"ท้าทาย" มันมาทักทายแระคร๊าบบบบ!!!!

ข้าพเจ้าชอบเสียงเพลง!!!
ข้าพเจ้าชื่นชอบเสียงดนตรี!!!

(สองประโยคบนนี้แค่เอามาบอกเฉยๆ ไม่ได้จะเกี่ยวกับเรื่องข้างเลยเลยแม้แต่นิด!!!)


หลายวันมานี้ข้าพเจ้าถามตัวเองย้ำๆและวนเวียนอยู่ไม่กี่คำถาม
แต่มันก็เป็นคำถามที่ทรงพลังแล้วก็มีอิทธิพลกับชีวิตพอประมาณ

ข้าพเจ้าจริงๆเป็นมนุษย์ที่ชื่นชมยินดีและเสพความเป็น Perfectist รึเปล่า?
ข้าพเจ้าในอีก 5 ปีข้างหน้า มันควรจะเป็นยังไง?
ข้าพเจ้าเป็นพวกลัทธิตื่นตูมนิยมรึเปล่า?
ข้าพเจ้าเป็นคนที่ชอบเอามาตราฐานตัวเองไปวัดกับคนอื่นๆรึเปล่า?

คำถามเหล่านี้เป็นคำถามที่ยากเอาการสุดๆ
แต่มันก็ไม่ได้ทำให้แย่ แต่มันเป็นคำถามที่คิดว่า ควรจะหาคำตอบ
ซึ่งคำตอบของแต่ละวันก็กลับไม่ไม่เหมือนกัน คำตอบนั้นๆ
มันขึ้นอยู่กับ เวลา สถาณการณ์ และการเอาใจของฟิลด์อารมณ์นั้นของข้าพเจ้าที่ต้องการคำตอบ
บางวัน....บางคำตอบก็มีเหตุผล และข้าพเจ้าก็พยายามเข้าใจที่จะเรียนรู้มัน
บางวัน....บางคำตอบก็ไม่มีเหตุผล หรือเหตุผลข้างๆคูๆ มันเป็นคำตอบเพื่อซัพพอร์ต อารมณ์ของตัวเอง
ที่ต้องการอะไรที่ยึดเหนี่ยว


แม้ว่าคำถามพวกนี้อาจจะตอบได้บ้างไม่ได้บางในบางคราว ดีบ้างยูนบ้าง เข้าท่าบ้างไม่เข้าท่าบ้าง
แต่มีสิ่งนึงที่มันอยู่ก็มาพร้อมกับคำถามพวกนี้ คือข้าพเจ้ามักจะ “รู้สึกสนุก”
เพราะทุกๆคำถาม ทำให้ข้าพเจ้ารู้จักกับเพื่อนใหม่ ที่พระเจ้าหยิบมาให้
เพื่อนใหม่ที่ ข้าพเจ้าค่อนข้างชื่นชอบมากเป็นพิเศษ และดูว่าช่วงนี้เราก็สนิทกันเป็นพิเศษ
และข้าพเจ้าก็อยากที่จะมีเจ้าเพื่อนใหม่แบบนี้ไปเรื่อย คราบใจที่ข้าพเจ้ายังไม่เหนื่อยไปซะก่อน
เพื่อนใหม่ข้าพเจ้าชื่อว่า “ความท้าทาย”
ความท้าทาย เข้ามาเคาะประตูหน้าบ้าน และขอเข้ามาอาศัยร่วมอยู่ด้วย
ครั้งแรกที่เจอข้าพเจ้ามีอาการเกร็งและกลัวพอประมาณ และมารู้ตัวอีกที่ก็รับเข้ามานั่งอยู่ในบ้านซะแล้ว
มันมักจะชอบสั่งข้าพเจ้าทำนู้นนั่นนี่ เต็มไปหมด และเปิดโลกทัศน์ มุมมองใหม่ๆ อยู่เป็นระยะ
และน่าที่แปลกข้าพเจ้าไม่ค่อยอิดออดมากนัก และที่สำคัญก็ไม่เคยเตะมันออกจากบ้านและล๊อคประตูบ้าน
เจ้าเพื่อนใหม่ มันไม่ได้น่ากลัว อย่างที่ข้าพเจ้าเคยเข้าใจอย่างที่เคยได้ยินมา
ข้าพเจ้าไม่ต้องใช้เวลาในการปรับตัวมาก หรือเรียกว่าปรับตัวเข้าหาได้ค่อนข้างเร็ว ถึงแม้จะงงๆ
เจ้านี่บางทีมันก็ร้าย หลังบางที่มันมักจะไม่บอกให้ข้าพเจ้าเตรียมตัวก่อน
มันมักจะชอบทำอะไรเซอร์ไพรข้าพเจ้าบ่อยๆ และประหลาดใจบ่อยๆ
และก็หลายๆครั้งข้าพเจ้าเองก็ไม่ค่อยเข้าใจวิธีการใช้ชีวิตของมันสักเท่าไหร่
ความท้าทายมันสอนให้ข้าพเจ้าหัดวางแผนสำหรับวันต่อๆไป
วางแผนตัวเองกับคนรอบๆข้าง ถึงแม้เพื่อนใหม่อาจจะไม่ได้ตอบโจทย์ในทุกๆคำถามสักเท่าไหร่
แต่เจ้าเพื่อนใหม่มันก็มักจะพาข้าพเจ้าท่งเที่ยวไปในที่ๆไม่เคยไป
ทำให้ข้าพเจ้ารู้จักอิสระของคนอื่นๆ อิสระที่ไม่ใช่มีแค่ของตัวเอง
และมันก็พาไปทำในสิ่งที่ไม่เคยทำ

