Group Blog
 
<<
พฤษภาคม 2557
 
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
 
1 พฤษภาคม 2557
 
All Blogs
 

บทละครเรื่องคนเริงเมือง ตอนที่ 1 ต่อ 2

บทละครเรื่องคนเริงเมือง ตอนที่ 1 (ต่อ2)

 

บทละคร คนเริงเมือง ตอนที่ 1
ดัดแปลงจากบทประพันธ์ของ สุวรรณี สุคนธา
ผู้ดัดแปลง Copyright 2557 @Jaiya 


วัตถุประสงค์ในการเขียนบทละครครั้งนี้เป็นไปเพื่อการศึกษา และการพัฒนาฝีมือในการเขียนบทละคร ไม่ได้ทำเพื่อการค้าแต่อย่างใด  ท่านที่อ่านแล้วสามารถที่จะวิจารณ์ ติชมได้  

ฉากที่6 ห้องโถง (กลางวัน ต่อเนื่องฉากที่ 5)

ตัวละคร/คุณประเทียบ/ช้อย/คุณพระวิเศษ

-คุณประเทียบนั่งอยู่เคี้ยวหมากหยับๆ คุณพระนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ปริกนั่งรับใช้คุณประเทียบ

คุณพระ ฝรั่งมันรบกันแล้ว เห็นทีจะแย่แน่ๆ

ประเทียบ ฝรั่งมันรบกันอยู่เมืองมันมันเกี่ยวอะไรกับเมืองเราล่ะคะ

คุณพระ เกี่ยวสิ อย่างน้อยข้าวของก็แพงขึ้นของที่ขายจะขายให้พวกฝรั่งก็คงขายไม่ได้ได้ น้ำมันก็แพงขึ้น

ประเทียบ อิฉันไม่รู้เรื่องดอกเจ้าค่ะ รู้แต่มันรบกันที่โน้นไม่มาทางบ้านเราก็ดีแล้ว

-ช้อยเดินถือขันเข้ามาคุณประเทียบมองด้วยความสงสัยแกมไม่พอใจ ปริกเอากระโถนยื่นให้คุณประเทียบคุณประเทียบคายหมายลงในนั้น

ประเทียบ นี่.... นังพริ้งมันไปไหน ใช้คนท้องคนไส้ให้ถือขันขึ้นมาแทน

ช้อย คงไปเปลี่ยนเสื้อผ้าค่ะ

ประเทียบ เปลี่ยนเสื้อผ้าอะไร เปลี่ยนทำไมตั้งแต่โตเป็นสาวมันรักสวยรักงามขึ้นรึ

ช้อย พริ้งคงตกน้ำเนื้อตัวเปียกปอน เลยต้องไปผลัดผ้า

ประเทียบ ตกน้ำตกท่าที่ไหนกัน มันคงซนล่ะสิเป็นทำเป็นลิงเป็นค่างอีท่าไหน หรือมันลงไปเล่นน้ำที่ท่า โตจนเป็นสาวแล้วไม่รู้จักระวังป่านนี้ไอ้แป๊ะคนขายกาแฟมิเห็นไปหมดแล้วรึ

ปริก (หัวเราะคิกคัก)คงเห็นมานานแล้วเจ้าค่ะ

-คุณประเทียบค้อนนังปริก แล้วถือพัดขึ้นมาโบกให้ตัวเองอย่างแรงและเร็วเหมือนว่าร้อนมาก

ประเทียบ ฉันก็ไม่รู้ว่าคิดถูกหรือคิดผิดที่เอาแม่น้องสาวของหล่อนมาเลี้ยง ดูหูตามันไม่ใช่เล่นเลี้ยงไม่ดีมีหวังฉีกผ้าอ้อมไม่ทัน

ช้อย แต่ปล่อยไว้กับพี่นวมพริ้งก็คงช้ำในตาย

ประเทียบ ก็นั้นน่ะสิ เฮ้อ....

