เจรจากับคนบ้า ไม่ยากอย่างที่คิด

เวลาเจอคนบ้าคุณทำอย่างไรกันครับ?
หลีกหนีไปไกลๆ ไม่อยากยุ่งด้วย วิ่งหนีเพราะกลัว แอบสงสาร หรือบ้าไปด้วยเลย หรือบางคนอาจจะชอบจับคนบ้าเข้าคุก ก็สุดแล้วแต่ว่าใครจะทำอย่างไร แต่บังเอิญมีโอกาสเข้าไปเจรจากับคนบ้าเลยมาเล่าสู่กันฟัง

ปลายเดือนที่แล้ว ที่ตึกออฟฟิสแห่งหนึ่ง เวลาประมาณ ๑ ทุ่ม
รปภ. ๒ นาย กำลังลากผู้หญิคนหนึ่งออกจากตึก มีแม่บ้าน กับรปภ. อีก ๒-๓ คน คอยช่วย ผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ยอม ขัดขืน โวยวายด่ารปภ.

เข้าไปถามว่าเกิดอะไรกันขึ้น รปภ. บอกว่า “คนบ้า ไล่ไม่ไป”
ถามไปถามมาได้ความว่า
ผู้หญิงคนนี้สติไม่ดี มานั่งที่ตึกตั้งแต่เช้า พยายามวิ่งขึ้นตึกจับลงมาได้ก็มานั่ที่ล็อบบี้จนถึงตอนเย็น
ถามต่อไปว่ามานั่งแล้วเขาทำไรบ้างหรือเปล่า
แม่บ้านก็บ่นว่า ก็ฉี่ราดแม่บ้านเลยต้องมาเช็ด
ไล่ก็ไม่ไป ด่ารปภ. ด่าแม่บ้าน บอกว่าตัวเองเป็นพระราชวงศ์ เป็นเจ้านายห้ามยุ่ง ฯลฯ
โอเค งั้นเรียกตำรวจละกัน ลากออกไปเขาก็ไม่ไปไหน นี่ก็มืดแล้ว ใครมาเห็นจะดูไม่ดี
ระหว่างที่คุยกันอยู่ ผู้หญิงคนนั้นก็ เก็บรองเท้าวิ่งกลับไปนั่งที่เดิม ในล็อบบี้ของตึกนั่นแหละ

หลังจากเข้าออฟฟิสผ่านไป ๒ ชั่วโมง ฏ็โทรลงมาถาม ตำรวจมาเอาตัวไปยัง ได้ความว่ายัง
เลยต้องลงมาดู
รปภ. โทรไปแจ้งแล้ว ตำรวจยังไม่มา เลยโทรประสานงานกับพี่ที่ร่วมด้วยช่วยกันให้ช่วยแจ้งให้หน่อย
ขณะเดียวกันก็เดินเข้าไปถามผู้หญิงคนนั้น

เป็นผู้หญิงอายุประมาณ ๒๐ ผิวดำแดง รูปร่างท้วม สูงประมาณ ๑๕๐ ซม.
ใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์ กำลังนั่งทำปากขมุบขมิบ บ่นอะไรสักอย่าง

ถามไปว่ามาจากไหน ก็บอกว่ามาจากบ้าน บ้านอยู่ไหนตอบไม่รู้ มีบัตรอะไรมั้ยก็บอกว่าไม่มี บอกว่าถูกแกล้งถูกขโมย ไม่มีบัตร ไมมีเงิน

ถามว่ามาที่นี่ได้ไง ก็ตอบว่าที่นี่เป็นศูนย์ช่วยเหลือเด็กหลง

บอกไปว่าไม่ใช่นะ ที่นี่ตึกสำนักงาน เขาก็ยืนยันว่าใช่ พี่ชายให้มารอที่นี่ ถามต่อว่าใครเป็นพี่ชายแล้วติดต่อพี่ชายได้อย่างไร ก็ตอบกลับมาว่า พี่ชายชื่อเตอร์ ปีเตอร์ พี่ชายชื่อกอลฟ์ บอกให้มารอที่นี่

มีเบอร์พี่ชายไหม ก็เงียบ

ถามต่อไปแล้วจะรอได้ยังไง ที่นี่ไม่มีพี่ชาย แล้วถ้าตึกปิดก็รอไม่ได้ เขาก็ตอบว่า รอที่นี่ได้ ที่นี่เป็นศูนย์ช่วยเหลือ แล้วก็เริ่มวกไปวนมา

