เด็กๆ วิ่งมาผมที่บ้านถึงหลังโรงเรียนเลิก และพากันขดตัวอยู่บนม้านั่งยาวใต้ต้นไม้ใหญ่
ความอบอุ่นสะท้อนอยู่บนหน้าเด็กๆ และในความเป็นเด็กของตัวผมเอง
ความอบอุ่นชิดใกล้เยี่ยงนี้ ทำให้ผมรำพึงว่า "การหยั่งเห็นก็คือการถอยห่างออกไป เพื่อที่จะแลเห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า"

เด็กชายผู้หนึ่งรวบรวมความกล้าแล้วถามผมว่า "ทำไมลุงถึงพูดว่า "เด็กเห็นในสิ่งที่ข้าได้แต่เข้าใจ" ล่ะครับ?"
ผมเงียบนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ ความเงียบนั้นทำให้เด็กชายเงยหน้าขึ้น
เสียงของผมซึ่งเหมือนเลื่อนลอยมาจากวันเวลาอันไกลโพ้นตอบกลับมาว่า

"ลองวาดภาพเด็กผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนเนินเขา เฝ้ามองความงดงามของโลกผ่านความไร้เดียงสาของเขาอย่างช้าๆ
เด็กคนนี้ก็ค่อยๆ เรียนรู้โดยการเก็บสะสมก้อนหินแห่งความรู้ เอามันเรียงซ้อนทีละก้อน
เมื่อเวลาผ่านไป การเรียนรู้ของเขาก็กลายเป็นกำแพง กำแพงที่สร้างขึ้นมาขวางหน้าเขา"

"พอถึงตอนนี้ ทุกครั้งที่เขาทอดสายตาไป ก็จะเห็นการเรียนรู้ของตน แต่ได้สูญเสียทัศนียภาพไปแล้ว
มันทำให้ชายคนนี้ ผู้ซึ่งครั้งหนึ่งคือเด็กชายผู้นั้น ทั้งภูมิใจและทั้งเศร้าโศก...
ชายผู้นี้คิดถึงสภาพของเขา แล้วก็ตัดสินใจรื้อกำแพงลง แต่การทำเช่นนั้นกินเวลามาก เมื่อเขาทำเสร็จ เขาก็กลายเป็นชายชราไปแล้ว"

"ชายชรานั่งพักบนเนินเขา และมองดูความงามของโลกผ่านประสบการณ์ของตน
เขาเข้าใจว่าได้เกิดอะไรขึ้นกับเขา เขาเข้าใจว่าเขาเห็นอะไร แต่เขามองไม่เห็น และจะไม่มีวันเห็นโลกอย่างที่เขาเคยเห็นเมื่อตอนเป็นเด็กในเช้าวันแรกอัน แจ่มใสนั้นอีกเลย"

"ใช่ค่ะ แต่.." เด็กผู้หญิงเล็ก ๆ คนหนึ่งส่งเสียงแทรกขึ้นมาอย่างอดใจไว้ไม่ได้
"ชายชราคนนั้นเขาก็จำสิ่งที่เขาเคยเห็นได้นี่คะ?"

ผมหันศีรษะไปทางเด็กผู้หญิงคนนั้น แล้วตอบว่า
"หนูพูดถูก ประสบการณ์เติบโตขึ้นเป็นความทรงจำ แต่ความทรงจำก็คือสัจธรรมที่อ่อนล้าที่สุดแล้ว"

"ลุงกลัวแก่หรือคะ?" เด็กหญิงอีกคนถามพลางหัวเราะ
"อะไรที่เติบโตย่อมแก่ตัวลง" ผมตอบ

: )

เรื่องปกติของช่วงวัย