Dissolves/

ฉากที่7 ห้องรับแขกบ้านนวม (ย้อนอดีตตอนกลางวัน)

ตัวละคร/พริ้ง(วัยเด็ก)/ช้อย/นวม

-พริ้งถูพื้นอย่างเกียจคร้านลากผ้าที่ไม่ได้บิดไปตามพื้นไม้ หน้าตาเซ็งสุดขีดที่ต้องทำงานบ้าน

-ช้อยถูพื้นอยู่อีกด้านของห้องอย่างขะมักเขม้น

-นวมเดินเข้ามาในห้อง เท้าสะเอวอย่างไม่พอใจ มองพริ้งอย่างกินเลือดกินเนื้อ

นวม (ตวาด)ใครเขาถูบ้านกันแบบนี้ อีพริ้ง

-พริ้งกับช้อยตกใจสะดุ้งสุดตัวพริ้งลนลานรีบทำเป็นขยัน แต่ช้อยกลัวจนตัวแข็งทื่อ พริ้งยิ่งรีบยิ่งรนจนชนถังน้ำล้มหกเลอะไปทั่วบ้าน

นวม อีพริ้งแกจะลองดีกับฉันใช่ไหม (พูดเสียงดังโมโห) ได้

-นวมกระชากตัวพริ้งลงมือตีพริ้งไปทั่วทั้ง

พริ้ง เจ็บ... เจ็บ โอ้ย (ร้องไห้สะอึกสะอื้น)ฉันเปล่า ฉันไม่ได้ลองดี (พริ้งยกมือไหว้) อย่าตีฉันเลย

-ช้อยละล้าละลังไม่กล้าเข้าไปห้าม

ช้อย (พูดแบบเกรงๆ)พี่นวม อย่าตีพริ้งมันเลย มันยังเด็กก็ซุ่มซ่ามแบบนี้แหละ

-นวมยังเอามือตีพริ้งไม่หยุดพริ้งก็ร้องไห้เกลือกกลิ้งไปกับพื้น พยายามดิ้นหนีมือของนวม ไม่ให้ตีได้ง่ายๆ

นวม เป็นเด็กสิยิ่งต้องตีสั่งสอนเห็นไหม เห็นฤทธิ์มันไหม ยอมให้ตีดีๆ ซะที่ไหน (เหนื่อยหอบ)

พริ้ง พี่นวม ฉันเจ็บ.... (ร้องเสียงเบาลง กระตุกๆ)

-พริ้งหยุดดิ้นหลับตาตัวอ่อนกระตุก เหมือนจะชักสักพักก็สลบ นวมหยุดตี ปล่อยให้พริ้งนอนมองอย่างไม่ใยดีแกมสะใจ

ช้อย (เข้าไปดูพริ้ง)ตีกันจนสลบ ไม่โหดร้ายไปหน่อยหรือคะ (ประคองพริ้งขึ้นมา)

นวม นี่ยังน้อยนังนี่มันฤทธิ์เยอะนัก แค่นี้ไม่เป็นไรหรอก (เชิดหน้าแบบไม่เหลียวแล)หล่อนจะดูแลมันอย่างไรก็เรื่องของหล่อน แต่ถ้ามันยังดื้อด้าน มือห่างตีนห่างแบบนี้ ฉันก็จะลงโทษมันจนกว่ามันจะดีขึ้น

ช้อย โธ่...พี่นวม... (เขย่าตัวพริ้ง) พริ้ง พริ้ง

-นวมชายตามองก่อนเดินออกไปจากห้อง

ช้อย พริ้ง....พริ้ง.... ดูสิแดงไปทั้งตัว (ชะเง้อมองออกไปด้านนอก)

-ช้อยวางพริ้งลงกับพื้นตัวเองก็ลุกขึ้นมองหายาดมยาหอมในห้อง พริ้งค่อยๆลืมตาขึ้นมาข้างหนึ่งมองดูว่าพี่นวมไปแล้วจริงๆ ก็ยันตัวขึ้นมาช้อยกำลังจะเดินออกไป

พริ้ง พี่ช้อย (พูดเสียงเบาเหมือนกระซิบ) พี่ช้อย

-ช้อยหันมาอย่างแปลกใจรีบเข้ามาดู

ช้อย ฟื้นแล้วรึ(จับตามเนื้อตามตัวพริ้ง) เป็นอะไรมากหรือเปล่า

พริ้ง ใจคอพี่จะทิ้งฉันไว้ตรงนี้รึ (ยิ้มแป้น)ฉันไม่ได้สลบดอก

ช้อย อ้าวแล้วทำไม..

