สิบปีคงไม่สายหรอกน่า

ไม่ใช่อาการคลั่งแค้นใครหรอกนะ^^

แต่หลายวันมานี้ออกอาการเวิ่นๆ บ้าบออยู่คนเดียว และบางทีก็เผลอเอ่ยปากให้คนในบ้านได้ยิน

เริ่มเลยก็เรื่องร้าน ทุกวันนี้เราทำร้านอาหารช่วยน้องสาว มีเรา แม่และน้องสามคนช่วยๆ กัน เศรษฐกิจไม่ดีเท่าไหร่ ยอดขายตก แต่ก็ถูไถกันไป แต่ก็อ่ะน่ะ ในที่สุดก็รับภาระรายจ่ายสูงกว่ารายได้ไม่ไหว คงได้ขยับราคาอาหารขึ้นอีกจานละ 5 บาท ก็หวังว่าลูกค้าจะเข้าใจเรา ร้านเราขายอาหารถูกมากเมื่อเทียบแล้วกับอาหารประเภทเดียวกันที่ร้านอื่น

มีความคิดที่อยากจะขยายร้านให้มันเป็นกิจลักษณะจริงอยู่นะ แต่ต้องรอเงินทุนก้อนโตมากๆ เชียวละ คงทำได้แค่ขยันๆ เอา ให้เวลาตัวเองอีกสามปี คงจะต้องสู้หนักทางเดียวเท่านั้นถึงจะได้ร้านนั้นมา ร้านที่ขายอาหารครบวงจร มีการบริหารและบริการที่ดีในระดับหนึ่ง แต่ราคาไม่แพงเว่อร์เกินไปนัก บางร้านที่เราเคยไปกินๆ ราคาอาหารสวนทางกับราคามากๆ ก็หวังสุดๆ ใจว่าลูกค้าของเราจะไม่คิดกับร้านเราแบบนั้น

อีกเรื่องก็คือฝันอยากจะมีบ้านของตัวเองสักหลัง พอพูดออกไป คนในบ้านก็ถามเลยว่า มรึงมีเงินเท่าไหร่ เราก็บอกยังไม่มี มันก็บอกอีกว่า มรึงต้องกินแต่ข้าวบ้าน ไม่ไปไหน ไม่ใช้จ่าย ขี้เหนียวสุดๆ เท่านั้น ถึงจะมีบ้านได้สักหลัง

ไม่นะ...เราไม่คิดแบบนั้น เรื่องประหยัดน่ะเราสุดๆ อยู่แล้ว อย่างผักบุ้งกำละ 7 มัดใหญ่มาก เราก็เอามาทำกับข้าวได้สามมื้อในหนึ่งวัน กินมันซ้ำๆ ไม่เสียเงินซื้อข้าวกล่องนอกบ้านด้วยซ้ำ เรื่องรายได้อื่นยอมรับว่าตอนนี้ยังไม่มี เพราะทำงานกับที่ร้านไม่มีเงินเดือนอยู่แล้ว อาศัยอยู่ อาศัยกินของในบ้านไป แต่คิดว่าถ้าเราพยายามกับงานเขียนให้มากๆ ต้องมีสักวันที่เราจะมีบ้านของตัวเองได้ ก็ที่ดินน่ะเรามีแล้ว ยายให้แม่มา 79 ตารางวา (ปรกติจะได้คูณสองนะ แต่ว่ามีปัญหากับญาติ เกือบสิบปีแล้วที่เขาขายบ้านพร้อมที่ดินให้แม่เรา แต่พอมาถึงปีก่อนตอนที่ยายแบ่งที่ แยกโฉนด เขามาบอกว่าขายแต่บ้าน ไม่รวมที่ดิน เสียการทรงตัวไปเลย ได้บ้านไม้ผุๆ มาหลังนึง และตอนนี้ก็รื้อแล้วด้วย แม่เราไม่ชอบมีปากเสียงกับพี่น้อง ก็เลยนิ่งซะ เป็นอันว่าโดนหลอก) เหลือแต่ทำงานหาเงินมาสร้างบ้าน

เราไม่มีเงินเดือน จะทำเรื่องขอกู้ก็คงจะยากหน่อย คงได้แต่ขยันๆ ทำงานที่ตัวเองถนัดเอา