แล้วพ่อแม่ล่ะชื่ออะไร ตอบมาว่าพ่อชื่อใหญ่ แม่ชื่อ พี้ (หรือพิงค์อะไรเนี่ยแหละ) แล้วพ่อแม่อยู่ไหน ตอบกลับมาว่า ไม่รู้ไม่อยากยุ่งกะพ่อแม่เลยลบความทรงจำไปหมดแล้ว

เออ เอากะเขาสิ ก็โทรคุยกับทางร่วมด้วยช่วยกัน บอกไปว่าสภาพร่างกายปกติ ไม่เหมือนถูกมอมยาแต่อย่างใด ถามอะไรตอบได้ แต่ตอบไม่ตรงประเด็น วนไปวนมา น่าจะสติไม่ดี เจ้าหน้าที่ก็ถามว่ารู้รึเปล่าว่าชื่ออะไร เออเราก็ลืมถาม เพื่อนไปถามให้ว่าชื่อไร เดินกลับมาทำหน้าเอ๋อๆ ขำๆ แล้วบอกว่า

เขาบอกว่า ชื่อแพรวพรรณราย นามสกุลมหิดล

เอ่อ อึ้งเลย เธอช่างกล้า

ประมาณสี่ทุ่มทำงานเสร็จ รปภ. ก็โทรมาบอกว่าตำรวจมาแล้วและบอกให้ลงมาช่วยดูให้หน่อยก็เลยเก็บของลงไป

พอลงไปสายตรวจสองคนก็ยืนเซ็งอยู่ ตำรวจบอกว่าเอาไปโรงพยาบาลก็ไม่รับ เพราะต้องมีญาติ ถ้าไม่มีญาติ รพ.เขาก็ไม่เอา ก็เจรจากันว่าจะเอาไงดี เพราะนี่ก็ดึกแล้ว จะให้อยู่ที่ตึกนี่ก็ไม่ได้ เอาไปไว้ที่สถานีก่อนได้มั้ย เผื่อจะจำอะไรได้บ้าง ดูการแต่งตัวก็สะอาดสอ้านไม่ใช่คนไร้ที่อยู่ ญาติเขาอาจจะตามหาอยู่ก็ได้ สายตรวจก็บอกให้รอร้อยเวร กำลังมา

ก็เลยต้องเข้าไปคุยอีกที ถามไปว่าชื่ออะไรนะ เขาก็บอกว่า ชื่อ แพรวพรรณราย มหิดล

เราก็ถามต่อว่าจริงป่าว งั้นพี่ก็รู้จักบ้านเรานะ กะมหิดลพี่รู้จักกันดี (เอ่อ ทำไปได้ไงวะ) เดี๋ยวพี่จะพาไปบ้านมหิดลนะ เขาเริ่มแสดงอาการเริ่มมีอาการลังเลให้เห็น ก่อนหน้าที่คุยครั้งแรก เขามองด้วยสาตาอาฆาตมากๆ แต่พอบอกไปอย่างนี้เริ่มลังเล

ก็คุยต่อพยายามยืนยันว่าเราก็รู้จัก เราก็เป็นญาติมหิดล เป็นญาติกัน เดี๋ยวจะพากลับบ้าน รปภ. กับตำรวจเริ่มหัวเราะ (คิดในใจ เฮ้ย อย่าหัวเราะดิ เดี๋ยวเสียของ และพยายามคุยดึงความสนใจผู้หญิงคนนั้นไว้ไม่ให้สนใจเสียงหัวเราะ)

เสียงตำรวจแว่งๆมาว่าโรงพยาบาลบ้าทำให้ เขาถามว่าจะไม่พาไปโรงพยาบาลบ้าใช่ไหม (ถามจนได้สิ) พี่เป็นลูกผู้ชายใช่ไหม ถ้าพี่เป็นลูกผู้ชายต้องไม่พาหนูไปโรงพยาบาลบ้านะ (เออ ดูเขาถามสิ อย่างนี้สติดีหรือไม่ดีกันแน่เนี่ย)

เราก็บอกไปว่า พี่จะพาไปบ้านมหิดล ไม่ต้องห่วง น้องนามสกุลมหิดลพี่ก็จะพากลับไปบ้านมหิดลเพราะรู้จักกันดี บ้านอยู่ไม่ไกล เดี๋ยวพี่เรียกรถมารับ จะเข้าบ้านมหิดลต้องไปรถหวอที่มีไฟติดอยู่ ไม่งั้นเข้าไม่ได้นะรู้ไช่ไหม (ในใจก็คิดว่าตึกมหิดลคงมีทุก โรงพยาบาลน่ะแหละ)