พริ้ง ก็ถ้าไม่ทำแบบนี้พี่นวมคงจะตีฉันจนตาย (ชันเข่าขึ้น ทำสีหน้าเบื่อหน่าย) ร้องไห้ก็แล้ว ดิ้นก็แล้วพี่นวมยังไม่ปล่อยฉันเลย ถ้าฉันไม่แกล้งสลบคงจะเจ็บตัวมากกว่านี้

ช้อย พริ้งก็อย่าไปขัดใจเขาสิเชื่อฟังเขาจะได้เมตตา

พริ้ง โอ้ย คนพรรณนั้นไม่รู้เกลียดกันมาตั้งแต่ไหน ฉันทำอะไรก็ขวางหูขวางตาไปหมด

ช้อย ไปอาบน้ำซะไปเปื้อนน้ำไปทั้งตัว

พริ้ง จ๊ะ พูดไปก็ขำนะฉันแกล้งกลิ้งให้พี่นวมโดนน้ำซะเปียกผ้านุ่งไปหมดเลย สมน้ำหน้า (หัวเราะเบาๆ)

-ช้อยกลั้นยิ้มไม่กล้าหัวเราไปกับน้องสาวจึงตีเข้าที่แขนน้องเบาๆ แบบหยอกๆ

ช้อย บ้าเสียจริงเด็กนี่

CUT/

ฉากที่8 สวนในบ้านนวม (กลางวัน ย้อนอดีต)

ตัวละคร/พริ้ง(วัยเด็ก) /สามีนวม(มิ่ง)/นวม

-พริ้งเล่นขายของโดยใช้ใบไม้ดอกไม้ในสวนมาเล่นเป็นแม่ค้าขายของ อยู่คนเดียวในสวนหลังบ้าน

พริ้ง (ยื่นใบไม้ออกไปด้านหน้า)นี่จ๊ะ แกง (เอาอีกมือหนึ่งรับ พูดอีกเสียงแทนเป็นคนที่รับกับข้าว) ขอบใจ(แสร้งทำเป็นกิน) อร่อยดีนะ

-มิ่งเดินผ่านเห็นพริ้งก็ชะงักมองด้วยสายตาโลมเลีย แล้วเดินเข้าไปหา นั่งลงใกล้ๆ ยิ้มให้ทำเป็นจะเล่นด้วย

มิ่ง มีอะไรกินบ้างจ๊ะ

-พริ้งยิ้มให้มิ่งชี้ไปที่ใบไม้ที่วางไว้ แต่ละใบ

พริ้ง นี่ไข่ดาว นี่แกงเขียวหวาน นั่นแกงส้ม โน้นผัดพริกขิง

มิ่ง หลายอย่างจริงแต่แม่ค้าสวยๆ แบบนี้ ไม่น่าจะต้องมาขายของนะ

-พริ้งทำหน้างงไม่เข้าใจในสิ่งที่มิ่งพูด

-มิ่งเอานิ้วของตัวเองแตะไปที่หน้าของพริ้งค่อยๆ วาดลงมา

มิ่ง คิ้วแก้ม คาง อย่างกับวาด สวยกว่าพี่กว่าน้อง น่าเสียดาย.... (ส่ายหน้า)

พริ้ง (เอียงหน้าสงสัย) อะไรหรือจ๊ะ

-มิ่งใช้มือลูบหัวไหล่ของพริ้ง

มิ่ง อยากได้เงินจริงๆไหมล่ะ เอาไว้ซื้อขนม

-พริ้งตาโตพยักหน้าเร็วๆ มิ่งยิ้มอย่างย่ามใจมือยังคงจับตัวของพริ้งอยู่

-นวมเดินเข้ามาแต่มิ่งกับพริ้งไม่เห็น นวมเห็นมิ่งจับแขนพูดจาประหลาดกับพริ้งก็เลยหลบไม่ให้เห็น

มิ่ง เข้าไปหาฉันที่ห้องสิแล้วฉันจะให้ เงินจริงๆ ไว้ซื้อขนมจริงๆ ไม่ต้องมาเล่นใบไม้แบบนี้

