ไหว.. ไม่สู้แล้ว...

เคยถามตัวเองไหมว่า...

เราได้พยายามานานแค่ไหนแล้ว

๕ ชั่วโมง ๗ วัน หรือ ๖ เดือน

หรือคิดว่า..แค่นี้ก็นานไปแล้ว

ทุกอย่างเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว เพราะดวงไม่มี

และสมควรแก่เวลาแล้วที่จะทิ้งความฝัน

ต้องล้มเลิกความตั้งใจเสียที



ถ้าคิดเช่นนั้นก็ไม่เป็นไร เลิกทำมัน...

แล้วก็กลับไปเป็นคนธรรมดาๆ

ปล่อยลมหายใจให้ทิ้งไปทุกวัน

ลมหายใจธรรมดา

กับชีวิตธรรมดาๆๆ

ไม่ต้องมีอะไรที่ยิ่งใหญ่ ไว้ให้ชีวิตตัวเองได้จดจำ


ที่มา.... จากหนังสือ ยิ้มให้กับชีวิต คิดให้มีความสุข ทุกองศา