เขาก็เริ่มขยับแล้วนะเลยหันมาถามสายตรวจว่าร้อยเวรมายัง ก็บอกว่าใกล้ถึงแล้ว เราก็เดินไปดูที่หน้าตึกปรากฎว่า เขาเดินตามมาแฮะ แต่ยังไม่ยอมออกจากตึก สักพักร้อยเวรก็มา พอเด็กเห็นร้อยเวรก็รีบเดินกลับไปนั่งที่เดิม ก็พาร้อยเวรเดินเข้าไปคุย ร้อยเวรถามว่า เป็นใครมาจากไหน เด็กก็ตอบไปว่า จำไม่ได้ถูกลบความทรงจำ ร้อยเวรก็เลยบอกไปว่ามา เดี๋ยวจะพาไปเข้าเครื่องคืนความจำ จะได้รู้ว่ามาจากไหน เด็กเห็นตำรวจเยอะๆ ก็เริ่มกลัวแล้วล่ะ แต่ร้อยเวรค่อนข้างใจดีคุยไปยิ้มไป เราก็เลยบอกไปว่าน้องจะไปบ้านมหิดลไม่ใช่หรอ เมื่อกี้น้องบอกว่าน้องนามสกุลมหิดลพี่ก็เลยเชิญท่านสารวัตรมาพาน้องไป น้องจะได้เข้าบ้านมหิดลได้ไง จะเข้าบ้านมหิดลต้องนั่งรถหวอไป มีตำรวจนำนะ

พฮพูดไปอย่างนี้ร้อยเวรก็เข้าใจทันนะไม่พูดเรื่องเครื่องคืนความจำอีก บอกเขาไปว่าไปเดี๋ยวพาไปเท่านั้นแหละ เขาก็ยอมลุกแล้วก็เดินตามไปขึ้นรถโดยดี

ได้กลับบ้านซะทีเรา หุหุ

ผู้หญิงคนนั้นขึ้นรถตำรวจเรียบร้อย ก็คงพาไปที่สถานีแหละ นั่งๆ นอนๆที่สถานีตำรวจยังไงก็ปลอดภัยกว่า ดีไม่ดีญาติอาจจะแจ้งความไว้แล้วก็ได้ว่ามีคนหาย

จริงๆวิธีการเจรจากับคนบ้าก็ไม่ยากนะ แต่เราต้องประเมินให้ได้ก่อนว่าเป็นคนบ้าลักษณะไหน เป็นอันตรายหรือไม่ ถ้าเราแสดงออกว่ารังเกียจ ขยะแขยง หรือ ออกอาการดูถูกดูหมิ่น หัวเราะเยาะนี่ คนพวกนี้เขารู้สึกได้นะ แล้วเขาจะขัดขืนไม่ฟังเรา ยิ่งไปพยายามลากเขาออกไปเขายิ่งต่อต้าน

คนสติไม่ดีลักษณะนี้ก็แค่คุยจนเขารู้สึกเชื่อใจว่าเราจะไม่ทำอะไรเขา เขาก็ยอมไปโดยดีนั่นแหละ แต่อาจจะใช้เวลานิดนึงเท่านั้นเอง บางคนก็อาจจะไม่กล้า กลัวคุยไม่รู้เรื่อง แต่คนบ้าไม่ได้คุยได้ทุกคนนะ ถ้าบ้าอาละวาดก็ต้องระวังตัวมากหน่อยป้องกันตัวเองไว้ก่อน ที่สำคัญเวลาคนพวกนี้จ้องมาอย่าหลบตา ถ้าคุณหลบตา สู้ตาเขาไม่ได้แล้วล่ะก็ โอกาสที่จะเจรจาสำเร็จน้อยมากครับ

ดังนั้นถ้าจะทำอะไรแบบนี้ต้องประเมินสถานการณ์ก่อนว่า คนสติไม่ดีจะมีโอกาสสร้างความเดือดร้อนเสียหายมากน้อยแค่ไหน เพื่อดูความเร่งด่วนของสถานการณ์ ต่อมาก็กำหนดเป้าหมายว่าเราต้องการจะจัดการกับคนสติไม่ดีอย่างไร อย่างกรณีที่เกิดขึ้นก็ก่อความรำคาญไม่เร่งด่วน และเป้าหมายคือ ให้ออกจากตึกไปอย่างปลอดภัย ก็ถือว่าจบลงด้วยดีนะ

ก็นับว่าเป็นเรื่องแปลกๆ อีกเรื่องที่เกิดขึ้นในชีวิตเนาะ


ป.ล. อ่อ แล้วถ้าใครอยากแจ้งจับ แพรวพรรณราย มหิดล ในข้อหาหมิ่นพระบรมฯ แนะนำให้ไปที่ สน. ทองหล่อนะครับ