มันบอกข้าพเจ้าว่า “มันมานั่งเคาะประตูอยู่หน้าบ้านข้าพเจ้าครั้งนี้ครั้งที่ 7 แต่ว่ามันเป็นตัวที่ล้านที่มากนั่งอยู่ที่หน้าข้าพเจ้าพอดี”
ข้าพเจ้าหัวเราะ แล้วถามว่า แล้วถ้าครั้งนี้ไม่เปิดอีกมันจะหายไปใช่มั้ย
มันตอบว่า “เปล่า!!!” มันกลับมาเคาะใหม่แบบทุกครั้ง จนกว่าข้าเพจ้าจะจูนกับมันจนเจอ
ข้าพเจ้าถามมันว่า มันไม่เบื่อเหรอ
มันตอบว่า มันไม่รู้จักคำว่าเบื่อ เพราะว่าการที่มันมานั่งเคาะอยู่หน้าประตูบ้าน มันคือความท้าทายสำหรับมันทุกๆวัน แต่ละครั้งแต่ละทีมันก็จะไม่เหมือนกัน เพราะมันก็จะไปหาวิธีและเทคนิคทำให้ข้าพเจ้าเปิดประตู
สำหรับคืองานที่สนุก แต่สำหรับมนุษย์มันอาจจะเป็นสิ่งที่น่าเบื่อ และน่ารังเกียจ มันบอกว่าในทุกๆวันเพื่อนของมันจะถูกไล่ออกมาด้วยในสภาพเยินบ้าง โทรมบ้าง หมดพลังบ้าง มันพูดกับข้าพเจ้าด้วยน้ำเสียงระคนน้อยเนิ้อต่ำใจ เล็กๆข้าพเจ้าสังเกตเอาเอง หรือคิดไปเองก็ไม่รู้นะ
(มาถึงตรงนี้ก็อดคิดไม่ได้ว่านี่ข้าพเข้านี้ใช้ความท้าท้ายเปลืองมาก แล้วอีก เก้าแสนเห้าหมื่นเก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าตัวนี้ ตอนนี้มันเป็นยังไงกันนะ)

ข้าพเจ้าโชคดีที่รับมันเข้ามาในบ้าน และเราก็ต่างคนต่างสนุกไปด้วยกัน
บางทีอาจจะเป็นเพราะคำถามที่ข้าพเจ้าตั้งขึ้น
อาจจะเป็นพระเจ้าได้ยินคำถามทุกๆคำถาม เลยส่งเพื่อนกวนโอ๊ยอย่างเจ้านี่มา

“ความท้าทาย มันเป็นอะไรที่สนุกอยู่จริงๆ”

ถ้าไม่เชื่อ.....

ว่างๆนั่งอยู่ในบ้านนั่งๆเงียบแล้วลองฟังเสียงเคาะประตูดูสิ!!