you, me and everyone we know

ถ้า Blog เราพูดได้
มันคงทักทายเรามาเป็นเพลง แหยม ยโสธร ประมาณว่า

"มาทำไมให้อายบ้านนา ละนวลน้อง ไม่ต้องกลับคืนมา อ่ะ ๆๆ"

ไม่ได้เขียน Blog มาปีนึงแล้ว
ขอโทษนะที่นอกใจไปกับอะไรที่ใหม่กว่า แรงกว่า เร้าใจกว่า
บางสิ่งที่เราเรียกมันว่า hi5 และ facebook
----------------------------------------------------------------------------

ไปงานแต่งงานเพื่อนมา

สนิทกับมันมากตั้งแต่ป.ตรี
ใครไม่คบชั้น ชั้นขอแค่มีนังนี่คนเดียวพอแล้ว

มันให้ไปเป็นพิธีกร เลยลากเพื่อนป.โทเราไปด้วย พิธีกรหญิงคู่ เก๋ ๆ
ได้ไปใต้สุด ๆ ก็คราวนี้ เพราะมันแต่งกันที่หาดใหญ่
แถมแต่งวันไหนไม่แต่ง แต่งวันอังคาร!
(ตอนดูฤกษ์ปรึกษาใครมั่งมั้ยวะ)

ไปงานนี้ทำให้เราเข้าใจคำพูดที่ว่า "เคมีมันตรงกัน" มันเป็นยังไง

เรารู้แล้วว่าทำไมเราถึงรักมันมาก เข้ากับมันได้ทุกอย่าง



ดีใจที่มีเพื่อน

ดีใจที่ "เพื่อนของฉัน" กับ "เพื่อนของเธอ" กลายมาเป็น "เพื่อนของเรา"



รักเมิงนะเว้ยยยย