พริ้ง จะให้หนูทำอะไรหรือคะ

มิ่ง น่า....ไปหาฉัน อย่าให้ใครเห็นะ (มองซ้ายมองขวา คิดว่าปลอดคนเลยพูดต่อ) อย่าไปบอกแม่นวมนะ ใครก็บอกไม่ได้

พริ้ง พี่ช้อยก็บอกไม่ได้หรือคะ

มิ่ง ไม่ได้บอกไม่ได้เลย ถ้าบอกจะอดนะ

พริ้ง ค่ะ

-มิ่งลุกขึ้นเอามือลูบหัวพริ้งอีกครั้งมองซ้ายมองขวา ไม่เห็นคนก็เดินกระหยิ่มออกไป

-นวมโกรธจัดแต่ไม่พูดอะไรมองพริ้งที่นั่งเล่นอยู่ในสวน อย่างจะกินเลือดกินเนื้อ Insert หน้านวม

CUT/

ฉากที่9 บ้านนวม ในสวน (กลางวัน ย้อนอดีต)

ตัวละคร/พริ้ง(วัยเด็ก)/นวม/ช้อย/มิ่ง

-พริ้งปีนขึ้นไปบนต้นมะม่วง(ในนี้อาจจะเปลี่ยนเป็นชมพู่หรือผลไม้อย่างอื่นก็ได้) ปีนขึ้นอย่างสนุกเก็บผลไม้เอามาดมๆ แล้วก็โยนลงมา เหลือบตามองลูกมะม่วงที่ตัวเองโยนไว้ ชี้นิ้วทำท่านับ อย่างสนุก

-นวมเดินมาถือไม้เรียวมาด้วยท่าทางโมโหจัด พร้อมจะเล่นงานพริ้ง

นวม (ตะโกน)อีพริ้ง อีเด็กเวร ขึ้นไปทำไมบนนั้น ลงมาเดี๋ยวนี้

พริ้ง พี่นวม... (อ้าปากค้าง)

-พริ้งเกาะต้นไม้ไว้แน่น ไม่กล้าลงไป ส่ายหน้า ท่าทางกลัวนวมมาก

-ช้อยวิ่งมาจากทางเรือนมาทันทีมิ่งเดินตามมา

ช้อย อะไรกันพี่นวม

นวม อีเด็กนี่สิซนนักปีนขึ้นไปเก็บมะม่วง เป็นลิงเป็นค่างอยู่บนนั้น

มิ่ง ก็มันอยากกินของแค่นี้

นวม ไม่ต้องมาแก้ตัวแทนมันใช่สิ อะไรมันก็ดีทุกอย่าง (พูดแบบน้อยใจ ช้ำใจ)

มิ่ง น้องเก็บมะม่วงมากินแค่นี้แม่นวมเป็นอะไรไป

-นวมหันมามองผัวด้วยความเสียใจน้อยใจ โกรธ แต่พูดไม่ออก อัดอั้น

นวม ตัวเล็กเป็นเด็กก็รู้จักลักกินขโมยกินลับหลังเจ้าของเขาแล้วโตขึ้นจะแค่ไหน (พูดให้กินนัยลึก ตาจิกๆ ใส่ผัว)

-มิ่งทำสีหน้าขยาดไม่กล้าพูดอะไรอีก เดินถอยออกไป ชนักติดหลัง

นวม (มองขึ้นไปบนต้นไม้)ลงมาเดี๋ยวนี้นะอีตัวดี ลงมาเดี๋ยวนี้ อย่าให้กูต้องขึ้นไปลากลงมาเองนะ

ช้อย (มองพี่สาวทีน้องสาวที)พี่นวม... ของแค่นี้ให้น้องกินจะเป็นไรไป

นวม ไม่ได้มันชอบลักกินขโมยกิน มันต้องโดนสั่งสอน

-นวมไม่รอให้พริ้งลงมาปีนตามขึ้นไปเองเลย พริ้งกลัวก็ยิ่งหนี นวมไล่ไปทัน พริ้งจนมุม นวมเอาไม้ตีพริ้ง

