ไข่ตุ๋น อยู่ ณ ทุกหนแห่ง

ไม่ว่าจะทำอะไร มักจะคิดถึงเขาเสมอ ทุกๆ ก้าวเดิน ทุกๆ สถานที่จะปรากฏภาพของตุ๋นอยู่

ตื่นเช้าขึ้นมา ข้าวโอ๊ตก็มองหาตุ๋นแล้วว่าอยู่ที่ไหนของห้อง

พอสักเก้าโมงก็เปลี่ยนห้องน้ำให้ตุ๋น เอาผักมาให้ ตุ๋นชอบทานกรีนโอ๊ค และแครอท ซึ่งหลังๆ ตุ๋นทานแครอทน้อยลง ข้าวโอ๊ตแปลกใจ คิดว่าเป็นอาการผิดปกติของฟัน คุณหมอเช็คก็ไม่มีอะไรผิดปกติ จริงๆ แล้วคืออาการของโรคเนื้องอก ทำให้ตุ๋นทานลำบากมากขึ้น หายใจลำบาก

ในห้องของข้าวโอ๊ต ตุ๋นมักจะชอบนอนตรงใต้หน้าต่าง ไม่บานหัวเตียงก็บานข้างห้อง ตุ๋นมีห้องน้ำอยู่ข้างๆ ประตู ซึ่งเค้าก็จะเข้าห้องน้ำเสมอ มีบางครั้งอาจจะทำเลอะบ้างทั้งที่ตั้งใจ (แกล้ง) และไม่ได้ตั้งใจ

ซึ่งข้าวโอ๊ตจะจับตุ๋นมาฟัดๆ ทำโทษ แต่พักหลังตุ๋นแปลกไป ตุ๋นไม่ฉี่ในห้องน้ำ พอข้าวโอ๊ตฟัด ตุ๋นกลับเอาหน้ามาซบกับตัวข้าวโอ๊ตและอยากให้ลูบหัวเค้า ตุ๋นคงอยากบอกว่า “...ตุ๋นไม่ได้ดื้อหรอกนะหม่าม๊า...แต่เนื้องอกทำให้ตุ๋นไม่สามารถบังคับการถ่ายของตัวเองได้”

เวลาที่ข้าวโอ๊ตทำงาน เล่นเกมส์ อยู่กับคอมพิวเตอร์มากเกินไป ตุ๋นมักจะกระทืบเท้า หรือไม่ก็ส่งเสียงเรียกให้หันมาหน่อย วันนี้ได้ยินเสียงก๊อกแก๊ก พอหันไปไม่เจอตุ๋น...

ในสนาม ... ตุ๋นเคยวิ่งเล่น กระโดด ชอบแอบนอนข้างโอ่ง (เพราะเย็นดี) หรือขุด ขุด ขุด ดินจนเป็นแอ่งแล้วก็นอน หลังจากเดินเล่นเสร็จแล้ว ตุ๋นจะล้างไม้ล้างมือ ล้างตัวที่สกปรกนิดหน่อยแล้ว ตุ๋นก็จะได้นมอัดเม็ดเศษหนึ่งส่วนสี่ถึงหนึ่งเม็ด (แล้วแต่อารมณ์หม่าม๊าและความเป็นเด็กดีของตุ๋น)

หลังๆ ตุ๋นได้ยินเสียงตบมือ ตุ๋นจะวิ่งขึ้นมาที่ตักและขอนมทันที ตุ๋นเป็นเด็กหัวไว ฉลาด และแอ็คติ้งเก่ง ทำให้หัวเราะได้เสมอ

ไข่ตุ๋น คือ สายสัมพันธ์ระหว่างเรา

ไม่ว่าข้าวโอ๊ตจะโกรธหนุ่มแค่ไหน ถ้าตุ๋นมีอาการผิดปกติ ข้าวโอ๊ตจะโทรหาหนุ่มทันที และหากว่ามีเรื่องทะเลาะกันหนุ่มก็มักจะเอาตุ๋นมาเป็นพวกอยู่เสมอ ทำให้ข้าวโอ๊ตยิ้มได้

ตอนที่ข้าวโอ๊ตอยู่อเมริกา ตุ๋นก็คุยกันผ่านทาง Skype ได้ด้วยนะ เราไม่เคยไม่คิดถึงกันเลย

ไข่ตุ๋นเดินทางไปพังงา ไปชะอำ ไปพัทยา ไปกับเราเสมอ ไข่ตุ๋นเป็นกระต่ายที่อดทน แข็งแรง พวกเราฝ่าฟันด้วยกันมาหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเงินทอง เรื่องครอบครัว เรื่องเล็กน้อยที่กลายเป็นปัญหาใหญ่

แต่ทั้งหมดที่เราผ่านมาได้ล้วนมีตุ๋นอยู่ด้วยเท่านั้น
ตุ๋นทำให้พวกเรารักกันมากขึ้น หลายครั้งหากไม่มีตุ๋น ข้าวโอ๊ตกับหนุ่มคงไม่ได้รักกันถึงวันนี้

หนุ่มบอกว่าตุ๋นคงจะบอกว่า “หยุ่ม (เสียงตุ๋นที่พูดไม่ชัด)...ตุ๋นช่วยได้เท่านี้นะ ...ต่อไปหยุ่มต้องช่วยกันกับข้าวโอ๊ตนะ..”