ตอนนี้เลยคิดวนเวียนแต่เรื่อง ร้าน>>>>บ้าน ถ้ามีร้านเป็นชิ้นเป็นอัน ไม่ต้องเสียค่าเช่าแพงๆ ฝันเรื่องบ้านก็คงจะใกล้เข้ามา ให้เวลาตัวเอง 10 ปี กับการวิ่งตามฝัน

เราไม่ชอบเลยกับความคิดของใครหลายๆ คน หรือบางทีก็เป็นญาติ คนใกล้ตัวเราที่ว่าจะมีบ้าน มีรถได้ต้องหาสามีรวยๆ เท่านั้น อันนี้ไม่ใช่ความคิดของแม่เรานะ

ทำไมเหรอ...บ้านกับรถ หาได้ด้วยตัวเองทำไม่จะทำไม่ได้ถ้าตั้งใจจริง เมื่อไหร่ที่เรามีร้านของตัวเองนะ เราจะหัดขับรถ รถกระบะมือสองถูกๆ ก็มีเยอะแยะ เอาไว้ไปตลาด ได้ร้าน ได้รถแล้วก็ขยับมาเรื่องบ้าน บ้านหลังเล็กๆ ไว้ซุกหัวนอนได้ มันจะมากแค่ไหนกันเชียว พยายามแล้วมันต้องได้มาสิน่า



Create Date : 01 พฤษภาคม 2554
Last Update : 1 พฤษภาคม 2554 17:47:43 น.
Counter : 480 Pageviews.

5 comments
: เมื่อก่อน...ตอนนี้ : กะว่าก๋า
(20 ก.ค. 2564 05:33:12 น.)
คิดถึง เดหลีสีแดง
(19 ก.ค. 2564 14:06:47 น.)
❤สุขอยู่บ้าน พักรักษาดวงตา : ภาวะม่านตาอักเสบ และความดันตาสูง กับมุมสวนแคคตัส Tui Laksi
(17 ก.ค. 2564 18:48:46 น.)
ป้าร้านข้าว จันทราน็อคเทิร์น
(16 ก.ค. 2564 13:54:34 น.)
  
ไม่มีคำว่าสายนะจ่ะ ถ้าเราคิดจะทำอะไร
โดย: ตะวันเจ้าเอย วันที่: 1 พฤษภาคม 2554 เวลา:17:59:07 น.
  
พยายามอยู่ค่ะคุณตะวันเจ้าเอย
โดย: อิมาอิซัง วันที่: 4 พฤษภาคม 2554 เวลา:20:49:07 น.
  
ดีคร๊าบ...
โดย: สุกี้ซีฟู้ด วันที่: 7 พฤษภาคม 2554 เวลา:19:18:54 น.
  
พี่ครับ ผมว่าจิตาออกจะเเนวศาสนามากไปนด ผมว่าถ้าคุณหญิงไม่พยายาม"ยัด"เรื่องศาสนามากไป ผมว่าจะสนุกกว่านี้นะครับ>>>อันนี้ความคิดเห็นส่วนตัวนะคร๊าฟ...
โดย: สุกี้ซีฟู้ด วันที่: 9 พฤษภาคม 2554 เวลา:14:33:35 น.
  
แต่เป็นว่าพี่ถูกจริตกับจิตามาก อ่านสนุกกว่านิยายแนวลิเกฝรั่งอีก หรือเพราะเราแก่แล้ว แต่จิตานี่ก็อ่านมานานเจ็ดแปดปีแล้วนะ นับย้อนอายุไปตอนนั้นเราก็ 2...

แต่ก็นั่นแหละค่ะ บางเรื่องของป้าอี๊ดอ่านแล้วก็ชอบ บางเรื่องก็ไม่ ของนักเขียนหลายๆ คนพี่ก็เกิดอาการแบบนี้เหมือนกัน
โดย: อิมาอิซัง วันที่: 9 พฤษภาคม 2554 เวลา:21:59:02 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

Viromrada.BlogGang.com

นางสาวอ้วนจัง ตังค์มากมี
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]

บทความทั้งหมด