พริ้ง ยอมแล้ว พี่นวม ฉันยอมลงแล้ว

นวม จะลงดีๆหรือจะให้ผลักลงไป (เสียงเหี้ยม)

พริ้ง (ร้องไห้น้ำตาอาบหน้า) ลงจ๊ะ ลง ฉันยอมลงแล้ว

-นวมไต่ลงมาพริ้งตามลงมาที่พื้น พอพริ้งถึงพื้น นวมก็กระชากแขนพริ้งตรงไปที่เรือนทันที

CUT/

ฉากที่10 ใต้ถุนบ้าน (กลางวันต่อเนื่องฉากที่ 5 ย้อนอดีต)

ตัวละคร/พริ้ง(วัยเด็ก)/ช้อย/นวม/มิ่ง

-นวมลากพริ้งมาจนถึงใต้ถุนบ้านก็จับแขนทั้งสองข้างของพริ้งเข้าด้วยกันเอาเชือกที่อยู่แถวนั้นมาผูกเข้ากับแขนทั้งสองข้างของพริ้ง พริ้งทั้งกรีดร้องทั้งถีบ ดิ้นรนจะหนีออกจากการมัดของนวม แต่ก็ไม่สำเร็จ

-ข้อยวิ่งตามมาเห็นก็ตกใจจะเข้าไปช่วยน้องก็ไม่กล้า ได้แต่ละล้าละลัง

พริ้ง พี่ช้อยช่วยด้วย พี่ช้อย

ช้อย พี่นวม จะทำอะไรพริ้ง

นวม ฉันจะเฆี่ยนมัน

-มิ่งที่ตามมาก็ได้แต่มองด้วยความกลัวว่าความลับจะเปิดเผยไม่กล้าแม้กระทั่งจะเปิดปากพูด ทำเป็นเมินไม่รู้ไม่เห็นสิ่งที่เมียทำ

พริ้ง พี่ช้อยช่วยฉันด้วย พี่มิ่งช่วยฉันด้วย

นวม (ตาวาวโรจน์ด้วยความโมโหมากขึ้น มือก็จับพริ้งมัด) ร้องเข้าไปไม่มีใครมาช่วยหรอกอีเด็กเวร กาลีจริงๆ

-นวมเอาเชือกอีกด้านหนึ่งโยนขึ้นไปโยงไว้กับขื่อ ดึงเชือกให้มากที่สุดพริ้งเจ็บร้องไห้ปนกับเสียโอดโอย ต้องเขย่งเท้าเพื่อให้ถึงพื้น

พริ้ง ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย

ช้อย พี่นวมพริ้งมันเด็กตัวแค่นี้เองนะ

นวม อย่าไปเชื่อมารยาสาไถยของมันนะ

-นวมลงมือเฆี่ยนพริ้งที่หลังอย่างรุนแรง

พริ้ง โอ้ย (สะดุ้งสุดตัว เมื่อไม้เรียวกระทบหลัง) โอ๊ย (ร้องไห้น้ำตาอาบหน้า)

CUT/




 

Create Date : 01 พฤษภาคม 2557
0 comments
Last Update : 1 พฤษภาคม 2557 0:37:07 น.
Counter : 986 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


Jai_ya
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




สวัสดีค่ะ เพื่อนๆ ที่เข้ามาอ่านนิยายของจุติอักษร
ความจริงมีสองปากกาที่ใช้อยู่ตอนนี้
คือ Jaiya กับ จุติอักษร
นิยายได้พิมพ์มาแล้วสองเล่ม
1. Psychic ตอนดาวมรณะ นามปากกา Jaiya
2. กลรักเกมสวรรค์ นามปากกา จุติอักษร

สำหรับไซคิกลงให้อ่านที่นี่กันเป็นที่แรก แต่กลรักเกมสวรรค์ไม่ได้ลง ส่วนTo win your heart เป็นเล่มที่สามยังไม่รู้ว่าจะได้วางแผงเมื่อไร

To win your heart มีการเปลี่ยนชื่อเป็นไทยนิดหน่อยค่ะ ว่าสาวอ้วนกวนป่วนใจ

ถ้ามีความคืบหน้าอย่างไรจะ มาเล่าสู่กันฟัง

< hits >
Friends' blogs
[Add Jai_ya's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.