...วันสุดท้าย...

ตั้งแต่เดือนกรกฎาคมแล้วที่หนุ่มงานยุ่งมาก ไม่ค่อยมีเวลาให้กับข้าวโอ๊ตและตุ๋น

วันที่ 14 สิงหาคม 2552 ข้าวโอ๊ตพาตุ๋นไปหาหมอ ซึ่งวันนั้นหมอได้ทำการ X-ray และบอกว่าตุ๋นมีเนื้องอกที่ปอดและตับ และก้อนเนื้อร้ายหลายแห่งในร่างกาย ความจริงเราพาตุ๋นไปหาหมอตั้งแต่ปีที่แล้ว เพื่อตรวจว่าก้อนเนื้อที่ใบหูคืออะไร หมอบอกว่าอาจเป็นเพราะตุ๋นอายุเยอะ (6 ปี) จึงอาจจะเป็นเนื้องอกได้

ซึ่งอาจจะไม่ใช่เนื้อร้าย แต่เนื้อนั้นก็อาจจะโตขึ้นเรื่อยๆ ได้
สุดท้ายกลับกลายเป็นรักษาไม่ทันเสียแล้ว

ข้าวโอ๊ตและหนุ่มคิดว่า อย่างน้อยตุ๋นก็ทำประโยชน์ให้แก่วงการสัตวแพทย์เฉพาะทางของไทย เคสของตุ๋นอาจไม่เคยมีมาก่อน สันนิษฐานจากการที่คุณหมอถ่ายรูปตุ๋นไว้บันทึกอาการ

วันที่ 14 สิงหาคม 2552 หนุ่มมาค้างบ้านข้าวโอ๊ต เราสามชีวิตนอนด้วยกันบนพื้น

ตุ๋นเริ่มทรงตัวไม่ได้ ยืนไม่ได้ แต่ก็อยากที่จะกระโดดสำรวจรอบๆ เหมือนเคย แต่เพียงแค่ยกขา เค้าก็ล้มแล้ว หัวของเค้าจะเอียงไปทางขวาอยู่ตลอดเวลา ซึ่งเนื้องอกบนหูก็ใหญ่และอักเสบ และตาซ้ายของเขาก็มีเนื้องอกซึ่งทำให้เจ็บเวลาที่กระพริบตา

คืนนั้นข้าวโอ๊ตกับหนุ่มผลัดกับนอนโดยไม่ได้ตกลงอะไรกันเลย ไม่ต้องพูดว่าเธอเฝ้าหรือฉันเฝ้า มันเป็นสัญชาติญาณในการดูแลสิ่งมีชีวิตสิ่งหนึ่ง ที่เราทั้งสองคนรักเหมือน "ลูก"

ตอนเช้าตื่นขึ้นมาตุ๋นก็ยังคงอยากที่จะเดินเหมือนเดิม เค้าคงคิดงงและแปลกใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเค้า ความเจ็บปวดที่ตุ๋นได้รับคงเกินกว่าที่ตุ๋นจะสู้ไหว แต่เช้าวันนั้นตุ๋นก็ยังพยายามทานให้ข้าวโอ๊ตชื่นใจ

เค้าพยายามจริงๆ ตุ๋นเป็นนักสู้ที่แข็งแกร่งมาก... สุดท้ายเค้าก็มีอาการหายใจไม่ออก ชัก .... แล้วจากไปในเวลา 10.00 นาฬิกาของวันที่ 15 สิงหาคม 2552 ไม่ว่าข้าวโอ๊ตจะเรียกเค้าเท่าไหร่ เค้าก็ไม่หันมา

ตลอดทางที่พาตุ๋นกลับไปบ้านหนุ่ม เพื่อให้ตุ๋นนอนหลับที่นั่น ข้าวโอ๊ตนั่งกอดตุ๋นมาตลอดทาง หวังทั้งๆ ที่ไม่มีหวัง... อยากจะเห็นเค้ากลับมาแข็งแรงเหมือนเดิม อยากจะได้เห็นเค้าวิ่งเล่นได้

รันทด ... งดงาม

ข้าวโอ๊ตและหนุ่มไปทำสังฆทานให้ตุ๋นในวันรุ่งขึ้น แม้ว่าเราทั้งสองคนจะร้องไห้ หรือคิดถึงเค้าสักเท่าไหน เหตุการณ์เป็นแบบนี้คงจะดีกว่าให้ตุ๋นมีชีวิตอยู่อย่างทรมาน

... ขอบคุณมากนะตุ๋น ขอบคุณสำหรับวันเวลาที่ดี ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง...

... ขอโทษนะถ้าบางครั้งทำให้ตุ๋นน้อยใจ หรือทำให้ตุ๋นเจ็บ ....

.... ป่าป๊ากับหม่าม๊าอยู่ตรงนี้นะลูก ...

... เมื่อไหร่ที่ลูกอยากมาหาก็มานะครับ...

... ลูกจะอยู่ในความตรงจำของป่าป๊าและหม่าม๊าตลอดไป ...